ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கோபிகளே, நான் என்னை நேசிப்பவர்களை அவர்களது பக்திக்காக நேசிப்பதில்லை; ஏழை ஒருவர் செல்வம் கிடைத்தபின் அதை இழந்தால், அந்த நினைவில் முழுமையாக மூழ்கி வேறு எதுவும் அறியாமல் இருப்பது போல, என் மீது கொண்ட அன்புக்காக அவர்களை நேசிக்கவில்லை. நீங்களும், என் அருமை உள்ளங்களே, என் சேவைக்காக உலக கடமைகளையும், சாஸ்திர விதிகளையும் விட்டு விட்டு வந்தீர்கள். நேரடியாக என்னை வழிபடுகிறீர்கள் என்றாலும், நான் உங்களுக்குத் தன்னை மறைத்து வைத்துள்ளேன்; இதற்காக உங்களுக்குள் ஏமாற்றம் வர வேண்டாம். உங்கள் நிர்மலமான பக்திக்கு நான் எந்த விதத்திலும் திருப்பி கொடுக்க இயலாது; தேவதைகளின் ஆயுள் முழுவதும் இருந்தாலும் கூட முடியாது. இல்லத்தை விட்டுத் தளரா சங்கிலிகளை அறுத்து என்னை நேசித்தவர்கள், அவர்களது புண்ணியமே உங்களுக்குப் பலனாக அமையட்டும். இவ்வாறு, பாகவத புனிதக் குருவான சுகதேவர் கூறுகிறார்: பாகவதத்தில் முதல் பாதியின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் 'கோபிகள் ஆறுதல்' எனும் திருவகுப்பும் இத்துடன் முடிகிறது. பக்தி என்ற யோக வடிவம் பகவான் வாசுதேவரிடம் செலுத்தும் போது, அது விரைவில் விரக்தியும், பரமார்த்த ஞானத்தையும் தருகிறது. ஒருவரது மனம், இன்பம் அல்லது துன்பம் என எந்த வேறுபாடும் பொருள்களில் காணாமல், புலன்களின் செயலூடாக எதையும் ஏற்காமல், நிர்பேக்ஷமாக இருக்கும்போது, அப்போதே அவர் தன்னைத் தானே அறிந்து, எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்கிறார்; ஏற்றும், நிராகரிக்கும் எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட்டு, பரமபதத்தில் நிலைபெறுகிறார். சுத்தமான ஞானமே பரம்பொருள், பரமாத்மா, பிரபு, புருஷன்; பகவான் ஒரே ஒருவராகவே இருக்கிறார், ஆனால் புலன்களின் பிரத்தியக்ஷங்களில் பலவாறு தோன்றுகிறார். முழுமையான யோகத்தால், யோகி இங்கே விரும்பிய இலக்கை அடைகிறார்; அதாவது, எல்லாவற்றிலிருந்தும் முற்றிலும் விரக்தி அடைவதே அது. ஒரே ஞானம், புறம் நோக்கும் புலன்களால், மாயையால், பலவிதமான பொருள்கள் போலத் தோன்றுகிறது; நிர்குண ப்ரம்மம், ஒலி முதலிய குணங்களை எடுத்துக் கொள்கிறது. மகத்துவம் எனும் தத்துவம், அகங்காரம் வடிவில் மூன்று, ஐந்து பிரிவுகளாகவும், பதினொன்றாகவும் பிரிந்து, அந்தக் கோஷ்டி முட்டை வடிவில் உலகத்தை உருவாக்குகிறது. இவை அனைத்தும், பக்தி, ஶ்ரத்தா கொண்டவர், எப்போதும் யோகத்தில் நிலைத்து, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, விரக்தியுடன் காண்பவரால் உணரப்படுகிறது. இவ்வாறு, ப்ரம்மத்தைப் பற்றிய இக்கடினமான ஞானம் கூறப்பட்டது; இதன் மூலம் ப்ரக்ருதி, புருஷன் இரண்டின் உண்மை நன்கு அறியப்படுகிறது. ஒரு பொருள் பல குணங்கள் கொண்டிருந்தாலும், புலன்களால் தனித்தனியே அனுபவிக்கப்பட்டாலும், அது பிரிந்ததாகாது; அதுபோல், பகவானும் பல சாஸ்திர மார்க்கங்களால் அணுகப்பட்டாலும், ஒரே பரம்பொருளாகவே இருக்கிறார். கர்மம், யாகம், தானம், தவம், வேதபடிப்பு, தன்னடக்கம், புலனடக்கம், மனஅடக்கம், கர்ம த்யாகம், யோகத்தின் பல்வேறு அங்கங்கள், பக்தி யோகம், செயல் மற்றும் துறவின் லட்சணமான தர்மம், ஆத்ம சத்தியத்தை உணர்வது, உறுதியான விரக்தி—இவை அனைத்தாலும், பகவான், குணத்தோடு, குணமில்லாதவராகவும், தன்னால் தானே காணப்படுகிறார். நான்கு விதமான பக்தி யோகத்தையும், காலம் அவ்யக்தத்தில் புகுந்தபோது ஜீவராசிகளிடையே மறைந்து போகும் அதையும் நான் விளக்கியுள்ளேன். அவித்யை மற்றும் கர்மத்தால் உருவான ஜீவனின் பிறவி மரண சக்கரங்கள், அதனுள் ஆத்மா புகுந்தாலும், அது தன் பாதையை அறியாது. இக்கடினமான ஞானத்தைத் தீயவர்களுக்கு, ஒழுக்கமில்லாதவர்களுக்கு, அகங்காரிகளுக்கு, பகைவர்களுக்கு, புறமாகவே தர்மம் நடத்துபவர்களுக்கு சொல்லக் கூடாது. ஆசைபட்டவர்களுக்கு, க்ருஹஸ்த ஆசையில் மூழ்கியவர்களுக்கு, பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு, என் பக்தர்களை வெறுப்பவர்களுக்குக் கூட இது சொல்லவே கூடாது. ஆனால், ஶ்ரத்தையுள்ள, பக்தியுள்ள, ஒழுக்கமான, பொறாமையற்ற, எல்லா உயிர்களுக்கும் நண்பனாக இருப்பவருக்கு, வெளியிலேயே விரக்தியோடு, மனது அமைதியோடு, தூய்மையோடு, பகவானை எல்லாவற்றிலும் மிகவும் நேசிப்பவருக்கு—இவர்களுக்கு மட்டும் இதை எடுத்துரைக்கலாம். மாதாவே, யார் இதை ஒருமுறை கூட ஶ்ரத்தையுடன் கேட்கிறாரோ, அல்லது மனதை என்னில் நிலைநிறுத்தி பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் உறுதியாக என் பாதையை அடைவார். இவ்வாறு, பகவான் கூறிய அழகிய வார்த்தைகளை கேட்டு, கோபிகள், பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரத்தை விட்டு, அவரை நேரில் காணும் ஆசை நிறைவடைந்தனர். அங்கே, கோவிந்தன், பக்தியுள்ள, மகிழ்ச்சியுள்ள கோபிகளால் சூழப்பட்டு, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கைபிடித்துக் கொண்டபடி, ராசகிரீடம் ஆடலுக்குத் துவக்கம் வைத்தார். அந்த ராச மண்டலத்தில், யோகிகளுக்கும் தலைவனான கிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கோபி ஜோடிகளுக்கும் நடுவே நின்றார். அவர்களுக்குள் நுழைந்து, கிருஷ்ணன் பெண்களை கழுத்தில் அணைத்தார்; அதை பார்த்தவர்கள், வானத்தில் நூற்றுக்கணக்கான விமானங்கள் பறக்கின்றன என எண்ணுவார்கள். தேவதைகள் தங்கள் மனைவியுடன், ஆவலோடு பார்த்தனர்; பின்னர், முழங்கங்கள் முழங்கின, மலர்கள் மழையாகப் பொழிந்தன, கந்தர்வர்களும் தங்கள் மனைவியுடன் பகவானின் புனிதமான புகழை பாடினர். ராசமண்டலத்தில், பெண்களின் வளையல்கள், சிலம்புகள், மணிகள் ஆகியவை, அவர்களது காதலர்களுடன் சேர்ந்து, ஓர் இசைச்சத்தமாக எழுந்தன. அவர்களிடையே, தேவகியின் புதல்வன் மிகவும் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தார்; அது, பொன்னகைகளுக்குள் பெரிய பச்சை மாணிக்கம் இருப்பதைப் போல். அங்கே, காலடி அசைவுகள், கை அசைவுகள், சிரிப்பு பார்வைகள், கண் இமைப்புகள், காதுகளைத் தொட்டாடும் தொண்டைமணிகள், சுருண்ட கூந்தலில் வியர்வை சொட்டும் அழகு—இவை அனைத்தோடும் கூடிய கிருஷ்ணனின் மனைவிகள் பாடினர்; அவர்கள், மேகங்களுக்குள் மின்னல் போல ஒளிர்ந்தனர். ஆடிக்கொண்டபடி, அவர்கள் குரலை உயர்த்தினர்; காதலனின் தொடுதலில் மகிழ்ந்து, அவர்களது பாடலால் அந்த இடம் முழுவதும் நின்றது. ஒருத்தி, முகுந்தனுடன் சேர்ந்து, தனது பாடலை அவரது பாடலுடன் இசைப்படுத்தினாள்; கிருஷ்ணன் அவளுக்கு அன்போடு, "அருமை, அருமை" என்று பாராட்டி, மீண்டும் மீண்டும் பாடும்படி ஆசீர்வதித்தார். ஒருத்தி, ராச ஆட்டத்தில் சோர்வடைந்து, தன் வளையல் சற்றும், மல்லிகை மாலை சிதறி, தன் கையை அருகில் நின்ற தண்டை ஏந்தும் பகவானின் தோளில் வைத்தாள். மற்றொருத்தி, கிருஷ்ணனின் நீலத்தாமரை வாசம் வீசும், சந்தனம் பூசப்பட்ட கையை தன் மூக்கில் வைத்துப் பருகி, ஆனந்தத்தில் முத்தமிட்டாள். இன்னொருத்தி, ஆடல் காரணமாக தோன்றிய காதணியின் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் கன்னத்தை, கிருஷ்ணனின் கன்னத்தில் சாய்த்து, தானே சாப்பிட்ட பாக்கை அவருக்குக் கொடுத்தாள். ஒருத்தி, ஆடிக்கொண்டபடி, பாடிக்கொண்டபடி, சிலம்பும், ஒட்டியணியும் ஒலிக்க, சோர்வால், அருகில் நின்ற அச்யுதனின் தாமரைப்போல் மென்மையான கையை, தன் மார்பில் ஓய்வுக்காக வைத்தாள். கோபிகள், அச்யுதனை தங்கள் காதலனாக, ஸ்ரீதேவியின் ஒரே அன்பனாகக் கண்டு, அவரை கழுத்தில் அணைத்து, பாடிக்கொண்டே மகிழ்ந்தனர். தாமரை வடிவிலான காதணிகள், கூந்தல், வியர்வை ஒளிரும் கன்னங்கள், பிரகாசமான முகங்கள், வளையல், சிலம்பு இசை, சிதறிய மாலைகள், கோபிகளின் கூந்தலில் தேனீகள் இசை பாடும் அந்த பசுமை நிலத்தில், அவர்கள் பகவானுடன் சேர்ந்து ஆடினார்கள்.