பிரமாண்டமான பகவத்கீதையின் புனிதமான பகவத்புராணத்தில், கௌவைகளின் பெண்கள்—கோபிகைகள்—பகவான் கிருஷ்ணருக்காக தங்கள் உலகியலான கடமைகளையும், சாஸ்திர விதிகளையும் துறந்து, அவரை மட்டும் சேவிக்கத் தீர்மானித்தனர். அவரை நேரடியாகவே வழிபட்டும், அவர் சில நேரங்களில் தம்மை மறைத்துக் கொண்டார். ஆனால், "என் பிரியமானவர்களே! நீங்கள் இதற்காக வருந்த வேண்டாம்," என்று கிருஷ்ணர் அவர்கள் நயமுடன் கூறினார். "உங்கள் குற்றமற்ற பக்திக்கு, தேவதைகளின் ஆயுள் முழுவதும் நான் முயன்றாலும், பதிலளிக்க முடியாது. உங்கள் வீட்டு பந்தங்களை அறுத்து, என்னை மட்டும் நேசித்தவர்களுக்கு, அவர்களது புண்ணியமே பதிலாகும்." இந்த அத்தியாயம், 'கோபிகைகளைத் தாங்கும் அத்தியாயம்' என அழைக்கப்படுகிறது. பகவான் வாசுதேவரிடம் யோக ரூபமான பக்தி செலுத்தும் போது, விரைவாகவே வைராக்யமும், ஞானமும் பிறக்கின்றன; அவை பரமாத்மாவை உணர வழிகாட்டுகின்றன. ஒருவரது மனம், இன்பம், துன்பம் என எந்த வேறுபாடும் ஏற்காமல், சமமாகப் பார்த்தால், அச்சமயம் அவர் தன்னைத் தானே, பிணைப்பு இன்றி, ஏற்றும், நிராகரிக்கும் மனோபாவம் இன்றி, பரமானந்த நிலையில் காண்கிறார். நிறையத் தெளிந்த ஞானமே பரம்பொருள், பரமாத்மா, பகவன்—அவர் ஒருவரே, பல்வேறு பொருட்களின் வேறுபாடுகளால் வேறுபட்டவராகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒரே ஆன்மாவே. முழுமையான யோகத்தால், யோகி இங்கே வேண்டிய இலக்கை அடைகிறார்; அதாவது, எல்லாப் பொருட்களிடமும் முழுமையான வைராக்யம். ஒரே ஞானம், புறக்கணும் இந்திரியங்களால், மாயையால், நாம, ரூபம், சப்தம் போன்ற குணங்களாக வெளிப்படுகிறது. பெரும் தத்துவம், அகங்காரமாக மூன்று, ஐந்து வகையாகப் பிரிந்து, பதினொன்று உறுப்புகளாக உலகத்தை உருவாக்கும் அந்த கரண்டிகை உருவாகிறது. இந்த உண்மையை, பக்தி, வைராக்யம், மன ஒருமை, சமநிலை கொண்டவர், யோகத்தில் நிலைத்திருப்பவர், தெளிவாகக் காண்கிறார். இந்த ஆழமான ஞானம், ப்ரம்மத்தை நேரில் காணும் பார்வை, ப்ரக்ருதி-புருஷன் இரண்டையும் உணர உதவுகிறது. ஒரு பொருள் பல குணங்கள் கொண்டிருந்தாலும், புலன்களின் வாயிலாக வெவ்வேறு வகையில் அறிகிறோம்; அந்தவாறே, பல்வேறு மார்க்கங்கள், யாகங்கள், தானங்கள், தவங்கள், சுயநியமனம், சம்யமம், கர்ம தியாகம், யோகத்தின் பல அங்கங்கள், பக்தி யோகம், கர்ம-வைராக்யம் இரண்டும், ஆத்ம ஞானம், வைராக்யம்—இவை அனைத்தாலும் பகவான் அடையப்படுகிறார். அவர், சாகுண்யமாகவும், நிர்குணமாகவும், தன்னை உணர்ந்தவரால் பெறப்படுகிறார். பக்தி யோகத்தின் நான்கு வகைகளை நான் விளக்கியுள்ளேன். காலம் அவியாத நிலையில் புகுந்தால், அது உயிரினங்களில் மறைந்து விடும். அறியாமை, கர்மம் ஆகியவற்றால் உருவாகும் ஜன்ம மரண சக்கரம்—அதில் ஆத்மா புகுந்தும், தன் பாதையை அறியாது அலைகிறது. இந்த ஞானத்தை, தீயவர்களுக்கு, கட்டுப்பாடின்றி வாழ்பவர்களுக்கு, அகங்காரிகளுக்கு, பகைவர்களுக்கு, புறமாகவே தர்மம் காட்டுபவர்களுக்கு, ஆசைபட்டவர்களுக்கு, குடும்ப ஆசையில் மூழ்கியவர்களுக்கு, பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு, என் பக்தர்களை வெறுப்பவர்களுக்கு போதிக்க கூடாது. ஆனால், நம்பிக்கையுடன், பக்தியுடன், கட்டுப்பாடுடன், பொறாமை இல்லாமல், எல்லா உயிர்களுக்கும் நட்புடன், சேவை செய்ய விரும்பும் ஒருவருக்கு மட்டும் சொல்ல வேண்டும். வெளிப்படையாக வைராக்யம் கொண்டவர்க்கு, மன அமைதியுடன், தூய்மையுடன், நான் மிகவும் பிரியமானவராக இருப்பவர்க்கு இந்த ஞானம் வழங்கப்பட வேண்டும். "அம்மா! இந்த ஞானத்தை ஒருவன் ஒருமுறை கூட நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறானா, அல்லது மனதை என்மீது நிலைநிறுத்தி சொல்கிறானா, அவன் என் பாதையையே அடைவான்," என்று பகவான் அருளினார். இவ்வாறு, பகவானின் இனிமையான, ஆழமான வார்த்தைகளை கேட்டு, கோபிகைகள் தங்களது பிரிவின் வேதனையையெல்லாம் விட்டு, கிருஷ்ணரின் தரிசனத்தால் திருப்தியடைந்தார்கள். அங்கே, கோவிந்தன், அந்த பக்தி நிறைந்த, ஆனந்தமான கோபிகைகளால் சூழப்பட்டு, ராசகிரீடத்தில் நுழைந்தார். அவர்களது தோள்களைத் தழுவி, ஒவ்வொரு ஜோடிக்கும் நடுவில் நின்று, யோகிகளின் ஆண்டவராக விளங்கினார். அவரை அங்கே பார்த்தவர்கள், வானில் நூற்றுக்கணக்கான விமானங்கள் பறக்கின்றன என எண்ணுவார்கள். தேவர்கள் மற்றும் அவர்களது மனைவிகள், ஆவலுடன் பார்த்தார்கள்; பின்னர், பறை ஒலிகள் எழுந்தன, மலர் மழை பொழிந்தது, கந்தர்வர்களும், அவர்களது மனைவிகளும், கிருஷ்ணரின் புனிதமான புகழை பாடினார்கள். ராசமண்டலத்தில், கோபிகைகளின் வளையல்கள், சிலம்புகள், மணிகள் ஆகியவைகளின் கலகல ஓசை, அவர்கள் பிரியர்களுடன் கலந்து எழுந்தது. அந்தக் கூட்டத்தில், தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணர், பொன்னிற மணிகளுக்கிடையே பச்சை மரகதம் போல் ஒளிர்ந்தார். அங்குள்ள கோபிகைகள், கால்களைத் தட்டிச், கைகளை அசைத்துக், புன்னகை பார்வை வீசி, புருவங்களை ஆட்டி, காதுகளைத் தொடும் குண்டலங்களும், சோர்ந்த சடைகளும், வியர்வை பூத்த கன்னங்களும், மின்னல் மேகங்களில் மின்னும் ஒளிபோல், கிருஷ்ணருடன் பாடி, ஆடினார்கள். பாடும் போது, அவர்களது குரல்கள் உயர்ந்தன; காதலால் சிவந்த தொண்டையில், கிருஷ்ணரின் தொடுதலால் ஆனந்தமடைந்து, அவர்கள் பாடல்கள் அந்த இடத்தை முழுவதும் நிரப்பின. ஒருவர், முகுந்தனுடன் பாடி, அவர் "நன்றாகப் பாடினாய்" என்று பாராட்ட, மீண்டும் மீண்டும் பாடி, அவரது பேரன்பைப் பெற்றாள். மற்றொருத்தி, ராச நடனத்தில் சோர்ந்து, தன் வளைவும், மல்லிகை மாலையும் சிதைந்து, தன் கையை, கதைதரிக்கிற கிருஷ்ணரின் தோளில் வைத்தாள். இன்னொருத்தி, கிருஷ்ணரின் நீலக் கமல வாசனை கொண்ட, சந்தனம் பூசப்பட்ட கையைத் தன் மூக்கில் வைத்து, பரவசத்தில் முத்தமிட்டாள். மற்றொருத்தி, ஆடும்போது, குண்டலங்கள் கன்னத்தில் மின்ன, தன் கன்னத்தை அவருடைய கன்னத்தில் சேர்த்து, தானே மென்று வைத்த பாக்கை அவருக்குத் தந்தாள். இன்னொருத்தி, ஆடிப் பாடி, சிலம்பும், ஒட்டியுமாக ஒலிக்க, சோர்ந்து, அருகில் நின்ற அச்யுதனின் தாமரைக் கையை, தன் மார்பில் வைத்தாள். கோபிகைகள், அச்யுதனை தங்கள் காதலனாகப் பெற்றதும், அவரைத் தழுவி, அவருடன் பாடி, ஆனந்தமடைந்தார்கள். தாமரைக் குண்டலங்கள், வியர்வை பூத்த கன்னங்கள், பிரகாசிக்கும் முகங்கள், வளையல் சிலம்பின் இசை, சிதைந்த மலர் மாலையில் தேனீகள் சுற்றும் அந்த கோபர்களின் தோட்டத்தில், அவர்கள் கிருஷ்ணருடன் ஆடினார்கள். இவ்வாறு, கிருஷ்ணர், அழகிய வ்ரஜ பெண்களுடன், அணைப்பு, தொடுதல், அன்பான பார்வை, மகிழ்ச்சியான சிரிப்புகள், விளையாட்டு—all இவற்றால், ஸ்ரீ மகளின் ஆண்டவராக, ஒரு குழந்தை தன் பிரதிபிம்பத்தில் மகிழ்வது போல், கோபிகைகளுடன் மகிழ்ந்தார்.