ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யாராவது விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள், செயல்கள், பிறப்பு ஆகியவற்றை பக்தியுடன் கேட்டும், சொல்லியும் வந்தால், அவர்கள் எல்லா பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்கள். இந்தப் பொருளில், ஹரியின் அழகான அவதாரங்களையும், வீரச் செயல்களையும், பால்யலீலைகளையும் எங்கு கேட்டாலும், எங்கு பக்தியுடன் சொல்லினாலும், அந்த மனிதர் உயர் துறவிகளின் பாதையில் உத்தம பக்தியை அடைவார். ஆனால், உடல், பெருமை, கோபம், ஆசை ஆகியவற்றால் நிரம்பி, மற்ற ஆசையுள்ளவர்களோடு சண்டைபோட்டு, ஒரு மனிதன் தன்னைத் தானே அழிவுக்குத் தள்ளிக் கொள்கிறான். இந்த ஐந்து மூலப்பொருள்களால் ஆன உடலை, அறியாமை கொண்ட ஆன்மா, “நான்” மற்றும் “என்” என்ற தவறான எண்ணங்களில் அடிமையாகி, அவை தவறான புத்தியை உருவாக்குகின்றன. மீண்டும், ஒரு ஜீவன், தீயவர்களின் பாதையைப் பின்பற்றி, வயிறும், பிறப்புறுப்பும் திருப்தியடையவேண்டும் என்ற ஆசையால் இருளில் வீழ்கிறான். உண்மை, தூய்மை, கருணை, அமைதி, புத்தி, அதிர்ஷ்டம், வெட்கம், புகழ், பொறுமை, அமைதி, சுய கட்டுப்பாடு, வளம்—இவை அனைத்தும் அவற்றை இல்லாதவர்களுடன் சேர்ந்து விட்டால் குறைந்து விடும். மனம் நிலை கொள்ளாதவர்கள், அறியாதவர்கள், மனம் உடைந்தவர்கள், அருளற்றவர்கள், துயரமுற்றவர்கள், விளையாட்டாகப் பார்க்கப்படும் பெண்கள்—இவர்களுடன் ஒருபோதும் பழகக் கூடாது. மற்றவர்களுடன் பழகுவதால் ஏற்படும் மயக்கம், பந்தம், பெண்களுடன் பழகுவதால் அதிகமாக உருவாகிறது; பெண்களுடன் அதிகமாக பற்றுள்ளவர்களுடன் பழகினால் அது இன்னும் தீவிரமாகும். பிராணிகளின் அதிபதியான ஒருவர், தனது சொந்த மகளை, அவள் மான் வடிவில் வந்தபோது, அவளது அழகால் மயங்கி, வெட்கத்துடன் மான் வடிவில் பின்தொடர்ந்தார். பல பிறவி பிறப்புகளிலும், என் போன்ற ஒரு பெண்ணை—இலட்சுமி மாயையால் உருவாக்கப்பட்டவளை—முனிவர் நாராயணரைத் தவிர வேறு யார் எதிர்கொள்ள முடியும்? என் மாயையின் சக்தியைப் பார்: பெண் வடிவில் வந்த என் மாயை, உலகம் முழுவதையும் வென்றவர்களையும் கூட வெல்லும்; அவளது புருவங்களை மட்டும் உயர்த்தினாலே, பூமியில் நடந்தவர்களும் அவளுக்கு அடிமையாகிறார்கள். யோகத்தில் உச்ச நிலையை அடைய விரும்புபவன், பெண்களுடன் ஒருபோதும் பழகக்கூடாது; என் பாத சேவையால் ஆன்மாவை உணர்ந்தவர்கள், பெண்களுடன் பழகுதல் நரகத்திற்கான கதவு என்று கூறுகிறார்கள். தேவர்கள் உருவாக்கிய மாயை, பெண் வடிவில் மெதுவாக நெருங்கி வருகிறது; அவளை, புல்லால் மூடிய கிணற்றைப் போல, ஆன்மாவுக்குத் தீமையாக்கும் மரணமாகவே அறிய வேண்டும். மயக்கத்தால், ஒரு மனிதன் அவளைத் தன் மனைவியாக நினைக்கிறான்; ஆனால் அவள் என் மாயை, பசுவாக தோன்றுகிறாள்; பெண்களுடன் பழகுவதால், அவன் பிறப்பிலும், செல்வம், பிள்ளைகள், வீடு ஆகியவற்றில் கட்டுப்பட்டுவிடுகிறான். அவளை—மனைவி, பிள்ளை, வீடு ஆகியவற்றில் தோன்றும் பெண் வடிவிலான மாயையை—தனக்கு விதியால் வந்த மரணமாகவே அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; வேட்டுவனின் பாட்டை கேட்ட மான் போல, அவள் மரணமாகவே மாறுகிறாள். உயிரோடு கூடிய உடலைக் கொண்டு, மனிதன் பிறவி பிறவியாகச் சுற்றிக்கொண்டு, செயல்களைச் செய்து, அதன் பலன்களை அனுபவிக்கிறான்; இதற்கு முடிவே இல்லை. உடல், புலன்கள், மனம் ஆகிய மூலப்பொருள்களால் ஆன இந்த உடல், அவனைப் பின்தொடர்கிறது; உடல் அழிந்தால் மரணம், உடல் தோன்றினால் பிறப்பு. ஒரு பொருளைப் பற்றிய அறிவும், அதை அறிவிக்கும் புலனும் இல்லாமல் போனால், அதுவே லயமாகும்; புலன்களால் பொருளை உணரும்போது “நான்” என்ற உணர்வு தோன்றும்; அதுவே பிறப்பு. கண்ணோடு அல்லது அதன் உறுப்புகளோடு காணும் சக்தி இல்லாமல் போனால், பார்வையாளனுக்கு பார்வை இல்லை; இரண்டும் சரியில்லாதபோது, பார்வை முற்றிலும் முடிகிறது. ஆகவே, பயப்பட வேண்டாம்; இரக்கம், குழப்பம் எதுவும் வேண்டாம்; ஆன்மாவின் பயணத்தை அறிந்த ஞானிகள், ஆசை இல்லாமல், இங்கு வாழ வேண்டும். உண்மையான பார்வையுடன் கூடிய புத்தியையும், யோகத்தையும், வைராக்கியத்தையும் கொண்டு, இந்த மாயையால் ஆன உலகில், உடலைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வாழ வேண்டும். இவ்வாறு, ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்: “அப்பொழுது, கோபிகள் பலவிதமாகப் பாடி, புலம்பி, கண்ணீர் வடித்து, கிருஷ்ணரைப் பார்க்க ஆசையுடன் அழுதார்கள், ராஜா!” அப்போது, ஹரி அவர்கள், அவரது தாமரை முகத்தில் புன்னகையுடன், மஞ்சள் ஆடையுடன், மாலையணிந்து, மன்மதனையே மயக்கும் அழகுடன், அவர்களிடம் தோன்றினார். அவர்களின் பிரியமானவர் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்த கோபிகளின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தன; அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தனர்; உயிரே உடம்பில் திரும்ப வந்தது போல. ஒருவர் ஹரியின் தாமரை கரத்தை தன் கூப்பிய கரங்களில் எடுத்துக் கொண்டார்; மற்றொருவர், சந்தனத்தால் பூசப்பட்ட அவரது தோளில் அவரது கரத்தை வைத்தார். ஒரு நுட்பமானவள், அவர் மென்று வைத்த பாக்கிலை தனது கைகளில் எடுத்தாள்; இன்னொருவர், ஆவலால் எரிந்து, அவரது தாமரை பாதத்தை தனது மார்பில் வைத்தாள். இன்னொருத்தி, காதலின் பெரும் கலவரத்தால் குழம்பி, புருவம் சுருக்கி, பக்கவாட்டுப் பார்வையால் தாக்குவது போல, உதட்டுக்குள் பற்களை கடித்தாள். மற்றொருத்தி, கண்களை அசையாமல், அவரது தாமரை முகத்தைப் பார்த்தாள்; எவ்வளவு பார்த்தாலும் திருப்தி இல்லை; ஞானிகள் அவரது பாதங்களை எவ்வளவு அடைந்தாலும் நிறைவடையாததைப் போல. இன்னொருத்தி, கண்களை மூடி, கண்களின் வழியாக அவரை உள்ளத்தில் வரவழைத்து, புல்லரிப்புடன், யோகியின் ஆனந்தத்தில் அவரை அணைத்தாள். அனைவரும், கேசவனைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில், பிரிவின் துயரை விட்டுவிட்டு, ஞானம் அடைந்தவர்கள் துன்பத்தை விட்டுவிடுவது போல ஆனந்த கொண்டாடினார்கள். துயரம் தீர்ந்தவர்களால் சூழப்பட்ட அச்யுதன், மேலும் பிரகாசமாகத் தோன்றினார்; சக்தி பெற்ற மனிதனைப் போல. அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு, ஆண்டவன், யமுனையின் மணல் கரையில் சென்றார்; அங்கு மல்லிகை, மந்தாரை மலர்கள் மலர்ந்திருந்தன; வாசனை கொண்ட காற்றும், மொய்ம்பான தேனீகளும் இருந்தன. அந்த இடம் புனிதமானது; கார்த்திகை பௌர்ணமியின் நிலா ஒளியில் இருள் நீங்கியது; கிருஷ்ணரின் சஞ்சலமான கரமும், மென்மையான மணலும் பிரகாசமாக இருந்தன. அவரைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில், வேதங்கள் தங்கள் இலக்கை அடைந்தது போல, கோபிகள் தங்கள் மேல் ஆடைகளை விரித்து, மார்பின் சாயம் படிந்த இடத்தில் ஆசனத்தை அமைத்தார்கள். அங்கு, யோகிகள் மனதில் தங்கும் ஆண்டவன், கோபிகளின் மத்தியில் ஒளிவீசினார்; மூன்று உலகங்களின் ஐஸ்வர்யம் ஒருங்கிணைந்த வடிவில், அவர்கள் வழிபட்டார். அவரை, ஆசையைத் தூண்டுபவரை, சிரிப்பும், விளையாட்டு பார்வையும், அழகான புருவங்களாலும், அவரின் கால்களைத் தங்கள் கைகளால் தொடியும், சிறிது போலி கோபத்துடன் புகழ்ந்து, கோபிகள் பேசத் தொடங்கினார்கள்: “ஒருவரை நேசிப்பவர், அவர் திரும்ப நேசிக்கிறாரா? அல்லது வேறு ஒருவர் எதிராக நடக்கிறாரா? சிலர் இருவரையும் நேசிக்கவில்லையா? எது சரி என்பதைச் சொல்லுங்கள், நபர்களில் சிறந்தவரே!” அப்போது, பரமபிரான் சொன்னார்: “ஒருவரும், மற்றவரும், தங்கள் சொந்த நலனுக்காக நேசிப்பார்கள்; ஆனால், இது உண்மையான அன்பும், தர்மமும் அல்ல; ஏனெனில், அது சுயநலத்திற்காக மட்டுமே. ஒருவர் நேசிக்காதவர்களையும் நேசிப்பவர்கள், பெற்றோர் போல, தவறு செய்யாமல் நடக்கிறார்கள்; இதில் அன்பும் தர்மமும் சிறந்தவை. சிலர், தங்களை நேசிப்பவர்களையும் நேசிக்கவில்லை; மற்றவர்களைப் பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை; அவர்கள் தம்மில் திருப்தியடைந்தவர்கள், தன்னிறைவு பெற்றவர்கள், நன்றி இல்லாதவர்கள், மூப்பினரை மதிக்காதவர்கள்.” இவ்வாறு, இந்த உயர்ந்த ஞானமும், பக்தியும், கிருஷ்ணரின் லீலைகளும், கோபிகளின் பரிவும், பரமபொருளின் பதில்களும் சங்கமித்த புனிதக் கதையாக அமைந்தது.