ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மகாபாகவத புராணத்தின் இவ்விருப்பாகிய அத்தியாயங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகள் இவ்வாறு தொடர்கின்றன: முன்னொரு காலத்தில், பகவானின் வார்த்தைகளும், சில சமயம் அவரது செயல்களும் உண்மையானவை என அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால், ஞானிகள், அவர்களின் சொற்கள் மற்றும் செயல்களில் நியாயத்திற்கும் தர்மத்திற்கும் ஏற்பவைகளையே பின்பற்ற வேண்டும். பகவான் தாம் செய்கிற செயல்களில் எவ்வித சுயலாபத்தையும் நாடுவதில்லை; அஹங்காரமில்லாதவர்களுக்கு, எதிர்மாறாக எதுவே நடந்தாலும், அது தீமையாய் அமையாது. ஆனால், மற்ற உயிரினங்கள்—பிராணிகள், மனிதர்கள், தேவதைகள்—இவர்கள் அனைவரும் புண்ணிய, பாபம் என்ற பந்தத்திற்கு உட்பட்டவர்களே. ஆனால், யார் பகவானின் திருவடியின் தூளுக்கு சேவை செய்வதில் திருப்தி அடைகிறார்களோ, யோகசக்தியால் கன்மபந்தங்களை முற்றிலும் அறுத்துவிட்டார்களோ, அவர்கள் இந்த உலகில் எங்கும் தடையின்றி திரிகிறார்கள். அவர்களுக்கு, பகவானின் இச்சையால் உருவெடுத்த இந்த உடல், பந்தமாக இருக்க முடியாது. அந்த பரமாத்மா, எல்லா உயிரிலும், கோபிகளிலும், அவர்களின் கணவர்களிலும், எல்லா உடலிலும் குடிகொண்டவன்; அவன் எல்லாவற்றையும் கண்காணித்து, இந்த உலகில் விளையாடுகிறான். உயிர்களுக்கு உபகாரம் செய்யவே, அவர் மனித வடிவத்தை எடுத்துத் தமது லீலைகளை நிகழ்த்துகிறார்; அவற்றை கேட்பவர்கள், பக்தியில் நிலைபெறுகிறார்கள். வ்ரஜவாசிகள், கிருஷ்ணரின் மாயையால் மோஹிக்கப்பட்டு, தங்கள் அருகிலுள்ளவர்கள் தங்களுடைய கணவர்களே என எண்ணி, கிருஷ்ணரை பொறாமை கொள்ளவில்லை. பிரம்மாவின் இரவு முடிந்தபோது, பகவானின் அனுமதியுடன், கோபிகள் மனம் வருந்தினாலும், தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர். இந்த வ்ரஜவாசிகள் மற்றும் விஷ்ணுவின் லீலைகளை யார் பக்தியுடன் கேட்கிறார்களோ அல்லது கூறுகிறார்களோ, அவர்கள் விரைவில் பரம பக்தியை அடைகிறார்கள்; ஞானிகள், இதை மூலம் மனத்தில் உள்ள காம நோயை விரைவில் நீக்கி விடுகிறார்கள். ஒரு சமயம், தேவதைகளுக்காக நடத்தப்பட்ட திருவிழாவில், கோபர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் மாடுகளை வண்டிகளில் ஏற்றி, அம்பிகா வனத்திற்கு சென்றனர். அங்கே அவர்கள் சரஸ்வதி நதியில் குளித்து, மஹாதேவனும் அம்பிகை தேவியையும் பக்தியுடன் பூஜித்தனர். பின்பு, புனிதமான நந்தர், சுனந்தர் மற்றும் மற்றவர்கள், சரஸ்வதியின் கரையில் நீர் அருந்தி, விரதம் பின்பற்றி அந்த இரவை அங்கே கழித்தனர். அந்த வனத்தில், ஒரு பெரும் பாம்பு, பட்டினியால் வாடி, அங்கு வந்தது. அது தூங்கிக் கொண்டிருந்த நந்தரை சுற்றிப் பிடித்தது. பாம்பால் பிடிக்கப்பட்ட நந்தர், "கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! இது பயங்கரமானது! தந்தையே, ஒரு பாம்பு என்னை விழுங்குகிறது—என்னை காப்பாற்று, நான் உன்னிடம் சரணடைந்துள்ளேன்!" என்று கூவினார். அவரது குரலைக் கேட்டு, மற்ற கோபர்கள் விரைந்து எழுந்து, பாம்பை கம்புகளால் அடித்தனர். தீயில் சுடப்பட்டாலும், அந்த பாம்பு நந்தரை விடவில்லை. அப்போது, ஸாத்வதகுலநாதர் கிருஷ்ணர் அருகில் வந்து, தனது திருவடிகளை அந்த பாம்பின் மீது வைத்து தொட்ந்தார். பகவானின் திருவடிக்கான தொடுதலால், அந்த பாம்பின் பாபம் அழிந்தது; பாம்பு உருவத்தை விட்டுவிட்டு, அது ஒளிவீசும், பொன்னாலான மாலையணிந்த வித்யாதரரால் மதிப்பிடப்படும் அழகிய உருவத்தை எடுத்தது. ஹ்ருஷிகேஷன், அந்த ஒளிவீசும் உருவத்திடம், "நீ யார்? இவ்வளவு பிரகாசத்துடன், அபூர்வமான தோற்றத்துடன் இருக்கிறாய்? எவ்வாறு இந்தக் கீழான நிலையில் அகப்பட்டாய்?" என்று கேட்டார். அப்போது, அந்த வித்யாதரன், "நான் சுதர்சனன் என்ற வித்யாதரன்; அழகு, செல்வம் ஆகியவற்றில் பெருமை கொண்டவன். எனது விமானத்தில் உலகைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது, விரூபா, அங்கீரசா என்ற முனிவர்கள், தாங்கள் அழகில் சிறந்தவர்கள் என்று எண்ணி, என்னைச் சிரித்தனர். அவர்களின் சாபத்தால், என் தவறால், நான் இந்தப் பிறவியை அடைந்தேன். ஆனால், அந்த கருணைமிகு முனிவர்களின் சாபம் எனக்குப் பயனாகவே அமைந்தது; ஏனெனில், உலகாசாரியனான உமது திருவடிக்கான தொடுதலால், எனது பாபம் அனைத்தும் அழிந்தது. இப்போது, உமது திருவடிக்கான ஆசீர்வாதம் பெற்றேன்; உலக பந்தத்தில் அஞ்சும் உயிர்களுக்கு நீர் அஞ்சலியை நீக்குபவர்; எனக்கு அனுமதி தாரும்" என்றான். "ஓ பரம யோகி, பரமபுருஷா, சத்புருஷரின் நாதா, உலகங்களின் அதிபதி! உம்மிடம் நான் சரணடைந்துள்ளேன்; எனக்கு விடை தாரும். உம்மை ஒரு பார்வை பார்த்ததும், பிரம்மாவின் தண்டனை எனக்கு உடனே நீங்கியது. உமது நாமம் உச்சரிக்கப்படும்போது, அது கேட்டவரும் சொன்னவரும் உடனே புனிதம் அடைகிறார்கள்; உமது திருவடிக்கான தொடுதலால் என்ன நேர்ந்தது என்பதே மிகப்பெரும் பாக்கியம்." இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் அனுமதி பெற்ற சுதர்சனன், அவர் முன்னால் வலம் வந்து வணங்கி, விண்ணகத்திற்குச் சென்றான். நந்தர் பாம்பின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார். கிருஷ்ணரின் தெய்வீக சக்தியை பார்த்து, வ்ரஜவாசிகள் ஆச்சரியமடைந்தனர். அவர்கள் அங்கே தங்கள் விரதங்களை முடித்துவிட்டு, வ்ரஜாவுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பி, நடந்தவற்றை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்தனர். மற்றொரு நேரம், கோவிந்தரும் ராமரும், வ்ரஜாவின் பெண்களுடன் வனத்தில் இரவு நேரத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினர். அவர்கள் மலர்மாலைகள் அணிந்து, வாசனைத் திரவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தூய ஆடைகள் அணிந்து, பெண்கள் இனிமையாக பாடும் பாடல்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்தனர். இரவு நேரம் வந்ததும், விண்ணில் நட்சத்திரங்களும் சந்திரனும் எழ, கமலப்பூக்கள் நிறைந்த குளங்களில் இருந்து வீசும் காற்றில் மல்லிகை வாசனை, மதுபான புழுக்கள் முழங்கும் ஒலி பரவியது. அவர்கள் அனைவரும் இசையில் திறமை காட்டி, மனதையும் செவியையும் ஆனந்தப்படுத்தும் வகையில் பாடினர். அந்த இசையை கேட்ட கோபிகள், தாங்கள் யார் என்ற உணர்வும் இழந்து, உடைகள் சிதற, முடியும் மாலையும் சிதைந்து, மயங்கினார்கள். அவர்கள் இவ்வாறு மகிழ்ச்சியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, குபேரனின் சேவகனான சங்கசூடன் அங்கு வந்தான். கிருஷ்ணரும் ராமரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், சங்கசூடன் பெண்களை ஒன்று சேர்த்து, அவர்கள் அழுகிறார்கள் என்றாலும், வடக்கு நோக்கி விரைவாக ஓடச் செய்தான். கிருஷ்ணா, ராமா என்று பெண்கள் கூவ, தங்கள் தோழிகள் பிடிபட்டதைப் பார்த்து, இருவரும் திருடனைத் துரத்தும் சகோதரர்கள் போன்று, சங்கசூடனை விரைந்தனர். "பயப்படாதீர்கள்!" என்று உற்சாகமாக கூறி, தம்பி அண்ணன் இருவரும், தண்டங்களுடன், அந்த யக்ஷனை விரைவாக விரட்டினர். அவர்கள் மரணமும் காலமும் போல விரைவாக வருவதைப் பார்த்த சங்கசூடன், பெண்களை விட்டுவிட்டு, தன் உயிரைக் காப்பாற்ற விரைந்து ஓடினான். கோவிந்தன், அவனை எங்கு ஓடினாலும் பின்தொடர்ந்து, அவன் தலையில் இருந்த மணியைப் பிடிக்க எண்ணினான்; பாலராமர் பெண்களை பாதுகாக்க அங்கு தங்கினார். அந்த சக்திவான கிருஷ்ணர், சங்கசூடனை அருகில் சென்று, தனது கையால் அவன் தலையில் ஒரு முறை பலமாக அடித்து, அவன் தலையில் இருந்த கிரீட மணியையும், அதனுடன் இருந்த துணை மணியையும் எடுத்தார். இவ்வாறு, பகவானின் லீலைகளும், வ்ரஜவாசிகளின் பக்தியும், அவர்களுக்கு நேர்ந்த அபூர்வ அனுபவங்களும் தொடர்ந்தன.