ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு காலத்தில், மனிதர்கள் தங்கள் ஜென்டைல் மற்றும் வயிற்றின் ஆசையை பூர்த்தி செய்ய, தீய வழியில் செல்ல முயன்றால், அவர்கள் மீண்டும் அந்தsame இருளில் விழுந்துவிடுகிறார்கள். நல்ல பண்புகள்—சத்தியம், தூய்மை, கருணை, அமைதி, புத்தி, அதிர்ஷ்டம், எளிமை, புகழ், மன்னிப்பு, அமைதி, சுயக் கட்டுப்பாடு, செல்வம்—இவை, அவற்றை இல்லாதவர்களுடன் சேர்ந்து வாழும்போது, மெதுவாக குறைந்து போகின்றன. ஆகவே, மனம் அமைதியில்லாதவர்கள், முட்டாள்கள், மனம் உடைந்தவர்கள், நல்ல பண்புகள் இல்லாதவர்கள், பரிதாபமானவர்கள், அல்லது விளையாட்டுப் பொருளாகப் பார்க்கப்படும் பெண்கள்—இவர்கள் யாரையும் நாம் நெருக்கமாக பழகக்கூடாது. மற்றவர்களுடன் பழகுவதால் ஏற்படும் மாயையும், பிணைக்கும், பெண்களுடன் பழகுவதால் இன்னும் அதிகமாக ஏற்படுகிறது; குறிப்பாக, பெண்களுக்கு பற்றுக்கொண்டவர்களுடன் பழகும் போது, பிணைப்பு மிகுந்து விடுகிறது. ஒரு காலத்தில், உயிர்கள் அனைத்தையும் படைத்த பிராணி, தனது மகளின் அழகை பார்த்து மனம் கவரப்பட்டார்; அந்த மகள், மான் வடிவத்தில் இருந்தார், அவரும் மான் வடிவத்தில் அவளைத் தொடர்ந்து சென்றார், வெட்கத்துடன். இவ்வாறு, எல்லா உயிர்களும் மீண்டும் மீண்டும் உருவாகும் நிலையில், "என்னைப் போல மாயையால் உருவாக்கப்பட்ட பெண்ணை எதிர்க்க, நாராயண முனிவர் தவிர யாரும் முடியுமா?" என்று அந்த பெண் கேட்கிறாள். "என் மாயையின் சக்தியைப் பாருங்கள்! பெண் வடிவில், எல்லா திசைகளிலும் வெற்றி பெற்றவர்களையும் வெல்லும்; அவள், தனது கண் புரிதலால், பூமியில் நடந்தவர்களை அடக்குகிறாள்." யோகாவின் உச்ச நிலையை அடைய விரும்பும் ஒருவர், பெண்களுடன் பழகக் கூடாது; எனக்கு உழைத்தவர்களில் உண்மையான ஆத்மா அடைந்தவர்கள், பெண்களுடன் பழகுவது நரகத்தின் வாசல் என்று அறிவுறுத்துகிறார்கள். தேவர்கள் உருவாக்கிய பெண் வடிவ மாயை, மெதுவாக அணிகின்றாள்; அவளைக் காணும்போது, அவள், புல் மூடிய கிணறு போல, ஆத்மாவுக்கு மரணம் என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டும். மாயையால் உருவான பெண், பசு வடிவில் தோன்றி, ஒரு மனிதன் அவளை தனது மனைவியாக நினைத்து, பெண்களுடன் பழகுவதால், அவன் பெண் வடிவம் எடுத்து, செல்வம், குழந்தைகள், வீடு ஆகியவற்றில் பிணைப்பட்டு விடுகிறான். அவளை—கணவன், குழந்தை, வீடு ஆகியவற்றின் உருவாக—விதியின் மரணமாகவே புரிந்து கொள்ள வேண்டும்; வேட்டைக்காரன் பாடும் பாடல், மானுக்கு மரணமாக இருப்பது போல. உயிருடன் கூடிய உடல், மனிதன் உலகமிருந்து உலகம் சுற்றி, எப்போதும் செயல்கள் செய்து, அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான். உடல், பஞ்சபூதங்கள், கருவிகள், மனம் ஆகியவற்றால் உருவாகிறது; அவை கரைந்தால் மரணம், அவை உருவாகினால் பிறப்பு. பொருளைப் பார்க்கும் உபாயமும், பார்க்கும் திறனும் இல்லாமல் போனால், அது கரைவு; பொருளைப் பார்க்கும் போது 'நான்' என்ற உணர்வு தோன்றுவது பிறப்பு. உடலின் கண் அல்லது அதன் பாகங்கள் பார்ப்பதற்கான திறனை இழந்தால், பார்வை முடியுமே, அதுபோல, இரண்டும் செயலிழந்தால், பார்வை நிற்கிறது. எனவே, பயப்பட வேண்டாம், பரிதாபம் கொள்ள வேண்டாம், குழப்பம் கொள்ள வேண்டாம்; ஆத்மாவின் பயணத்தை அறிந்த அறிவாளிகள், பற்றுகளின்றி, இங்கு வாழ வேண்டும். உண்மையான பார்வையுடன், யோகமும், பற்றில்லாமையும் சேர்ந்த புத்தியுடன், மாயையால் உருவான இந்த உலகில், உடலைப் பற்றி கவலை இல்லாமல் வாழ வேண்டும். இப்படி, கௌரவர்கள், பலவிதமாக பாடி, அழுது, கிருஷ்ணனை காண விரும்பி, துயரம் கொண்டு கதறினர். அப்போது, ஹரி, தாமரை முகத்தில் புன்னகையுடன், மஞ்சள் வஸ்திரம் அணிந்து, மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காமதேவனையும் மயக்கத்துக்கு உட்படுத்தும் வடிவில், அவர்களிடம் வந்தார். அவர்களின் காதலன் திரும்ப வந்ததைப் பார்த்த பெண்கள், கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தன; எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தனர், உயிரே உடலுக்குள் திரும்ப வந்தது போல. ஒருவர், ஹரியின் தாமரை கை, தன் இரு கைகளில் பிடித்தாள்; இன்னொருவர், அவருடைய சந்தனத்தால் பூசப்பட்ட கை, தன் தோளில் வைத்தாள். ஒரு மெலிந்த பெண், அவர் மென்று விட்ட வெற்றிலை, தன் கைகளில் எடுத்தாள்; இன்னொருவர், ஆவலால், அவரது தாமரை பாதம், தன் மார்பில் வைத்தாள். ஒருத்தி, காதல் கலவரத்தில், கண் புரிதலால் தாக்கும் போல், உதடுகளுக்குள் பற்களை கடித்தாள். மற்றொருத்தி, கண்கள் மூடாமல், அவருடைய தாமரை முகத்தை பார்த்தாள்; பார்த்தாலும், திருப்தி இல்லை, ஞானிகள் அவரது பாதத்தை எப்போதும் திருப்தி ஆகாமல் வழிபடுவது போல. இன்னொருத்தி, கண்களை மூடி, கண்கள் வழியாக அவரை மனத்தில் கொண்டு, புல்லரிப்புடன், யோகி ஆனந்தத்தில் அவரை அணைத்தாள். அவர்கள் அனைவரும், கேசவனை பார்த்த மகிழ்ச்சியில், பிரிவின் துயரத்தை விட்டுவிட்டனர்; ஞானம் பெற்றவர்கள் துயரத்தை விட்டுவிடுவது போல. துயரம் தீர்ந்த பெண்கள் சுற்றி, அச்யுதன், தன் சக்தியால் ஒளிர்ந்தார். அவர்களை அழைத்து, ஹரி, யமுனையின் மணல் கரையில், ஜாதி மற்றும் மண்டாரா மலர்கள் மலர்ந்த, வாசனை வீசும் காற்று, தேனீக்கள் மந்தமாக ஓசை எழுப்பும் இடத்துக்கு சென்றார். அந்த இடம், பகல்பொழுதின் சந்திர ஒளிக்காக இருள் நீங்க, கிருஷ்ணரின் கை ஆட்டம், மணல் மென்மையுடன், பிரகாசமாக இருந்தது. அவரை பார்த்த மகிழ்ச்சியில், வேதங்கள் தங்கள் இலக்கு அடைவது போல, பெண்கள் தங்கள் மேல் உடைகளை விரித்து, மார்பில் சிவப்பான சாயம் படிந்தது, அவருக்காக ஆசனத்தை தயாரித்தனர். அங்கே, ஆசனத்தில் அமர்ந்த பிரபு, யோகிகளின் மனத்தில் அமர்ந்தவர் போல, கோபிகளின் நடுவில் ஒளிர்ந்தார்; மூவுலகின் அதிர்ஷ்டம் ஒரே வடிவில் நிறைந்தவர். அவரை, ஆசையைத் தூண்டும், சிரிப்பும், விளையாட்டு கண்களும், புரிதலும், அவருடைய பாதங்களை தங்கள் கைகளால் தொட, சிறிது புனைவு கோபத்துடன், புகழ்ந்து பேசினர். கோபிகள் கேட்டனர்: "ஒருவர் காதலித்தால், அவனுக்கு ஒருவர் காதலிக்கிறார்; மற்றொருவர், எதிர்மாறாக நடக்கிறார்; சிலர், இருவரையும் காதலிக்கவில்லை. இதில் எது சரி?" பகவான் சொன்னார்: "தனது நலனுக்காக ஒருவரை காதலிப்பவர்கள், நண்பர்கள்; ஆனால் இதில் உண்மையான பாசமும், தர்மமும் இல்லை, ஏனெனில் அது சுயநலத்திற்கு மட்டுமே. தன்னை காதலிக்காதவர்களை காதலிப்பவர்கள், பெற்றோர் போல, தவறு இல்லாமல் செய்கிறார்கள்; இங்கே பாசமும், தர்மமும் சிறந்தது. சிலர், தன்னை காதலிப்பவர்களையும் காதலிக்கவில்லை, தன்னை காதலிக்காதவர்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்; அவர்கள், தம்மில் திருப்தி அடைந்தவர்கள், சுயபூரணர்கள், நன்றி இல்லாதவர்கள், பெரியவர்களை மதிக்காதவர்கள். ஆனால் நான், நண்பர்களே, என்னை காதலிப்பவர்களை, அவர்களின் பக்திக்காக, காதலிக்கவில்லை; ஏழை ஒருவன், செல்வம் கிடைத்துப் பின் அதை இழக்கும் போது, அதன் நினைவில் முழுமையாக இருக்கும் போல், வேறு எதையும் அறியாது. நீங்கள், பலவீனமானவர்கள், உலக மற்றும் வேத கடமைகளை விட்டுவிட்டு, என்னை சேவிக்க வந்தீர்கள்; நேரடியாக என்னை வழிபடுகிறீர்கள், ஆனால் நான் என்னை மறைத்துக்கொள்கிறேன், இதற்கு நீங்கள் கோபப்பட வேண்டாம், என் பிரியமானவர்களே. உங்கள் குற்றமற்ற பக்திக்கு, தேவகாலம் முழுவதும் இருந்தாலும், நான் பரிசு அளிக்க முடியாது; வீட்டின் கடுமையான பிணைப்பை உடைத்து, என்னை காதலித்தவர்களுக்கு, அவர்களின் புண்ணிய செயல்கள் உங்களுக்கு பரிசாக இருக்கட்டும். இவ்வாறு, 'கோபிகளை ஆறுதல் அளித்தல்' என்ற 32-ஆவது அதிகாரம், ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் முதல் பகுதியின் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தில் முடிகிறது; இது பரம ஹம்சரின் மகா புராணம், உயர்ந்த சாஸ்திரம்.