கேசவன் திரும்பி வந்தபோது, அவன் அருகில் கூடியிருந்த கோபிகைகள் ஒவ்வொருவரும் அவரை தங்கள் தனித்துவமான முறையில் ஆராதனை செய்தனர். ஒருவர், அவர் தின்ற பாக்கை தன் கைவிரல்கள் கூப்பி எடுத்து கொண்டாள்; இன்னொருத்தி, ஆவலால் எரிகின்றவளாய், அவன் தாமரை போன்ற திருவடிகளை தன் மார்பில் வைத்தாள். இன்னொருத்தி, காதலால் கலங்கியவளாய், தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, உதட்டுக்குள் பறிகளை கடித்து, பக்கவாட்டுப் பார்வையால் அவனைத் தாக்கினாள் போல் தோன்றினாள். மற்றொரு கோபிகை, கண்களை இமைக்காமல் அவனது தாமரை முகத்தை நோக்கி பார்த்தாள்; பார்த்தும் பார்த்தும் திருப்தி அடையவில்லை—பெரியோர்கள் அவன் திருவடிகளை எவ்வளவு பார்த்தும் திருப்தி அடையாததைப் போல. இன்னொருத்தி, கண்களை மூடி, அவனைக் கண்கள் வழியாக உள்ளத்தில் ஏற்றி, புல்லரிப்போடு அவனை அரவணைத்தாள்; அந்த ஆனந்தம் யோகிகளுக்கு உண்டாகும் பரமானந்தம் போன்றது. அவர்கள் அனைவரும், கேசவனை நேரில் கண்ட மகிழ்ச்சியில் துள்ளி, பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரத்தை விட்டு விட்டார்கள்; அது ஞானம் பெற்றவர்கள் துயரத்தை விட்டுவிடும் போல். அப்படி துயரமற்றவர்களால் சூழப்பட்ட அச்யுதன், தன் சக்திகளால் வலிமை பெற்ற மனிதன் போன்று மேலும் பிரகாசித்தார். அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு, பகவான் யமுனையின் மணல் கரைக்குள் நுழைந்தார். அந்த இடம் மல்லிகை, மந்தார மலர்களால் மலர்ந்து, மணமோசை வீசும் தென்றலால் குளிர்ந்து, தேனீகள் இசைக்கும் இடமாக இருந்தது. அந்த வாசல், சரத்கால சந்திரனின் ஒளியில் இருள் நீங்க, கிருஷ்ணரின் சஞ்சலமான கரங்கள், மென்மையான ஒளிரும் மணல்—இவை அனைத்தும் அந்த இடத்தை புனிதமாக்கின. அவர்களது உள்ளம், அவனை நேரில் கண்ட ஆனந்தத்தில் துயரம் நீங்கி, வேதங்கள் தங்கள் இலக்கை அடைவதுபோல் ஆனது. தங்கள் மேலாடைகளை, மார்பில் குங்குமம் பதிந்த இடத்துடன் விரித்து, பிரியமானவருக்காக இருக்கை அமைத்தனர். அங்கு அமர்ந்தார் பகவான், யோகிகள் மனத்தில் உறையும் அதிபதி, கோபிகைகளின் மத்தியில் பிரகாசித்து, மூவுலகினும் செல்வம் ஒருங்கிணைந்த வடிவில் வீற்றிருந்தார். அவரைச் சுற்றி அமர்ந்த கோபிகைகள், சிரிப்பும், கண்ணோட்டமும், புருவங்களின் நடனமும் கொண்டு அவரை வணங்கி, தங்கள் கரங்களை அவன் மடியில் வைத்து, அவன் திருவடிகளைத் தொட, சிறிது போலி கோபத்தோடு புகழ்ந்து பேசினர்: "யாரை ஒருவர் நேசிக்கிறாரோ, அவர் அவரை நேசிப்பார்; மற்றொருவர் அதற்கு மாறாக நடப்பார்; சிலர் இருவரையும் நேசிக்கமாட்டார்கள். இதில் எது சரி, எங்கள் நாதா?" அதற்கு பகவான் கூறினார்: "தங்கள் லாபத்திற்காக ஒருவரை ஒருவர் நேசிப்பவர்கள் நண்பர்கள்; ஆனால் அதில் உண்மையான பாசமோ தர்மமோ இல்லை. யாரும் நேசிக்காதவர்களை நேசிப்பவர்கள், பெற்றோர்கள் போல, தவறில்லாமல் நடப்பவர்கள்; இங்கு பாசமும் தர்மமும் சிறந்தவை. சிலர், அவர்கள் நேசிப்பவர்களையுமே நேசிக்கமாட்டார்கள்; பிறரைப் பற்றித் தேவையில்லை. அவர்கள் ஆத்மார்த்தர்கள், தம்மில் திருப்தி அடைந்தவர்கள், நன்றி அறியா, மூப்பினரை மதிக்காதவர்கள். "ஆனால், என் தோழிகளே, நான் கூட என்னை நேசிப்பவர்களை நேசிக்கவில்லை; ஏனென்றால், ஏழை ஒருவர் செல்வத்தை அடைந்து இழந்தவுடன், அதில் முழுமையாக மனதை வைத்திருப்பதைப் போல, நான் மறைந்திருப்பேன். நீங்கள் எல்லாம் உலக மற்றும் சாஸ்திரக் கடமைகளை என் பொருட்டு கைவிட்டு, என்னை நேரில் வழிபடுகிறீர்கள்; அதற்காகத்தான் நான் மறைந்தேன். இதற்கு நீங்கள் கோபப்பட வேண்டாம். "உங்கள் தூய்மையான பக்திக்கு நான் கடன் தீர்க்க இயலாது—even தேவர்களின் ஆயுளை எடுத்தாலும். நீங்கள் வீட்டு பாசங்களை அறுத்து என்னை நேசித்தீர்கள்; அதுவே உங்களுக்கான பலன். "பகவான் வாசுதேவனை நோக்கி யோகம் செய்யும் பக்தி மிக விரைவில் வைராக்கியத்தையும் ஞானத்தையும் தரும்; அது பரம்பொருளை உணர்விக்கிறது. ஒருவர் மனம், இன்பம்-துன்பம் என்று பாகுபாடு இல்லாமல், எந்தப் பொருளையும் ஏற்கவோ நிராகரிக்கவோ இல்லாமல், சமமான நிலையில் நிலைத்துவிட்டால், அந்த நிமிடத்தில் தான் தனக்குள் தான் இருப்பதை, பற்றில்லாமல், சமமாகப் பார்த்து, பரமபதத்தில் நிலைபெறுகிறான். "தூய ஞானமே பரம்பொருள், பரமாத்மா, பகவான், புருஷன்; பகவான் ஒரே ஒருவன், புற உலகில் பல்வேறு வடிவில் தோன்றினாலும். முழுமையான யோகத்தால், யோகி இங்கே விரும்பிய இலக்கை அடைகிறான்—அதாவது, அனைத்திலும் முற்றும் பற்றின்மை. "ஒன்றே ஆன ஞானம் புற இంద్రியங்களால் பொருள்களைப் போல தோன்றுகிறது; குணங்களற்ற பரம்பொருள், ஒலி முதலிய குணங்களை ஏற்கும் போல் தோன்றுகிறது. மகத்துவம், அஹங்காரம் மூலமாக மூன்று, ஐந்து வகைகளாக, பன்னிரண்டு உறுப்புகளாக பிரிந்து, பிரபஞ்ச முட்டையாக உலகை உருவாக்குகிறது. "இதையெல்லாம், நம்பிக்கையோடு, பக்தியோடு, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, பற்றில்லாமல் பார்க்கும் யோகி காண்கிறான். இவ்வாறு, பிரம்மத்தைப் பார்க்கும் இந்த ஆழமான ஞானத்தை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்; இதனால் ப்ரக்ருதி-புருஷன் இரண்டையும் உணர முடியும். "ஒரு பொருள் பல குணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், பல்வேறு இంద్రிய வாயிலாகப் பார்க்கும் போது பிரியப்படுவதில்லை; அதுபோல், பகவானும் பல்வேறு மார்க்கங்களில் அடையப்பட்டாலும் ஒரே ஒருவனாக இருக்கிறார். கர்மம், யாகம், தானம், தவம், வேதபடிப்பு, சுயநிகழ்ச்சி, மன-இంద్రிய நிக்ரகம், கர்மத்யாகம்—இவை அனைத்தாலும், யோகத்தின் பல அங்கங்களாலும், பக்தி யோகத்தாலும், செயல்-துறவுத்தன்மை ஆகிய இரண்டையும் மேற்கொள்வதாலும், ஆன்மா உண்மையை உணர்ந்து, பற்றற்ற மனதுடன் பகவானை அடையலாம். "நான்கு வகை பக்தி யோகத்தையும், காலம் அவ்யக்தத்தில் கலக்கும் போது உயிரினங்களில் மறையும் அதையும் நான் விவரித்தேன். உயிரின் பன்முறை பிறவிகள், அவை அஞ்ஞானம்-கர்மத்தால் உருவாகும்; ஆன்மா அதில் புகுந்தும் தன் பாதையை அறியாது. "இந்த ஞானத்தை, துஷ்டர்கள், கட்டுப்பாடில்லாதவர்கள், அகங்காரிகள், பகைவர்கள், வெளிப்படையாகவே தர்மம் செய்யும் போலிப்பவர்கள், பேராசையுள்ளவர்கள், குடும்ப வாழ்க்கையில் மூழ்கியவர்கள், என்னிடம் பக்தி இல்லாதவர்கள், என் பக்தர்களை வெறுப்பவர்கள்—இவர்களுக்கு சொல்லக்கூடாது. "ஆனால், விசுவாசமும், பக்தியும், கட்டுப்பாடும் கொண்ட, பொறாமை இல்லாத, எல்லா உயிர்களுக்கும் நட்பாக இருப்பவருக்கு, வெளிப்படையாக பற்றற்றவருக்கு, மனம் அமைதியானவருக்கு, தூயவருக்கு, என்னை எல்லாவற்றிலும் மேலானதாகக் கருதுபவர்களுக்கு இந்த ஞானம் சொல்லப்பட வேண்டும். "அம்மா! யாராவது ஒருவராவது இந்த ஞானத்தை விசுவாசத்துடன் கேட்பாரோ, அல்லது என்னை நினைத்து சொல்லுவாரோ, அவர்கள் நிச்சயம் என் பாதையை அடைவார்கள்." இவ்வாறு, பகவான் கூறிய அற்புதமான வார்த்தைகளை கேட்ட கோபிகைகள், பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரத்தை விடுத்து, அவரது அருகிலிருப்பதால் தங்கள் ஆசைகள் நிறைவேறி, மனம் மகிழ்ந்தனர்.