ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வ்ரஜாவின் பசுக்கள், காளைகள், மான், எல்லாம் குழுக்களாகச் சேர்ந்து, கிருஷ்ணரின் தூரத்திலிருந்து வரும் பஞ்சுரம் வாசலின் இசையில் மனம் முழுவதும் ஈர்க்கப்பட்டனர். அவர்கள் வாயில் புல் வைத்திருக்கும் நிலையில், காதுகள் முழு கவனத்துடன், ஓவியமாக அமர்ந்தது போல, அசையாமல், தூங்கும் போல இருந்தனர். முகுந்தன், குயில்பீச்சுகள், நிறமுள்ள கனிமங்கள், இலைகள் கொண்டு அலங்கரித்து, குத்துச்சண்டை வீரர் போல் ஆடையில், சில நேரங்களில் தனது பாலகர்களுடன் சேர்ந்து, பசுக்களை அழைத்தார். அந்த நேரத்தில், நதிகள், அவரது பாதபத்மங்களில் இருந்து வரும் தூசு காற்றால், தனது ஓட்டத்தை மறந்து, அவரைப் போலவே, பல புண்ணியங்களை பெற்றவர்கள் போல, காதல் கொண்ட கையால் தண்ணீர் நிறுத்தி, அவரை ஏங்கின. அந்த ஆதிமனிதன், மலையடியவரைப் போல, தனது நண்பர்களால் வீரத்தைப் புகழப்பட்டு, காட்டில் சுற்றும்போது, பஞ்சுரம் வாசலின் இசையால் பசுக்களை அழைத்தார். காட்டில் உள்ள கொடிகள், மரங்கள், மலர்களும், கனிகளும் நிறைந்த நிலையில், தங்கள் கிளைகள் தேனுடன் வணங்க, கண்ணில் விஷ்ணுவைத் திகழ்த்தும் போல, காதல் உற்சாகத்தில் மலர்களை உதிர்த்தன. அவர், திலகம், வன மலர் மாலை, திவ்ய வாசனை, தேனுடன் கூடிய துளசி கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, பஞ்சுரம் வாசலில் இசை பறைச்சும் போது, மதமயமான தேய்கள், அவரை பாடல்கள் மூலம் போற்றி, இசையில் கலந்து கொண்டன. ஏரி அருகே, கொக்கு, அன்னம், பறைகள், அந்த இசையால் ஈர்க்கப்பட்டு, ஹரியை வணங்க, கண்களை மூடி, அமைதியில் இருந்தன. அவர், நண்பர்களுடன், மலையடி சாயலில், மலர் மாலைகள், ஆபரணங்கள் அணிந்து, பஞ்சுரம் வாசலில் இசை பறைச்சும் போது, கோபியர்களை மகிழ்வுற வைத்தார்; அந்த மகிழ்ச்சி உலகம் முழுவதும் பரவியது. மேகம், தனது எல்லையை மீறாமல், மெதுவாக முழங்க, நண்பராக மலர்களை உதிர்த்து, நிழல் தரும் குடை அமைத்தது. பசுக்களை மேய்க்கும் திறமை, பஞ்சுரம் வாசலில் இசை பறைச்சும் கலை, உங்கள் மகன், பஞ்சுரம் வாயில் வைத்து, தனக்கே உரித்தான இசையைக் கொண்டு அனைவரையும் மகிழ்வுற வைத்தார். இந்த இசையை கேட்டு, இந்திரன், சிவன், பிரம்மா உள்ளிட்ட தேவர்கள், முனிவர்கள், தங்கள் மனமும் கழுத்தும் வணங்கி, உண்மையை அறிய முடியாமல் குழப்பம் அடைந்தனர். பசுக்கள், தங்கள் கால் தடங்களிலுள்ள கொடி, வஜ்ரம், தாமரை, அங்குசம் ஆகிய சின்னங்கள் கொண்டு, பஞ்சுரம் வாசலில் மகிழ்ந்து, வ்ரஜாவின் பூமியை தங்கள் பாதங்களால் ஆற்றிக்கொண்டனர். அவர் கடந்து செல்லும் போது, அவர் பார்வையில் ஏற்படும் playful glances, எங்கள் மனதில் எழும் ஆசை, எங்கள் முடி, உடை எப்படி இருக்கிறது என்பதையும் அறியாமல், குழப்பத்தில் நடக்கின்றோம். சில நேரங்களில், துளசி வாசனை கொண்ட மலர் மாலை அணிந்து, பசுக்களை எண்ணிக்கையில், தனது நண்பனின் தோளில் கை வைத்து, நடந்து செல்லும் போது பாடுகிறார். பஞ்சுரம் வாசலின் இசையில் மனம் மயங்கிய கிருஷ்ணரின் மனைவிகள், அவர் மீது மனம் முழுவதும் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரை பின்தொடர்ந்தனர்; அந்த ocean of virtues-ஐ பின்தொடர்ந்த மான், கோபியர் போல, வீடு பற்றை மறந்து, அவரை பின்தொடர்ந்தது. யமுனையின் கரையில், ஜாதி மலர் மாலை, திருவிழா ஆடைகள் கொண்டு வரவேற்கப்பட்டு, கோபர்கள், பசுக்கள் சூழ, பாவமில்லாதவளே, நந்தனின் மகன், உங்கள் பசு, தனது நண்பர்களின் மனதில் playful pastimes மூலம் மகிழ்ச்சி ஏற்படுத்தினான். மெதுவான, சந்தன வாசனை கொண்ட காற்று, அவரை போற்ற, தேவர்களின் இசை, பாடல், பூசனைகளால் அவரை சுற்றி கொண்டனர். வ்ரஜாவின் பசுக்களுக்கு அன்பு காட்டி, வழியில் மூப்பர்களால் மதிக்கப்பட்டு, எல்லா பசுக்களையும் இரவு நேரத்தில் வீட்டிற்கு அழைத்து, பஞ்சுரம் வாசலின் புகழ் பரவியது. அவர் முகம், உழைப்பால் பிரகாசித்து, மாலை மாலை, பாதங்களால் தூசு படிந்த மலர் மாலையுடன், நண்பர்களுக்கு ஆசீர்வாதம் அளிக்க விரும்பி, தேவகியின் மகனாக வந்தார். மகிழ்ச்சியில் கண்கள் சற்றே சுழன்று, மலர் மாலை அணிந்த நண்பர்களுக்கு மரியாதை அளித்து, அவரின் உதடு பழம் போல், மெல்லிய கன்னங்கள் பொற்குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகுடன் இருந்தார். யாதவர்களின் தலைவர், யானைகளுடன் விளையாடும் போல, இரவு நேரத்தில் கிராமத்திற்கு வந்தார்; முகம் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசித்து, வ்ரஜாவின் பசுக்களுக்கு day's heat-ஐ நீக்கினார். இவ்வாறு, ஓ ராஜா, வ்ரஜாவின் பெண்கள், கிருஷ்ணரின் லீலைகளை பாடி, மனமும், இதயமும் அவரில் முழுமையாக ஈர்க்கப்பட்டு, மகிழ்ச்சியில் நாட்களை கழித்தனர். இதோ, பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் 'கோபிகள் ஜோடியாக பாடும் பாடல்' என்ற 35வது அத்தியாயம் முடிகிறது. அடுத்ததாக, திரு சுகர் சொல்கிறார்: அப்போது, அரிஷ்டன் என்ற காளை-அசுரன், வ்ரஜாவுக்கு வந்து, தனது பெரிய கொம்பால் பூமியை அசைத்து, காலால் நிலத்தை தோண்டினான். அவன் கடுமையாக முழங்க, காலால் பூமியை உரசி, வால் உயர்த்து, கொம்பின் முனையில் மலைகளை தூக்கினான். சிறிது சிறிதாக மலம் கழட்ட, சிறுநீர் விட, கண்கள் நிலையாக, கடுமையான முழக்கம் cows, people-ஐ பயமுறுத்தியது. அந்த பயத்தில், கர்ப்பிணிப் பெண்கள், காலத்திற்கு முன் கருவை இழந்தனர்; மேகங்கள், அவன் கொம்பை மலை என்று எண்ணி, விலகின. அவன் கொம்பின் கூர்மையை பார்த்த கோபியர்கள், கோபர்கள், பசுக்கள், பயத்தில் Gokula-ஐ விட்டு ஓடினார்கள். அனைவரும் "கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!" என்று கூவி, கோவிந்தனைத் தஞ்சமாக கொண்டனர்; Gokula பயத்தில் கலங்க, பகவான் அதை கவனித்தார். அவர் "பயப்பட வேண்டாம்" என்று ஆறுதல் அளித்து, காளை-அசுரனை அழைத்தார்; கோபர்கள், பசுக்கள் பயத்தில் நடுங்க, "இது என்ன, தீயவனே?" என்று கேட்டார். அச்ச்யுதன், தன் கையால் பூமியை அடித்து, அரிஷ்டனை சவால் செய்து, "தீயவர்களின் பெருமையை அழிப்பவன் நான்" என்று அறிவித்தார். அவர், நண்பனின் தோளில் கை வைத்து, காத்திருந்தார்; அரிஷ்டன், கோபத்தில், காலால் பூமியை உரசி, வால் மேகத்தைப் போல சுழற்றி, வேகமாக கிருஷ்ணரிடம் விரைந்தான். கொம்புகள் முனையில், கண்கள் சிவந்து, அரிஷ்டன், அச்ச்யுதனை நோக்கி, சிடுசிடு பார்வையில், இந்திரனின் வஜ்ரம் போல தாக்கினான். பகவான், அவன் கொம்பை பிடித்து, பதினெட்டு அடிகள் பின்னால் சென்றார்; யானை மற்றொரு யானையை இழுக்கும் போல, அவனை இழுத்தார். பகவான் அவனைத் தள்ளி, அரிஷ்டன் மீண்டும் எழுந்து, உடல் முழுவதும் வியர்வை, மூச்சு சிரமம், கோபத்தில் மீண்டும் தாக்கினான். கிருஷ்ணர், அவன் கொம்பை பிடித்து, காலால் அழுத்தி, பூமியில் வீசினார்; நன்கு சுருட்டி, கொம்பால் அடித்து, அரிஷ்டன் கீழே விழுந்தான். ரத்தம், சிறுநீர், மலம் வெளியேற, கால்கள் சுழன்று, கண்கள் சீராக இல்லாமல், அரிஷ்டன் மிகுந்த வேதனையில், நிர்ருதி (மரணம்) அடைந்தான்; தேவர்கள், கிருஷ்ணருக்கு பூக்கள் பொழிந்து, புகழ்ந்தனர். இவ்வாறு, காளை-அசுரன் குகுத்மினை அழித்த கிருஷ்ணர், துவ Twice-born-ஆல் (பிராமணர்கள்) புகழப்பட்டு, பாலராமனுடன் கோபகிராமத்திற்கு வந்தார்; கோபிகளின் கண்களுக்கு திருவிழா போல இருந்தார். அரிஷ்டன் அழிக்கப்பட்டபோது, தேவர்களை காணும் நாரத முனி, கம்சனிடம் செய்தி சொல்ல வந்தார். அவர் கம்சனிடம், யசோதையின் மகள், தேவகியின் கிருஷ்ணன், ரோகிணியின் ராமன், பயத்தில் vasudeva-ஆல் ஒப்படைக்கப்பட்டதாக கூறினார்.