ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அந்த புனிதமான வனத்தில், கோவிந்தனின் தாமரைப்பாதங்களிலிருந்து விழும் பூஞ்சொட்டுகளால் பொடிபடுகின்ற இங்கு உள்ள எல்லா கொடிகள், செடிகள் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்! அந்த பாதங்களை பிரம்மா, சிவன், மற்றும் லக்ஷ்மி தேவி அவர்களது சிரசில் சூடி, உயர்ந்த பயனை அடைவதற்காக விரும்புகிறார்கள். அந்த நேரத்தில், கோபிகள் ஒருவருக்கொருவர், “இங்கே, அவளது பாதச்சுவடுகள் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன; நம்மை மிகவும் கலக்குகிறது. ஏனென்றால், அச்யுதன் மற்ற கோபிகளை விட்டு ஒருத்தியையே தனியாக அழைத்துச் சென்றான்; இரகசியமாக அவளுடைய உதடுகளை அனுபவிக்கிறான். இப்போது அவளது பாதச்சுவடுகள் காணப்படவில்லை. நிச்சயமாக, மென்மையான அவளது பாதங்கள் புல், முளைகள் காரணமாக வலிக்க, அவளது பிரியமானவன் அவளை தூக்கிக்கொண்டான்,” என்றார்கள். “காணுங்கள், கோபிகளே! இங்கே பாதச்சுவடுகள் இன்னும் ஆழமாக உள்ளன—கிருஷ்ணன், காதலால் கனிந்தவன், அவன் பிரியமானவளைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்றான். இங்கே, அவன் பூக்களைத் திரட்டுவதற்காக அவளைக் கீழே இறக்கி வைத்தான்,” என்று அவர்கள் கூறினர். “இங்கே, அவன் அவளுக்காக பூக்களைத் திரட்டினான்; ஒவ்வொரு அடியிலும் அவனது பாதத்தின் அடையாளங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. இங்கே, ஒரு காதலன் அவன் காதலியின் கூந்தலை அலங்கரித்தான்; அவள் இங்கு அமர்ந்தபோது அவன் அவளது தலைமுடியை அலங்கரித்தான்,” என்று அவர்கள் பார்த்தனர். சுயமாக திருப்தியடைந்தவன், யாராலும் பிரிக்க முடியாதவன் ஆன கிருஷ்ணன் கூட, அவளுடன் விளையாடி, காதலர்களின் துன்பத்தையும் பெண்களின் மனநிலையின் மாற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தினான். இவ்வாறு, இவற்றை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொண்டு, கோபிகள் குழப்பத்துடன் வனத்தில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். கிருஷ்ணன் மற்ற பெண்களை வனத்தில் விட்டு, ஒருத்தி கோபியுடன் மட்டும் சென்றான். அந்த கோபி, “மற்ற எல்லா கோபிகளை விட்டு, என் பிரியமானவன் என்னை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்தான்; இப்போது அவன் என்னை மட்டுமே வழிபடுகிறான்,” என்று நினைத்து, தன்னை எல்லா பெண்களிலும் சிறந்தவளாக கருதினாள். வனத்தின் ஒரு பகுதியில், பெருமையுடன் அவள் கேசவனிடம், “நான் இனி நடக்க முடியாது; உன் மனம் விரும்பும் இடத்திற்கு என்னை எடுத்துச் செல்,” என்று கூறினாள். அப்போது அவன், “என் தோள்மீது ஏறிக்கொள்,” என்று கூறினான். ஆனால் உடனே கிருஷ்ணன் மறைந்துவிட்டான்; அந்த பெண் தனியாக விட்டுவைக்கப்பட்டு, வேதனையுடன் அழுதாள். “ஓ, பிரபு! என் பிரியமானவரே! நீ எங்கே? என் உயிரினும் மேலானவனே! என் தோழனே, உன்னைக் காண்பித்து எனக்கு அருள் செய்!” என்று அவள் அழைத்தாள். இந்நிலையில், கோபிகள் கிருஷ்ணனின் பாதையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, அவருக்குத் தெரியாமல், அந்த தோழியை அவர்கள் பார்த்தனர். அவள் பிரியமானவரை இழந்ததனால் குழப்பமடைந்து, துக்கத்தில் மூழ்கியவளாக இருந்தாள். அவளிடமிருந்து, அவள் பெருமை, மாதவனின் பதில், தன்னுடைய துரதிர்ஷ்டத்தால் பெற்ற அவமானம் ஆகியவற்றை கேட்டு, கோபிகள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர். பிறகு, சந்திர ஒளி இருக்கும் வரை அவர்கள் வனத்தில் தொடர்ந்து சென்றனர்; ஆனால் இருள் வந்ததும், அவர்கள் திரும்பிவந்தார்கள். அவர்கள் மனம் கிருஷ்ணனில் முழுமையாக நிலைபெற்றது; அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகள் அவனைப் பற்றியது; அவர்கள் செய்கைகள் அவனைப் பின்பற்றியது; அவர்கள் உள்ளம் அவனையே நினைத்தது. அவன் பற்றிய புகழை மட்டும் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்; தங்கள் வீடுகளை மறந்துவிட்டார்கள். மீண்டும் யமுனை கரைக்கு திரும்பி, கிருஷ்ணனை எண்ணி, அனைவரும் ஒன்று கூடி, அவன் வருவதை ஆவலுடன் காத்து, அவனைப் பற்றிய பாடல்களை பாடினார்கள். அப்போது, ராஜாவே! கோபிகள் தங்கள் கோபத்தில், வாயிலிருந்து நெருப்பு, காற்றை வெளியிட்டு, உலகை ஊழிக்கால சம்வர்த்தகனாக வெறிச்சோடச் செய்தார்கள். அந்த மரங்கள் எரிந்து போனதைப் பார்த்து, பிரம்மா வந்து, பரிஷ்மதின் புத்திரர்களை ஞானபூர்வமாக சமாதானப்படுத்தினார். பின்னர், மீதமுள்ள மரங்கள் பயந்தபடி, ஸ்வயம்புவின் உத்தரவுப்படி, தங்கள் மகளைக் ப்ரசேதஸ்களுக்கு வழங்கின. பிரம்மாவின் கட்டளையின்படி, ப்ரசேதஸ்கள் மாரிஷாவை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். பெரிய பாவத்தால், அவளிடமிருந்து உயிர்களின் முதல்வன் பிறந்தான். சாக்ஷுஷ மன்வந்தர கால இடைவெளி வந்தபோது, படைப்பு தொடங்கியபோது, காலத்தின் ஓட்டத்தில், தக்க சமயத்தில், தக்ஷன் அவசியமான உயிர்களை உருவாக்கினான். பிறந்தவுடன், தன் ஒளியால் எல்லா பிரகாசங்களையும் மிஞ்சியவன், தன் செயலால் ‘தக்ஷன்’ என்று அழைக்கப்பட்டான். ஆரம்பமில்லாத அந்த பரமாத்மா, அவனை உயிர்களின் படைப்புக்கும் பாதுகாப்புக்கும் நியமித்து, அவனை மற்றவர்களுடன் அனைத்து உயிர்களுக்கும் தலைவராக அமைத்தான். அப்போது, கோபிகள் பாடினார்கள்: “உன் பிறப்பால் வ்ரஜபூமி மேலும் செழிக்கிறது; லக்ஷ்மி இங்கு எப்போதும் உறைகிறாள். எங்கும் உன் பக்தர்கள் தெரிந்துகொள்; உன் அருளால் வாழும் நாங்கள் உன்னைத் தேடுகிறோம். ஓ, உயர்ந்தவரே! இவ்வேலையில், உன் பார்வை தாமரையின் இதயத்தின் அழகை கவர்ந்து விடுகிறது. காதலின் இறைவா, நாங்கள் உனக்கு சம்பளமில்லாத சேவகிகள்; வரங்களை வழங்குபவனே, நம்மை இங்கே விட்டு அழிக்க உனக்கு உரிமையா? நீர் விஷத்திலிருந்தும், பாம்பு வடிவ அரக்கனிடமிருந்தும், புயல், மின்னல், நெருப்பு, மழை தெய்வத்தின் மகன் மற்றும் பல அபாயங்களில் இருந்து, பரமனே, நீ எங்களை மீண்டும் மீண்டும் காப்பாற்றினாய். நீ கோபிகளின் ஆனந்தம் மட்டும் அல்ல; எல்லா உயிர்களின் உள்ளாட்சியாக இருக்கிறாய். உலகைக் காப்பதற்காக பிரம்மா வேண்டியபோது, நீ சாத்த்வத குலத்தில் தோன்றினாய். வ்ருஷ்ணிகளில் முதன்மையானவரே, உன் பாதங்கள் எங்களை உலக பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க, புகலிடம் அளிக்கின்றன. தாமரையையொத்த கரங்களால் ஆசீர்கள் வழங்கும் பிரியமானவரே, உன் புண்ணியமான கரங்களை எங்கள் தலையில் வைக்க வேண்டும். வீரா, வ்ரஜாவின் துயரை நீக்கும் ஒருவா, உன் புன்னகை உன் உறவினர்களின் பெருமையை அழிக்கிறது; தோழனே, எங்களை உன் சேவகர்களாக ஏற்று, உன் அழகான முகத்தை எங்களுக்குக் காட்டு. வணங்குபவர்களின் பாவங்களை அழிப்பவனே, புல் மேயும் பசுக்களைப் பின்தொடர்பவனே, ஸ்ரீமான், உன் தாமரைக்கால்கள் பாம்பின் பாம்புகளால் வழிபடப்பட்டன; அவை எங்கள் மார்பில் வைக்கப்பட்டு, நம் மன வேதனையை நீக்கட்டும். இனிமையான பேச்சும், அழகான வார்த்தைகளும், மனதை மகிழ்விக்கும் ஞானமும் கொண்ட தாமரைக்கண்ணனே, நீ எங்களை மயக்குகிறாய்; வீரா, உன் உதட்களின் அமிர்தத்தால் எங்களைப் போஷிக்க வேண்டும். உன் கதைகளின் அமிர்தம் துயருற்றவர்களுக்கு உயிராகும்; கவிஞர்களால் புகழப்படும் இதுவே பாபங்களை நீக்கும். அதை கேட்டால் பாக்கியம், செல்வம் கிடைக்கும்; அதை உலகில் பரப்புபவர்கள் உண்மையில் தானிகள். உன் சிரிப்பும், காதலான பார்வையும், விளையாட்டும், தியானமும்—all auspicious. இரகசியமான உரையாடல்கள், மனதைத் தொட்டவை, எங்கள் உள்ளங்களை கலக்குகின்றன. நீ வ்ரஜாவை விட்டு, பசுக்களை மேய்க்கச் சென்றபோது, உன் தாமரைப்பாதங்கள் கல்லும் புல்லும் முளைகளும் மீது படுகிறது; நாங்கள் விடாப்பிடியாக நினைக்கும் மனதோடு, உன்னைத் தொடர்கின்றோம், பிரியமானவரே. மாலை நேரத்தில், நீ கறுப்பு கூந்தல், வனப்பூக்கள் அலங்கரித்த முகம், மேகங்கள் தூவிய தூசியில் மூடப்பட்டு, திரும்ப திரும்ப தோன்றுகிறாய்; வீரா, எங்கள் உள்ளத்தில் காதலைக் கிளப்புகிறாய். உன் தாமரைப்பாதங்கள், வணங்குபவர்களுக்கு விருப்பங்களை வழங்கும், லக்ஷ்மியால் பூஜிக்கப்படும், தியானிக்கப்படவேண்டியவை, சமாதானம் தரும்; பிரியமானவரே, அவை எங்கள் மார்பில் வைக்கப்பட்டு, நம் வேதனையை நீக்கட்டும். உன் உதடுகள், வெண்முரசால் முத்தமிடப்பட்டு, காதலை அதிகரிக்கின்றன, துயரை அழிக்கின்றன, மற்ற ஆசைகளை மறக்க வைக்கின்றன; வீரா, உன் உதட்களின் அமிர்தத்தை எங்களுக்கு அருள்வாயாக. நீ வனத்தில் திரிந்தபோது, உன்னை காணாதவர்களுக்கு ஒரு கணம் ஒரு யுகமாகிறது; உன் சுருள் கூந்தலும் அழகான முகமும், மந்தமான கண்களால் பார்த்தவர்களுக்கு, அவர்களது கண்வடிகள் மறைக்கின்றன. கணவனும், மகனும், குடும்பமும், சகோதரரும், உறவினர்களையும் விட்டு, நாங்கள் கடைசியில் உன்னிடம் வந்தோம், அசையாதவனே! உன் பாதையை அறிந்தும், உன் பாடலைக் கேட்டு மயங்கிய பெண்கள், இரவில் வீடு திரும்புவார்களா? இரகசிய உரையாடல்கள், உள்ளத்தில் எழும் காதல், உன் புன்னகை முகம், காதல் பார்வை, உன் விரிந்த மார்பின் மகிமை—ஓ, ஸ்ரீமான்!—எங்கள் உள்ளங்களை மீண்டும் மீண்டும் கவர்ந்து, கலக்கச் செய்கின்றன. இவ்வாறு, கோபிகள் கிருஷ்ணனைப் பற்றிய நினைவிலும், அவரை நாடி, அவரை பாடியும், அவரை வணங்கி, தங்கள் வாழ்வை முழுமையாக அவனில் அர்ப்பணித்து, அந்த புனிதமான இரவில் அவரை எதிர்பார்த்து இருந்தார்கள்.