ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கிருஷ்ணர் தனது நண்பர்களுடன் மலையின் சரிவுகளில் மலர்களும், ஆபரணங்களும் அணிந்து, புல்லாங்குழலின் இனிய சப்தத்தால் ஆயர்பாடி பெண்களை மகிழ்விக்கும்போது, அந்த ஆனந்தம் உலகமெங்கும் பரவியது. மேகங்கள் கூட தம் எல்லைகளை மீறாதபடி மெதுவாக முழங்கின, நண்பனாக மலர்களை பொழிந்து, நிழலை அளித்து, கிருஷ்ணருக்கு ஒரு குடையாக அமைந்தன. பலவிதமான பசுக்களை மேய்க்கும் திறமையில் பிரம்மசாரியாகவும், புல்லாங்குழலில் வல்லவராகவும் இருக்கும் உங்கள் மகன், குழலினை உதட்டில் வைத்துப் புதுமையான இசையை எழுப்பினான். அந்த இசையை கேட்ட தேவர்களின் தலைவர்கள் — இந்திரன், சிவன், பிரம்மா மற்றும் முனிவர்கள் — தங்கள் மனமும், தலையும் வணங்கி, உண்மையை உணர முடியாமல் மயங்கி நின்றனர். கொடி, வஜ்ராயுதம், தாமரை, அங்குசம் போன்ற அடையாளங்கள் கொண்ட தங்கள் களிற்றில், அந்த குழல் இசையால் மகிழ்ந்த பசுக்கள், தங்கள் குருதியில் ஏற்பட்ட காயங்களை மறைத்து, வ்ரஜபூமியினை நன்கு பராமரித்தன. கிருஷ்ணர் பக்கமாக நடக்கும்போது, அவர் சிரிப்புடன் வீசும் கண் பார்வையாலும், உள்ளத்தில் எழும் காதல் வெள்ளத்தாலும், ஆயர்பாடி பெண்கள் தங்கள் உடை, முடி எப்படி இருக்கிறது என அறியாமல், குழப்பத்தில் அலைந்தனர். சில நேரங்களில், துளசியின் மணம் வீசும் மாலையை அணிந்து, பசுக்களை எண்ணி, தோழனின் தோளில் கை வைத்து, பாடிக்கொண்டே நடந்தான் கிருஷ்ணர். அவரது குழல் சப்தத்தில் மோசமடைந்த மனதுடன், ஆயர்பாடி பெண்கள் கிருஷ்ணரை பின்தொடர்ந்தனர்; அவர்களின் மனம் முழுவதும் அவரில் லயித்தது. அவருடைய குணநிதியைப் போல, மான் கூட்டம்கூட, வீட்டை மறந்து, அவரை பின்தொடர்ந்தது. மல்லிகை மலர் மாலைகளாலும், ஆரவாரமான ஆடைகளாலும் வரவேற்கப்பட்டு, கால்நடைகளும், ஆயர்களும் சூழ, யமுனைத் தீரத்தில் நந்தகோபரின் மகன், தனது விளையாட்டு நாடகங்களால் நண்பர்களின் மனதை மகிழ்வித்தான். சந்தன வாசனை வீசும் மென்மையான தென்றல் அவருக்காக வீசியது; வானுலகக் கீதகர்கள் இசை, பாடல், பூஜைகளுடன் அவரை வணங்கினர். வ்ரஜபூமியின் பசுக்களுக்கு அன்பு கொண்ட கிருஷ்ணர், வழியில் பெரியவர்கள் வணங்க, பசுக்களை எல்லாம் வீடு திரும்ப அழைத்துக்கொண்டு வந்தான்; அவரது புகழ் குழல் சப்தத்தில் பாடப்பட்டது. உழைப்பால் முகம் பிரகாசித்து, காள்களின் காலடி தூசியில் மாலை மங்கியவண்ணம், நண்பர்களுக்கு ஆனந்தம் அளிக்க விரும்பி, தேவகியின் குமாரன் கிருஷ்ணர் வந்தான். மகிழ்ச்சியில் கண்கள் சற்றே சுழன்று, மலர் மாலை அணிந்து, நண்பர்களுக்கு மரியாதை அளிக்க, அவருடைய உதடு பழப்பழுத்து நிறத்தில், மெல்லிய கன்னங்கள் பொன்னான குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. யாதவர்களின் தலைவன், கரியும் எருமையும் போன்று விளையாடி, பகல் முடிவில் சந்திரனாக கிராமத்துக்குள் வந்தான்; முகம் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்து, வ்ரஜபூமியின் பசுக்களுக்கு பகலின் வெப்பத்தைப் போக்கினான். இவ்வாறு, ஓ ராஜா, ஆயர்பாடி பெண்கள் கிருஷ்ணரின் லீலைகளை பாடிக்கொண்டே, அவரை நினைத்து, மனமும், உயிரும் முழுவதும் அர்ப்பணித்து, பேரானந்தத்தில் நாட்களை கழித்தனர். இங்கே, பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், "இரட்டையராய் கூடி பாடும் கோபியர் பாட்டு" என்ற இந்த முப்பத்தைந்தாவது அதிகாரம் நிறைவடைகிறது. அப்போது, அரிஷ்டன் என்ற காளை வடிவ அசுரன், ஆயர்பாடிக்கு வந்து, தனது பெரிய கொம்பால் பூமியை நடுங்கச் செய்து, களிற்றால் நிலத்தை உதிர்த்தான். அவன் சத்தமாகக் கத்தி, காலால் பூமியை உரசி, வால் உயர்த்தி, மண்ணைக் கொம்பில் தூக்கி வீசினான். சிறிது சிறிதாக மலம் கழித்து, சிறுநீர் விட்டுக் கொண்டே, கண்களை விழிக்காமல் உறைத்து, அவன் கொடூரமான கத்தலால், பசுக்களும், மக்களும் பயந்தனர். பயத்தில், கர்ப்பிணிப் பெண்கள் அவசரமாகக் கருவை இழந்தனர்; மேகங்கள் அவனது குஞ்சினை மலை என எண்ணி விலகின. அவனது கூரிய கொம்புகளைப் பார்த்து, ஆயர்கள், ஆய்ச்சியர்கள் எல்லோரும் பயத்தில் உறைந்தனர்; பசுக்கள் பயந்து, கோகுலத்தை விட்டு ஓடின. அனைவரும் "கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!" என்று கூவி, கோவிந்தனை அடைந்தனர்; கோகுலம் பயத்தில் கலங்கியதை பார்த்து, பகவான் கவனித்தான். "பயப்பட வேண்டாம்" என்று அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறி, காளை அசுரனை அழைத்தான்; ஆயர்களும், கால்நடைகளும் நடுங்கி நிற்க, "ஓ தீயவனே! இது என்ன செயல்?" என்று கேட்டான். அச்சுதன் தன் கரத்தால் பூமியைத் தட்டி, அரிஷ்டனை சப்தத்தால் சினமூட்டினான்; "நான் உன்னைப் போல தீயவர்களின் அகந்தையை அழிப்பவன்" என்று அறிவித்தான். நண்பனின் தோளில் கை வைத்து நின்ற ஹரி, காத்திருந்தான்; அரிஷ்டன் கடும் கோபத்தில், காலால் பூமியை உரசி, வாலை மேகமென சுழற்றி, வேகமாக கிருஷ்ணரை நோக்கி பாய்ந்தான். கூரிய கொம்புகளை முன்னே வைத்து, கண்கள் சிவப்பாக, அரிஷ்டன் அச்சுதனை நோக்கி, இந்திரனின் வஜ்ராயுதம் போன்று பாய்ந்தான். பகவான் அவனை கொம்பில் பிடித்து, பதினெட்டு அடி பின்னால் இழுத்து, மற்றொரு யானையை இழுக்கும் போலத் தள்ளினான். பகவான் தள்ளிய அரிஷ்டன் மீண்டும் எழுந்து, உடல் முழுவதும் வியர்வை சிந்தி, மூச்சை இழுத்து, கோபத்தில் மீண்டும் பாய்ந்தான். பாய்ந்து வந்த அரிஷ்டனை கிருஷ்ணர் கொம்பில் பிடித்து, காலால் அழுத்தி தரையில் வீசினார்; ஈரமான உடையை பிழிபது போல் அவனைப் பிழிந்து, கொம்பால் அடித்து, தரையில் வீழ்த்தினான். அரிஷ்டன் வாயில் இரத்தம் கசிய, சிறுநீர், மலமும் வெளியேற, கால்கள் அசைந்து, கண்கள் சுழன்று, பெரும் வேதனையில் இறந்தான்; தேவர்கள் கிருஷ்ணருக்கு மலர்கள் பொழிந்து, புகழ்ந்தனர். இப்படியாக, குகுத்மின் என்ற காளை அசுரனை அழித்த கிருஷ்ணர், இருமுறை பிறந்தவர்களால் புகழப்பட்டு, பாலராமருடன் ஆயர்பாடிக்கு வந்தார்; அப்போது கோபியரின் கண்களுக்கு அது ஒரு திருவிழா போல இருந்தது. அரிஷ்டன் அசுரனை கிருஷ்ணர் வியத்தகு செயலால் அழித்ததை அறிந்த, தேவர்களை காணும் திவ்ய முனிவர் நாரதர், கம்சனிடம் சென்று அறிவித்தார். "யசோதையின் மகளும், தேவகியின் குழந்தை கிருஷ்ணரும், ரோகிணியின் மகன் ராமரும், பயத்தில் வஸுதேவரால் நம்பிக்கையுடன் நந்தனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர்" என்று கூறினார். "அவர்களை நன்பன் நந்தனிடம் வைத்து, உன்னுடைய பல வீரர்களை அவர்கள் அழித்தனர்" என்று நாரதர் கூற, போஜர்களின் அரசன் கம்சன், கோபத்தில் உணர்வுகள் கலங்க, கூரிய வாளை எடுத்து, வஸுதேவரை கொல்ல நினைத்தான். ஆனால், நாரதர் தடுத்து, "அந்த இருவரும் உன் மரணமே" என்று உண்மை கூறினார். இதை உணர்ந்த கம்சன், வஸுதேவரையும், அவரது மனைவியையும் இரும்புக் கட்டில் கட்டினான்; முனிவர் சென்ற பிறகு, கம்சன் கேசினை அழைத்து, "போய் ராமனையும், கேசவனையும் கொல்லு; பிறகு முஷ்டிகன், சாணூரன், சலன், தோசலன் மற்றும் மற்றவர்களை அனுப்பு" என்று உத்தரவிட்டான். பிறகு, அரசன் அமைச்சர்களையும், யானை காவலர்களையும் அழைத்து, "இதோ, இவர்கள் வீர மல்லர்கள் சாணூரனும், முஷ்டிகனும்; நந்தனின் ஆயர்பாடியில் ஆனகதுந்துபியின் இரு மகன்கள் ராமனும், கிருஷ்ணனும் இருக்கின்றனர். எனது மரணம் அவர்களின் கையில் தீர்மானிக்கப்பட்டது" என்று தெரிவித்தான். "நீங்கள் இருவரும் அவர்களை மல்லயுத்த அரங்கில் கொல்ல வேண்டும்; பல்வேறு மேடைகள் அமைக்கப்படட்டும், யுத்த அரங்கம் சுற்றி, நகரமக்கள், கிராம மக்கள் அனைவரும் அவர்களின் போரைக் காணட்டும்" என்று அரசன் கூறினான்.