ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கோபியர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அருகில் வந்து, அவரை மரியாதையுடன், சிரிப்பும், விளையாட்டான பார்வைகளும், அழகான புருவங்களின் நடையாலும், விருப்பத்தை ஊட்டும் வகையில் போற்றினர். அவர்கள், தங்கள் கரங்களை அவருடைய மடியில் வைத்து, அவரது பாதங்களைத் தொட்டு, சிறிது போலியான கோபத்துடன், அவரை புகழ்ந்து பேசத் தொடங்கினர்: “யாரோ ஒருவர் மற்றொருவரை நேசிப்பார்களே, அதற்கு பதிலாக நேசிப்பவரும் இருக்கிறார்; சிலர் அதற்கு எதிராக நடக்கிறார்கள்; சிலர் இருவரையும் நேசிப்பதில்லை. எது சரி என்று எங்களுக்கு சொல், அருமை.” அப்போது பகவான் கிருஷ்ணர் கூறினார்: “தங்களுக்கே பயன் கிடைக்கவேண்டும் என்று ஒருவருக்கொருவர் நேசிப்பவர்கள் நண்பர்களாக இருக்கலாம்; ஆனால் இதில் உண்மையான பாசமோ, தர்மமோ இல்லை, ஏனெனில் இது சுயநலத்துக்காக மட்டுமே. ஆனால், பெற்றோர்கள் போல், தம்மை நேசிக்காதவர்களையும் நேசிப்பவர்கள், குற்றமில்லாமல் நடக்கிறார்கள்; இங்கு பாசமும், தர்மமும் சிறந்தவை. சிலர் தம்மை நேசிப்பவர்களையாவது நேசிக்கவில்லை; மற்றவர்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்; அவர்கள் தம்மில் திருப்தியடைந்தவர்கள், சுயம் பூர்த்தியடைந்தவர்கள், நன்றி இல்லாதவர்கள், பெரியவர்களுக்கு மரியாதை இல்லாதவர்கள். ஆனால் நான், என் நண்பர்களே, என்னை நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்கவில்லை, அவர்களது பக்திக்காக; ஏனெனில் ஒரு ஏழை, செல்வம் கிடைத்ததும் அதை இழந்ததும், அதன் நினைவில் மூழ்கி வேறு எதையும் அறியாதது போல. நீங்கள், என் அருமை பெண்மணிகளே, உலக வழக்கையும், வேத விதிகளையும் விட்டுவிட்டு, என்னை சேவிக்க வந்துள்ளீர்கள்; நேரடியாக என்னை வழிபடுகிறீர்கள்; ஆனாலும் நான் என்னை மறைத்து இருக்கிறேன், இதற்காக நீங்கள் கோபப்பட வேண்டாம். உங்கள் குற்றமற்ற பக்திக்கு நான் கடன் தீர்க்க இயலாது—even தேவர்களின் ஆயுளால் கூட; வீட்டின் கடினமான பந்தங்களை அறுத்து என்னை நேசித்தவர்களுக்கு, அவர்களின் புண்ணியமே பரிசாகட்டும்.” இவ்வாறு, கோபிகளின் மனம் குளிர்ந்தது; அவர்களின் வேதனைகள் நீங்கின. பகவான் கிருஷ்ணர் மேலும் கூறினார்: “பக்தி என்ற யோகத்தை பகவான் வாசுதேவரிடம் செலுத்தினால், அது விரைவாக வைராக்யத்தையும், ஞானத்தையும் கொண்டு வருகிறது; அவை ப்ரம்மத்தை உணரச் செய்கின்றன. ஒருவரது மனம், அறிவுப்படி, இனிமையானதும், இனிமையற்றதும் என்று வேறுபாடுகளை ஏற்காமல் இருக்கும்போது, அந்தக் கணத்தில் தான், அவன் தன்னைத் தானே பிணையற்றவனாக, எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்கிறான்; ஏற்றுதல், நிராகரிப்பு இல்லாமல், உயர்ந்த நிலையில் நிலைபெறுகிறான். தூய ஞானமே உத்தம ப்ரம்மம், பரமாத்மா, பகவான், புருஷன்; பகவான் ஒரே ஒருவராகவே இருக்கிறார், ஆனால் புலன்களின் அனுபவங்களில் வேறுபட்டதாகத் தோன்றுகிறார். முழுமையான யோகத்தின் மூலம், யோகி இங்கே விரும்பும் இலக்கை அடைகிறான்; அதாவது, எல்லா பொருள்களிலும் முழுமையான வைராக்யம். ஒரே ஞானம், புறம் நோக்கிய புலன்களால், மாயையால், பொருள்களின் வடிவில் தோன்றுகிறது; நிர்குண ப்ரம்மம், சப்தம் முதலிய குணங்களை எடுத்துக்கொள்கிறது. பெரும் தத்துவம் (மகத்), அஹங்காரத்தின் வடிவில், மூன்று வகைகளாகவும், ஐந்து வகைகளாகவும், தன்னாட்சி கொண்டதாகவும், பதினொன்று உறுப்புகளாகவும் பிரிந்து, உலகம் தோன்றும் அந்த அண்டமாகிறது. இதை, பக்தியும், நம்பிக்கையும் கொண்டவர், மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, வைராக்யத்துடன் யோகத்தை தொடர்ந்து செய்யும் ஒருவர் காண்கிறார். இவ்வாறு, ப்ரம்மத்தை காணும் இந்த ஆழமான ஞானத்தை நான் உங்களுக்கு எடுத்துரைத்தேன்; இதனால் ப்ரக்ருதி, புருஷன் இரண்டின் உண்மை தன்மையை அறிய முடியும். ஒரு பொருள் பல குணங்களை உடையதாக இருந்தாலும், புலன்களின் பல வாயிலாக அனுபவிக்கப்படுவதால் அது பிரிந்ததாக மாறுவதில்லை; அதுபோலவே, பகவானும் பல்வேறு சாஸ்திர வழிகளால் அணுகப்பட்டாலும், ஒரே ஒருவராக இருக்கிறார். கர்மம், யாகம், தானம், தவம், வேதபடிப்பு, சுயநிக்ரஹம், புலன்களுக்கு, மனத்திற்கு அடக்கமும், கர்மத்யாகமும்— யோகத்தின் பல அங்கங்களாலும், பக்தி யோகத்தாலும், செயலில் மற்றும் துறவிலும் நிறைந்த தர்மத்தாலும், ஆன்மாவின் உண்மைத் தன்மையை உணர்ந்து, உறுதியான வைராக்யத்துடன், பகவானை—குணங்களோடு, குணமில்லாமலோ—தன்னாலே காண முடியும். நான் உங்களுக்கு பக்தி யோகத்தின் நான்கு வகைகளை விளக்கியுள்ளேன்; மேலும், காலம் அநிர்வச்யத்தில் புகுந்ததும், ஜீவராசிகளில் மறைந்து போகும் அதையும் சொன்னேன். அநாதி அஞ்ஞானம், கர்மம் ஆகியவற்றால் உருவாகும் ஜீவனின் பிறவி சக்கரங்களை, ஆன்மா நுழைந்தும், தன் பாதையை அறியாது அலைகிறது. இந்த ஞானத்தை, தீயவர்களுக்கு, ஒழுக்கமில்லாதவர்களுக்கு, அகங்காரிகளுக்கு, பகைவர்களுக்கு, வெளிப்படையாகவே பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு சொல்லக்கூடாது. பொறாமை உள்ளவர்களுக்கு, வீட்டுச் சுமையில் மூழ்கி இருப்பவர்களுக்கு, பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு, என் பக்தர்களை வெறுப்பவர்களுக்கும் சொல்லக் கூடாது. ஆனால், நம்பிக்கையுடன், பக்தியுடன், ஒழுக்கத்துடன், பொறாமை இல்லாமல், எல்லா உயிர்களுக்கும் நட்புடன், சேவை செய்யத் தயாராக இருப்பவர்களுக்கு— வெளிப்படையாக வைராக்யம் கொண்ட, மனம் அமைதியான, பொறாமை இல்லாத, தூய்மையான, என்னை எல்லாவற்றிலும் முதன்மையாக நேசிப்பவர்களுக்கு— இதை எடுத்துரைக்கலாம். அன்னை, இந்த ஞானத்தை ஒருமுறை நம்பிக்கையுடன் கேட்டாலும், மனதை என்னில் நிலைநிறுத்தி சொன்னாலும், அந்த மனிதன் என் பாதையை அடைவான்.” இவ்வாறு பகவான் கூறினார். அதன்பின், ஸ்ரீ சுகர் சொல்கிறார்: இவ்வாறு, பகவானின் இனிய வார்த்தைகளை கேட்ட கோபியர்கள், பிரிவால் ஏற்பட்ட துன்பத்தை விட்டுவிட்டு, அவரின் அருகிலிருப்பதால் தங்கள் ஆசைகள் நிறைவேறின. அங்கே, கோவிந்தர், பக்தியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த, பெண்களில் சிறந்தவர்களான கோபியர்களால் சூழப்பட்டு, ராசகிரீடத்தை ஆரம்பித்தார். ராசமண்டலத்தில், கோபிகள் சுற்றிவர, யோகிகளின் தலைவனான கிருஷ்ணர் ஒவ்வொரு கோபி ஜோடிகளுக்கும் நடுவில் நின்றார். அவர்களில் இடையே சென்று, பெண்களை கழுத்தில் கட்டி அணைத்தார்; இதைக் கண்டவர்கள், ஆகாயத்தில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட விமானங்கள் பறக்கும் போல் எண்ணினார்கள். தேவர்கள் தங்கள் மனைவியோடும், ஆர்வத்துடன் பார்த்தனர்; அப்போது மத்தளங்கள் முழங்கின, மலர்களும் பொழிந்தன; கந்தர்வர்களும், தங்கள் மனைவியோடும், அவருடைய களங்கமற்ற புகழை பாடினார்கள். ராசவட்டத்தில், கோபிகள் மற்றும் அவர்களின் காதலர்களுடன், வளையல்கள், கால் மணிகள், சிலம்புகள் என ஒலிகள் எழுந்தன. அவர்களுக்கிடையே, தேவகியின் மகனான பகவான், பொன்னிற மணிகளுக்குள் பெரிய பச்சைக்கல் போல மிகுந்த ஒளியில் திகழ்ந்தார். அவர்கள் கால்களைத் தட்டியும், கைகளை அசைத்தும், சிரிப்பும், விளையாட்டான புருவ நடையும், கன்னங்களைத் தொடும் காது தொங்கும் ஆபரணங்களும், வியர்வையால் ஈரமான சுருளிய முடியும், கிருஷ்ணரின் மனைவிகள் பாடினர்; அவர்கள் மேக வட்டத்திலுள்ள மின்னலைப் போல் பிரகாசித்தனர். நடனமாடி, குரல் உயர, காதலால் கழுத்து சிவந்தது; கிருஷ்ணரின் தொடுதலால் ஆனந்தமடைந்த அவர்களின் பாடல் அந்த இடத்தை முழுமையாக நிரப்பியது. ஒரு கோபி, முகுந்தருடன் சேர்ந்து, தனது பாடலை அவருடைய பாடலுடன் கலக்கக் கூடிய திறமையோடு பாடினாள்; அவர் அவளை அன்போடு 'நன்றாகப் பாடினாய், நன்றாகப் பாடினாய்' என்று பாராட்டினார்; அவளும் மீண்டும் மீண்டும் பாட, அவர் அவளுக்கு மிகுந்த விருப்பம் காட்டினார். மற்றொரு கோபி, ராசத்தில் களைப்பால், தன் வளையல் சிதைந்த கையை, மல்லையுடன் நிற்கும் கிருஷ்ணரின் தோளில் சாய்த்தாள்; அவள் கழுத்தில் மல்லிகை மாலையும் இருந்தது. இவ்வாறு, பகவானின் அருள், கோபிகளின் பக்தி, ராசலீலை எனும் அந்த தெய்வீக நடனத்தில், ஆனந்தம் நிரம்பியது.