ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கண்ணற்ற விழிகளுடன் ஒருவர், கிருஷ்ணரின் தாமரைக் கண் போன்ற முகத்தை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். அவள் அந்த முகத்தை பார்த்து பார்த்தும் திருப்தி அடையவில்லை; பண்டிதர்கள் அவரது பாதங்களை பார்த்து பார்த்தும் திருப்தி அடையாததைப் போலவே. இன்னொருத்தி, கண்களை மூடி, கண்களின் வழியாக அவரை உள்ளத்துக்குள் அழைத்து, தனது பனிக்கட்டிகள் பூத்த உடலால் அவரை மனதிலேயே அணைத்தாள்; அவள் யோகியின் ஆனந்தத்தில் மூழ்கினாள். அவர்கள் அனைவரும், கேசவனை கண்ட மகிழ்ச்சியில், பேரானந்தத் திருவிழாவை அனுபவித்தார்கள். பிரிவினால் ஏற்பட்ட துன்பம் அவர்களைக் கடந்து சென்றது; ஞானம் பெற்றவர்கள் துன்பத்தை விட்டுவிடுவது போலவே. துயரம் நீங்கிய அந்த மகளிரால் சூழப்பட்ட அச்ச்யுதன், தன் சக்திகளால் வலிமை பெற்ற ஒருவரைப் போல, இன்னும் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தார். அவர்களை அழைத்து, ஆண்டவன் யமுனை நதியின் மணல் கரையை நோக்கிச் சென்றார். அங்கு மல்லிகை மற்றும் மந்தார மலர்கள் மலர்ந்திருந்தன; வாசனை மிகுந்த தென்றல் வீசிக் கொண்டிருந்தது; தேனீகள் மழலை பாடிக் கொண்டிருந்தன. அந்த இடம் மிகவும் மங்களகரமாக இருந்தது. கதிரவன் விடியாத இருள், கார்த்திகை பௌர்ணமி நிலாவின் வெள்ளிச்சாயை மூலம் நீங்கியது. கிருஷ்ணரின் சஞ்சலமான கை, வெண்மணல் மென்மை, அந்த இடத்தை இன்னும் அழகாக்கின. அவர்கள், பிரிவுத் துன்பம் தீர்ந்த மனதுடன், வேதங்கள் தங்கள் இலக்கை அடைவதைப் போல, தங்கள் மேல் உடைகளை இடமாக விரித்து, தங்கள் நெஞ்சின் சிவப்பால் குறியிடப்பட்ட இடத்தில், பிரியமானவருக்காக ஆசனத்தை அமைத்தனர். அங்கு அமர்ந்த ஆண்டவன், யோகிகளின் உள்ளத்தில் வீற்றிருக்கும் அதிபதி போல், கோபிகைகளின் நடுவில் பிரகாசித்தார். மூவுலகும் வாழும் ஸ்ரீமஹாலட்சுமியின் ஒரே உறைவிடம் போல் அவர் வடிவம் இருந்தது; கோபிகள் அவரை ஆராதித்தனர். காமத்தைத் தூண்டும் அவரை, கோபிகைகள் சிரிப்பும், கண்ணோட்டமும், புருவ சைகைகளும் கொண்டு மரியாதை செய்தனர். தங்கள் கரங்களை அவருடைய மடியில் வைத்து, அவரது பாதங்களைத் தொட்டு, சிறிது போலி கோபத்துடன் அவரை புகழ்ந்து பேசத் தொடங்கினர்: "ஒருவர் காதலித்தால், மற்றொருவர் பதிலாகக் காதலிப்பார்; சிலர் அதற்கு மாறாக நடப்பர்; சிலர் யாரையும் காதலிக்க மாட்டார்கள். எது சரி என்று கூறுங்கள், அருமை." அப்போது பகவான் சொன்னார்: "தம்மைத் தாம் பெறுவதற்காக ஒருவரை ஒருவர் நேசிப்பவர்கள் நண்பர்கள்; ஆனால் இதில் உண்மையான பற்று அல்லது தர்மம் இல்லை; இது சுயநலமாகும். தன்னை நேசிக்காதவர்களை நேசிப்பவர்கள், பெற்றோர் போல், குற்றமற்றவர்களாகச் செய்கிறார்கள்; இங்கு பற்று மற்றும் தர்மம் சிறந்தவை. தன்னை நேசிப்பவர்களையே நேசிக்காதவர்கள், மற்றவர்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்; அவர்கள் சுயபரிபூரணர், நன்றிக்கெட்டவர்கள், மூப்பினருக்கு மரியாதையில்லாதவர்கள். "ஆனால் நண்பர்களே, நான் என்னை நேசிப்பவர்களையே நேசிப்பதில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் பக்தியில் மூழ்கியிருப்பதால், ஏழை ஒருவர் செல்வம் பெற்றுவிட்டு அதை இழந்து விட்டபோது அதன் நினைவில் மட்டும் மூழ்கி வேறு எதையும் அறியாதது போல. நீங்கள், பலவீனமானவர்களே, உலக மற்றும் சாஸ்திரக் கடமைகளை என் خاطر விட்டுவிட்டு, என்னை நேரடியாக வழிபடுகிறீர்கள்; அதற்காக நான் மறைந்து விடுகிறேன், கோபிக்க வேண்டாம், என் பிரியமானவர்களே. "உங்கள் பிழையற்ற பக்திக்கு நான் தேவலோக வாழ்க்கையைக் கொண்டும் பதில் அளிக்க இயலாது; வீட்டு பந்தங்களை உடைத்து என்னை நேசித்த உங்களுக்குப் புண்ணியமே பலன் ஆகட்டும்." இவ்வாறு, பத்துமூன்றாம் அதிகாரம், 'கோபிகைகளின் ஆறுதல்' எனும் பெயரில், பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்திற்குள் நிறைவடைந்தது. பக்தி யோகமாகும் யோகம் பகவான் வாசுதேவரிடம் செலுத்தப்படும்போது, அது விரைவில் வைராக்கியத்தையும், பிரம்மத்தை உணர்த்தும் ஞானத்தையும் அளிக்கிறது. ஒருவரின் மனம், புலன்களின் செயல்களால், இனிமையானவை, கடினமானவை என்ற வேறுபாடுகளை ஏற்காதபோது, அச்சமயம், அவர் தன்னைத் தானே பிரித்து, எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்கிறார்; ஏற்றும், நிராகரிக்கும் பந்தங்கள் இல்லாமல், உயர் நிலைக்கு அடைகிறார். தூய ஞானமே பரப்ரம்மம், பரமாத்மா, பகவான், புருஷன்; அவர் ஒன்றாகவே இருக்கிறார், ஆனால் புலன்களின் வேறுபாடுகளால் பலவாகத் தோன்றுகிறார். முழுமையான யோகத்தால், யோகி இங்கு விரும்பிய இலக்கை அடைகிறார்: எல்லாவற்றிலிருந்தும் முழுமையான வைராக்கியம். ஒரே ஞானம் புற புலன்களின் மூலம் விஷயங்களாகத் தோன்றுகிறது; குணமற்ற பிரம்மம், சப்தம் முதலிய குணங்களை ஏற்று தோன்றுகிறது. பெரிய தத்துவம் (மஹத்), அஹங்காரமாக மூன்று வகையும், ஐந்து வகையும், பதினொன்று உறுப்புகளாகவும், உலகத்தை உருவாக்கும் பிரம்மாண்டமாகவும் ஆகிறது. இதை, நம்பிக்கையுடனும் பக்தியுடனும், எப்போதும் யோகம் செய்வதாலும், மனதை ஒருமுகப்படுத்துவதாலும், வைராக்கியத்தால், பார்வையால் காண முடியும். இந்த அறிவு, பிரம்மத்தை அறிவிக்கும் ஞானம், ப்ரக்ருதி, புருஷன் இரண்டின் உண்மையையும் உணர்த்துகிறது. ஒரு பொருள் பல குணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், புலன்களின் வேறு வாயில்களில் காணப்படுவதால் பிரிந்ததாக இல்லாதது போலவே, பகவன் பல சாஸ்திர வழிகளில் அணுகப்பட்டாலும் ஒன்றாகவே இருக்கிறார். கர்மம், யாகம், தானம், தவம், வேதபாராயணம், தன்னடக்கம், புலன்கள் மற்றும் மனதைக் கட்டுப்படுத்துதல், கர்மத்யாகம், யோகத்தின் பல உறுப்புகள், பக்தி யோகம், கர்மமும் வைராக்கியமும் கொண்ட தர்மம்—இவை அனைத்தாலும், ஆத்மா உணர்வும், உறுதியான வைராக்கியமும் கொண்டு, பகவானை, குணங்களுடன் அல்லது குணமின்றி, தானாகவே காண முடியும். நான்கு வகையான பக்தி யோகத்தை உங்களுக்குக் கூறினேன். காலம் அவ்யக்தத்தில் கலந்ததும், இது ஜீவராசிகளிடையே மறைந்து விடும். அறியாமை மற்றும் கர்மத்தால் உருவாகும் ஜீவராசிகளின் பிறவி சுழற்சி, அதில் ஆத்மா நுழைந்தும், தன் பாதையை அறியாது. இதை, தீயவர்களுக்கு, கட்டுப்பாடில்லாதவர்களுக்கு, அகங்காரிகளுக்கு, பகைவர்களுக்கு, வெளிப்படையாக மதவிரும்புவோருக்கு போதிக்கக் கூடாது. பேராசை கொண்டவர்களுக்கு, குடும்ப வாழ்க்கையில் மூழ்கியவர்களுக்கு, எனக்கு பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு, என் பக்தர்களை வெறுப்பவர்களுக்கு கூட போதிக்கக் கூடாது. ஆனால், விசுவாசம் கொண்ட, பக்தியுடனும், கட்டுப்பாட்டுடனும், பொறாமை இல்லாத, எல்லா உயிர்களுக்கும் நண்பனாக இருப்பவர்களுக்கு, இதை போதிக்க வேண்டும். வெளிப்படையாக வைராகியமுள்ள, மனம் அமைதியுள்ள, பொறாமை இல்லாத, தூய்மையுள்ள, எனக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களுக்கு இதை கூறலாம். அம்மா, ஒருவன் இதை ஒருமுறை கூட விசுவாசத்துடன் கேட்டாலோ, மனதை என்மீது வைத்து பாராயணம் செய்தாலோ, நிச்சயமாக என் பாதையை அடைவான். அவ்வாறு, பகவானின் இனிமையான சொற்களை கேட்ட கோபிகைகள், பிரிவால் ஏற்பட்ட துன்பத்தை விட்டுவிட்டு, அவரை நேரில் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் முழுமையாக ஆனார்கள். அங்கே, கோவிந்தன், பக்தி மற்றும் ஆனந்தத்தில் பூரணமான பெண்களால் சூழப்பட்டு, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கரங்களைப் பிணைத்து, ராசலீலையை ஆரம்பித்தார். கோபிகைகளின் வட்டத்தில், யோகிகளுக்கு அதிபதியான கிருஷ்ணர், ஒவ்வொரு இருவருக்கிடையிலும் நிற்க, ராச திருவிழா தொடங்கியது.