ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு மனிதன், அவன் பிறவி எடுத்து, உடலை விட்டு, மறுபடியும் உடலை ஏற்று, இன்பம், துஃகம், பயம், வலி, சந்தோஷம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறான். இது அவன் உடலோடு அடையாளம் காண்பதால்தான் நிகழ்கிறது. ஒரு புழு புல் மற்றும் தண்ணீரில் இருந்து முழுமையாக பிரியாமல் இருப்பதைப் போல, மனிதனும் இறப்பின்போதும் உடல்-அடையாளத்தை முழுமையாக விட்டு விட முடியாமல் இருக்கிறான். காணக்கூடியது அழிகிறது; ஆனால் காண முடியாதது, கனவுபோல் வேறு விதமாகத் தொடர்ந்து இருக்கிறது. கடந்தது, நிகழ்கிறது, வரப்போகிறது என்ற எல்லாமும், பகலும் இரவும் தூங்கும் நிலையில் இருக்கின்றன. இந்த மாயை நீங்காதவரை, செவிகள், கண்கள் போன்ற இन्द्रியங்களால் செய்யப்படும் செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கும்போது, ஆத்மாவற்றவருக்கு பந்தம் ஏற்படுகிறது. ஆகவே, அந்த பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற, இந்த உலகத்தை ஹரியின் உருவமாகக் கண்டு, அவனை முழு மனதோடு ஆராதனை செய்ய வேண்டும். சிருஷ்டி, ஸ்திதி, லயங்கள் எல்லாம் அவனிடமிருந்து உண்டாகின்றன. அப்போது, மைத்ரேயர் கூறினார்: பக்தர்களில் சிறந்தவரான நாரதர், ஹம்சரூபமான அந்த வழியை காட்டி, அவர்களுக்கு விடை கொடுத்து, சித்தலோகத்திற்குச் சென்றார். அரசராகவும் ஋ஷியாகவும் இருந்த பிராசீனபர்ஹி, தன் மகன்களுக்கு உலகத்தை பாதுகாக்கும் கற்பித்தலை முடித்துவிட்டு, தவத்திற்காக கபிலரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அங்கு, மனதை ஒருமுகமாக நிலைநிறுத்தி, கோவிந்தனின் தாமரைக் கால்களைத் தியானித்து, பந்தங்களை எல்லாம் விட்டு, பரமபக்தியால் அவர் அவனுடன் ஒன்றாக ஆனார். பாபம் இல்லாதவனே, இந்த பரமாத்மா பற்றிய உன்னதமான உபதேசத்தை தெய்வீக ஋ஷி பாடினார்; இதை யார் கேட்டாலும் அல்லது சொல்லினாலும், உலக பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவார்கள். முகுந்தனின் புனிதமான புகழ், உலகத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் இது, அந்த பரம ஋ஷியின் வாயிலாகப் பெருகி வந்தது; இதை கேட்டால், உன்னத நிலையை அடைந்து, பந்தமின்றி பிறவிப்பெருக்கில் சுழலமாட்டார்கள். இந்த அதிசயமான உபதேசம், இப்போது எனக்குக் கிடைத்தது; இது, ஆண்கள்-பெண்கள் செய்யவேண்டிய கர்மங்களைப் பற்றிய அனைத்து சந்தேகங்களையும் தீர்க்கிறது. இப்போது, ஶுகர் சொன்னார்: பகவான் திடீரென மறைந்ததும், வ்ரஜத்து பெண்கள் அவரைக் காண முடியாமல், தங்கள் பிரியமான தலைமையிலிருந்து பிரிந்த பெண்களிறுகள் போல வலியுற்றனர். அவர்கள், அவருடைய நடை, அன்பு, புன்னகை, கண்சிமிட்டல், இனிய பேச்சு, விளையாட்டு—all ஆகியவற்றில் மனதை மூழ்கடித்து, லக்ஷ்மியின் நாதனான அவரால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரைத் தாங்கள் என நினைத்து, அவருடைய நடைகளை ஒத்துக்காட்டத் தொடங்கினர். அவர்கள் நடையிலும், சிரிப்பிலும், பார்வையிலும், பேச்சிலும், மற்ற செயல்களிலும், கண்ணனின் விளையாட்டு நடைமுறைகளைப் பின்பற்றி, "நானே அவர்" என்று மனதார நம்பிக்கையுடன் நடிக்க ஆரம்பித்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, கண்ணனைப் பாடி, காடுகளுக்குள் பைத்தியக்காரர்களைப் போல அலைந்து, மரங்களை நோக்கி, "உயிரின் உள்ளே இருக்கும் பரமாத்மாவை நீங்கள் பார்த்தீர்களா?" என்று வினவினர். "அஶ்வத்தா, பிளக்ஷா, ந்யக்ரோதா மரங்களே! நந்தனின் மகன், எங்கள் மனதைத் திருடும் அன்பான பார்வையோடும், பிரகாசமான புன்னகையோடும், இங்கே வந்தாரா?" என்று கேட்டனர். "குரபகா, அசோகா, நாகா, புன்னாகா, சம்பகா மரங்களே! பெருமிதம் கொண்ட பெண்களில் நடந்து செல்கின்ற ராமனின் தம்பி இங்கே வந்தாரா?" என்று விசாரித்தனர். "பாக்கியசாலி துளசியே! கோவிந்தனின் பாதங்களுக்கு நேசமானவளே! தேனீகளால் சூழப்பட்டவளே! அச்ச்யுதன் உன்னை அணிந்து இங்கே வந்தாரா?" என்று கேட்டனர். "மாலதி, மல்லிகை, ஜாதி, யூதிகா மலர்களே! மாதவன் உங்களைத் தொடும் இன்பத்தில் இங்கே வந்தாரா?" என்று கேட்டனர். "சூதா, பிரியாளா, பனசா, ஆசனா, கோவிதா, ஜம்பு, அர்க்கா, பில்வா, பகுலா, ஆம்ரா, கடம்பா, நீபா மற்றும் யமுனை கரையில் உள்ள அனைத்து மரங்களும்! எங்கள் மனம் வெறுமையாக உள்ளது; கண்ணன் எங்கு சென்றான் என்பதைச் சொல்லுங்கள்" என்று கேட்டனர். "பூமியே! நீ என்ன தவம் செய்தாய்? கேசவனின் பாதங்கள் உன்னைத் தொடும் ஆனந்தத்தில் உன் முடிகள் கம்பம் கொள்கின்றன. அது அவனது பாதத்தினால், அவன் வீர செயல்களால், அல்லது வாரணாவதியில் அவன் வாராக ரூபத்தில் உன்னைத் தழுவியதாலா?" என்று வினவினர். "அச்ச்யுதன் இங்கு தனது பிரியமானவளிடம் வந்திருக்க முடியுமா? அவனது மார்பில் இருந்த குங்குமம் கலந்த மாலையின் வாசனை இங்கே வீசுகிறது," என்று கூறினர். "அவன் தாமரைக் கையால் தனது காதலியின் தோளில் வைத்திருப்பதைப் பார்த்தாய் அல்லவா? அவனைத் தொடர்ந்து தேனீகளும் துளசியும் செல்கின்றனர்; மரங்கள் அவனை அன்புடன் பார்க்கும் போது வணங்குகிறதா?" "இந்த கொடிகளைப் பாருங்கள்; அவை மரங்களைத் தழுவி, கண்ணனின் கையால் தொடப்பட்டு ஆனந்தத்தில் பில்கின்றன," என்று சொன்னார்கள். இவ்வாறு பைத்தியக்காரர்களைப் போல பேசிக்கொண்டு, கண்ணனைத் தேடி, அவருடைய விளையாட்டு செயல்களை ஒத்துக்காட்டினர். ஒருவர், பூதனாவாக நடித்து, தனது மார்பை கண்ணனுக்கு ஊட்டி, மற்றொருவர் குழந்தையாக அழுது, ஒருத்தி அதை சமாதானப்படுத்தினாள்; இன்னொருத்தி, சகடாசுரனாக நடித்து, காலால் அடிபட்டாள். மற்றொருவர், அசுரனாக நடித்து, கண்ணன் வேடமிட்டவளைப் பிடித்தாள்; இன்னொருத்தி, கோபால கிராமத்தின் சப்தத்தை ஒட்டி, ஒருவரை கால் பிடித்து இழுத்தாள். சிலர் கண்ணனாகவும் ராமராகவும் நடித்து, கோபர்களாக விளையாடினர்; ஒருத்தி வத்ஸாஸுரனாகவும், மற்றொருத்தி பகாசுரனாகவும் நடித்தனர். ஒன்று, தொலைவில் இருந்தவளை அழைத்து, புல்லாங்குழல் ஊதிக்கொண்டு விளையாட, மற்றவர்கள் "அருமை!" என்று பாராட்டினர். ஒருத்தி, மற்றொருத்தியின் தோளில் கையை வைத்து, "நானே கண்ணன்; என் அழகான நடையைப் பார்" என்று சொல்லினாள். "காற்றும் மழையும் பயப்படாதீர்கள்; நான் உங்களைப் பாதுகாக்க ஏற்பாடு செய்துள்ளேன்," என்று ஒருத்தி மற்றொருத்தியை ஒரு கையால் சாய்விட்டு போர்வையால் மூடினாள். மற்றொருத்தி, இன்னொருத்தியின் தலையில் ஏறி, "துஷ்டா! போ! நான் துஷ்டர்களை அழிக்க பிறந்தவன்!" என்று கூறினாள். ஒருத்தி, "கோபர்களே! இந்த பயங்கரமான காட்டுத்தீயைப் பாருங்கள்! கண்களை மூடி வையுங்கள்; உங்களை விரைவில் காப்பாற்றுவேன்," என்று கூறினாள். இன்னொருத்தி, மற்றொருத்தியை மாலையால் உலோகத்தில் கட்டி, "வெண்ணெய் திருடி, பானைகளை உடைத்தவன், இப்போது கட்டப்படுகிறான்!" என்று கூற, அடுத்தவள் பயந்து கண்களை மூடி நடித்து காட்டினாள். இவ்வாறு, அவர்கள் வ்ரிந்தாவனத்தின் மரங்களையும் கொடிகளையும் கண்ணனைப்பற்றி வினவிக் கொண்டே, காட்டில் பரமாத்மாவின் பாதச்சுவடுகளைப் பார்த்தனர். அந்த பாதச்சுவடுகள் நந்தனின் மகனுடையவை என்பதை, கொடி, தாமரை, வஜ்ரம், அங்குசம், யவம் போன்ற அடையாளங்கள் மூலம் தெளிவாக அறிந்தனர். அந்த பாதச்சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து, அவர்கள் முன்னே சென்றனர்; அப்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட பாதச்சுவடுகள், மற்றொரு பெண்ணின் பாதச்சுவடுகளுடன் இணைந்து இருப்பதைப் பார்த்து, அவர்கள் மனம் கலங்கினார்கள். "இந்த பாதச்சுவடுகள் யாருடையது? அவள் நந்தனின் மகனுடன், தனது தோளில் அவன் கையை வைத்துக்கொண்டு, யானைபெண் யானையின் தோளில் தன் தலையை வைக்கும் போல் சென்று கொண்டிருக்கிறாள்," என்று பேசினர். "நிச்சயம், அவள் ஹரியை உன்னதமாக வழிபட்டிருக்க வேண்டும்; கோவிந்தன் மகிழ்ந்து, எங்களை எல்லாம் விட்டு, அவளை மட்டும் ரகசியமாக அழைத்துச் சென்றிருக்கிறான்," என்று கூறினர். "இந்த கொடிகளும் செடிகளும், கோவிந்தனின் தாமரைக்கால்களின் தூளால் தூவப்பட்டு, பாக்கியசாலிகள்; அந்த பாததூளை பிரம்மா, சிவன், லக்ஷ்மி தேவி தங்கள் தலைக்கு வைக்கும்," என்று அவர்கள் பெருமிதத்துடன் பேசினர். இவ்வாறு, அந்த மகா பக்தர்களான கோபிகைகள், கண்ணனைத் தேடி, அவரை எண்ணி, அவருடைய கதைகளை நினைத்து, வனாந்தரங்களில் அலைந்தனர்.