ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு காலத்தில், பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான ரகசியங்களைப் பற்றி ஞானிகள் விவாதித்தபோது, அவர்கள் வாழ்க்கை, மரணம், ஆன்மாவின் பயணம் ஆகியவை குறித்து பேசினர். “ஒரு பொருளை உணரும் கருவிகள் மற்றும் அதை உணரும் திறன் இரண்டும் அழிந்துவிட்டால், அதுவே 'லையம்' எனப்படும். பொருள்கள் பற்றிய அனுபவம் தோன்றும் போது, 'நான்' என்ற உணர்வு எழுகிறது; இதுவே பிறப்பாகும்,” என்று அவர்கள் விளக்கினர். “உடல் கண்கள் அல்லது அவற்றின் உட்பகுதிகள் பார்வை இழந்துவிட்டால், பார்வையாளர் பார்வை காண முடியாது. அதுபோல், இரண்டும் செயலிழந்தால் பார்வை முற்றிலும் முடிவடைகிறது. ஆகவே, இந்த உடல் பற்றிய பயம், இரக்கம் அல்லது குழப்பம் எதுவும் கொள்ள வேண்டாம். ஆன்மாவின் பயணத்தை அறிந்த ஞானிகள், பற்றுகொள்வதை விடுத்து இங்கே தக்க முறையில் வாழ வேண்டும்,” என்று அறிவுரை கூறினர். “உண்மையான ஞானத்துடன் கூடிய புத்தியையும், யோகத்தையும், பற்றின்மையையும் பெற்று, மாயையால் உருவான இந்த உலகில், உடலைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வாழ வேண்டும்,” என்று அவர்கள் கூறினர். இதனுடன், மற்றொரு நிகழ்வில், மகாராஜாவே, ஷுகர் முனிவர் கூறினார்: “கோபிகள் பலவிதமாக பாடி, புலம்பி, கண்ணீர் விட்டார்கள். அவர்கள் கண்ணனை காண ஆசையுடன் அழுதார்கள். அப்போது, ஹரி, அழகிய தாமரைக் முகத்துடன், மஞ்சள் வஸ்திரம் அணிந்து, மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காதலின் தேவனையே மயக்கும் அந்த பெருமை உடையவராக, திடீரென அவர்களிடம் தோன்றினார். அவர்களது பிரியமானவர் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்த கோபிகள், மகிழ்ச்சியில் கண்கள் மலர்ந்தன. உயிரே உடலுக்குள் திரும்பியதுபோல் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தனர். ஒருவர் ஆனந்தமாக ஹரியின் தாமரைக் கரத்தை தன் கைமடியில் எடுத்தார்; மற்றொருவர் சந்தனம் பூசப்பட்ட அவரது தோள்மீது தனது தோளை வைத்துக்கொண்டார். ஒருவர், கன்னம் சுருங்க, காதல் பரிசளிக்க, அவர் தின்ற பாக்கை கையால் எடுத்துக் கொண்டார்; இன்னொருத்தி, துடிப்புடன், அவரது தாமரைக் காலைக் கன்னத்தில் வைத்தார். ஒரு இளம் பெண், காதல் கலவரத்தில், பக்கவாட்டுப் பார்வையால் அவரைத் தாக்கும் போல், உதட்டுக்குள் பற்களை கடித்து, குழப்பத்துடன் இருந்தாள். மற்றொருத்தி, கண்களை இரும்பிக்காமல், அவரது தாமரைக் முகத்தை நோக்கி பார்த்தாள்; பார்த்தபோதும் திருப்தி அடையவில்லை. ஞானிகள் எவ்வாறு அவரது பாதங்களைத் தொடர்ந்து விரும்புகிறார்களோ, அவளும் அப்படியே. இன்னொருத்தி, கண்களை மூடி, கண்களின் வழியாக அவரை உள்ளத்தில் வரவேற்று, புலர்ந்த உடலுடன், யோகியின் ஆனந்தத்தில் அவரை கட்டியணைத்தாள். கேசவனை மீண்டும் கண்ட மகிழ்ச்சியில், அவர்களது மனம் துன்பத்தை மறந்து, ஞானம் பெற்றவர்கள் துன்பம் நீங்கும் போல் ஆனந்தத்தில் மூழ்கினார்கள். துயரமற்றவர்களால் சூழப்பட்ட அச்யுதன், மேலும் பிரகாசமானவராக விளங்கினார்; சக்தியால் ஆற்றல்பெற்ற மனிதனைப்போல். அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு, யமுனையின் மணல் கரையில், மல்லிகை, மந்தார மலர்கள் மலர்ந்த, வாசனைமிக்க காற்றும், தேனீகளின் உளறலுமுள்ள இடத்தில், பகவான் நுழைந்தார். அந்த இடம், பருவ நிலா ஒளியில் இருள் நீங்கிய, கிருஷ்ணனின் சஞ்சலமான கரங்களால், மென்மையான மணலும் பிரகாசமாக இருந்தது. கண்ணனை கண்ட மகிழ்ச்சியில், கோபிகள் தங்களது மேலாடைகளை விரித்து, மார்பின் சாயம் படிந்தவாறு, அவருக்காக இருக்கை அமைத்தனர். அங்கு அமர்ந்த பகவான், யோகிகளின் உள்ளங்களில் வீற்றிருக்கும் அதிபதி போல், கோபிகளின் நடுவில் பிரகாசித்தார்; மூன்று உலகங்களின் மகிமை ஒருங்கிணைந்த வடிவில். கோபிகள், ஆசையைத் தூண்டும் அவரை, சிரிப்பும், விளையாட்டு பார்வைகளும், கண்பாவும் கொண்டு வணங்கி, அவருடைய பாதங்களைத் தங்கள் கையால் தொடினர். சிறிது போலி கோபத்துடன், அவரை புகழ்ந்து பேசத் தொடங்கினர்: “ஒருவர் நேசித்தால், எதிரில் ஒருவர் நேசிக்கிறார்; மற்றொருவர் எதிராக நடக்கிறார்; சிலர் இருவரையும் நேசிக்கவில்லை. இதில் எந்தது சரி என்று கூறுங்கள், பகவானே,” என்று கேட்டனர். அப்போது பகவான் சொன்னார்: “தனது நலனுக்காக ஒருவரையொருவர் நேசிப்பவர்கள் நண்பர்கள்; ஆனால் இதில் உண்மையான பாசமும் தர்மமும் இல்லை. யார் தங்களை நேசிக்காதவர்களை நேசிக்கிறார்களோ, அன்புள்ள பெற்றோர்கள் போல், அவர்கள் தவறின்றி நடக்கிறார்கள்; இங்கு பாசமும் தர்மமும் சிறந்தவை. சிலர், தங்களை நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்க மாட்டார்கள்; பிறரைப்பற்றித் தேவையில்லை. அவர்கள் தம்மில் திருப்தி அடைந்தவர்கள், நன்றி இல்லாதவர்கள், பெரியவர்களுக்கு மரியாதை இல்லாதவர்கள். ஆனால், நண்பர்களே, நான் என்னை நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்கவில்லை; அவர்கள் பக்திக்காக. ஏழை ஒருவர் செல்வம் பெற்று, மீண்டும் இழந்தால், அதன் நினைவில் மூழ்கி வேறு எதையும் அறியாதது போல். நீங்கள், மென்மையானவர்களே, உலக மற்றும் வேதக் கடமைகளை விட்டுவிட்டு, என்னைச் சேவிக்க வந்தீர்கள். நீங்கள் நேரடியாக என்னை வணங்கினாலும், நான் மறைந்து கொண்டேன்; எனவே, இதற்கு நீங்கள் கோபப்படக் கூடாது, என் பிரியமானவர்களே. உங்கள் குற்றமற்ற பக்திக்கு நான் கடவுள்களின் ஆயுள் கொண்டாலும் பதிலளிக்க முடியாது; வீட்டின் கடுமையான சங்கிலிகளை உடைத்து என்னை நேசித்தவர்களுக்கு, அவர்களது புண்ணியமே உங்கள் பலன் ஆகட்டும்.” இவ்வாறு, 'கோபிகள் ஆறுதல்' எனும் பத்தொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது. பின், பக்தி யோகமாக வாசுதேவரை நோக்கி செலுத்தும் பக்தி, விரைவில் பற்றின்மையும், ஞானமும், பரம்பொருளை உணரும் அறிவையும் அளிக்கிறது. ஒருவரது மனம், உடல் உறுப்புகளின் செயலால், இனிமையானதும், இனிமையற்றதும் என எந்த வேறுபாடும் ஏற்கவில்லை என்றால், அச்சமயம், அவர் தன்னைத் தானே பற்றற்றவராக, எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்கிறார்; ஏற்றமும், நிராகரிப்பும் இல்லாமல், பரம நிலையில் நிலைபெறுகிறார். முழுமையான ஞானமே பரம பிரம்மம், பரமாத்மா, ஈசன், புருஷன்; பகவான், பல்வேறு பொருள் அனுபவங்கள் மூலமாக வேறுபட்டது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒன்றாகவே இருக்கிறார். முழுமையான யோகத்தின் மூலம் யோகி இங்கு விரும்பிய இலக்கை அடைகிறார்; அதாவது, எல்லாவற்றிலிருந்தும் முழுமையான பற்றின்மையை. ஒரே ஞானம், வெளிப்பட்ட உடல் உறுப்புகள் மூலம், மாயையால், பொருள்களின் வடிவில் தோன்றுகிறது; நிர்குண பிரம்மம், ஒலியிலிருந்து பிற வடிவங்களை ஏற்கிறது. பெரிய தத்துவம், அகங்காரம் வடிவில், மூன்று மற்றும் ஐந்து வகைகளாக, சுயாதீனமாக, பதினொன்று வடிவில் பிரபஞ்ச முட்டையாக உருவாகிறது; அதிலிருந்து உலகம் தோன்றுகிறது. இவை அனைத்தையும், பக்தி, நம்பிக்கை, பற்றற்ற மனதுடன், யோகத்தில் நிலைபெற்று, தன்னைக் காணும் ஒருவர் உணர்கிறார். இவ்வாறு, இந்த ஆழமான ஞானம், பிரம்மத்தின் தரிசனம், ப்ரக்ருதி மற்றும் புருஷனை உணர உதவுகிறது. ஒரு பொருள் பல குணங்கள் கொண்டிருந்தாலும், உடல் உறுப்புகள் வெவ்வேறு வாயிலாக அதை உணர்ந்தாலும், அது பிரிந்து காணப்படுவதில்லை; அதுபோலவே, பகவானும், பல்வேறு சாஸ்திர வழிகளால் அணுகப்பட்டாலும், ஒரே ஆதாரமே. கர்மம், யாகம், தானம், தவம், வேதபடிப்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு, மன-உடல் அடக்கல், கர்ம துறக்கம், யோகத்தின் பல்வேறு அங்கங்கள், பக்தி யோகம், செயலிலும் துறவிலும் தர்மம் ஆகியவற்றின் மூலம், தன்னிறைவு, பற்றின்மை ஆகியவற்றால், பகவான், குணங்களுடன் அல்லது குணமின்றி, தன்னால் தானே காண்பவரால் அடையப்படுகிறார்.