பகவதர் ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தின் இந்த அத்தியாயத்தில், யார் யார் தங்கள் ஆசை, கோபம், பயம், பாசம், ஒன்றுபாடு, நட்பு ஆகியவற்றை எப்போதும் ஹரியின் மீது செலுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் முடிவில் அவரிலேயே முழுமையாக லயிக்கிறார்கள் என ஸ்ரீமத் ஶுகர் விளக்குகிறார். இது வியப்புக்குரியதல்ல, ஏனெனில் எல்லா யோகிகளுக்கும் ஆதிபதி, பிறவியற்ற கிருஷ்ணரால் இப்படிப்பட்ட மோக்ஷம் கிடைக்கிறது. அந்தப் பரமாத்மாவை விரும்பி, வ்ரஜத்தின் பெண்கள் அவரிடம் வந்ததை பார்த்து, கண்ணன், வாக்கில் முதன்மை பெற்றவர், இனிமையான வார்த்தைகளால் அவர்களுக்கு மயக்கம் ஏற்படுத்தினார். "விரும்பிய பெண்மணிகளே, வரவேற்கிறேன்! உங்களுக்கு என்ன செய்யவேண்டும்? வ்ரஜாவில் எல்லாம் நலமா? இங்கு வருவதற்கான காரணத்தை சொல்லுங்கள்," என்று அவர் கேட்டார். "இந்த இரவு மிகவும் பயங்கரமானது; காட்டில் கொடிய விலங்குகள் உலா வருகின்றன. நீங்கள் இங்கு தங்குவது உகந்ததல்ல, திரும்பி வ்ரஜாவுக்கே செல்லுங்கள். உங்கள் தாய்மார்கள், தந்தைகள், பிள்ளைகள், சகோதரர்கள், கணவர்கள் உங்களைத் தேடி வருந்துகிறார்கள்; அவர்களுக்கு கவலை அளிக்காதீர்கள். இந்த காட்டை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், சந்திரனால் ஒளிவிட்டதும், யமுனையின் மெல்லிய காற்றும், புதுமலர்களும் எங்கும் வீசுவதையும் பார்த்துவிட்டீர்கள். இப்போது தாமதிக்காமல் உங்களுடைய வீட்டுக்குத் திரும்புங்கள்; உங்கள் கணவர்களுக்கு சேவை செய்யுங்கள்; பசு கன்றுகளும், பிள்ளைகளும் அழுகிறார்கள்—அவர்களுக்கு பால் ஊற்றுங்கள், உணவு கொடுங்கள். "அல்லது, என் மேல் உள்ள ஆழ்ந்த பாசத்தால் நீங்கள் வந்திருந்தால், அது இயற்கையானதே; எல்லா ஜீவராசிகளும் என்னை ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். பெண்களுக்கு உயர்ந்த தர்மம், தங்கள் கணவர்களுக்கு உண்மையுடன் சேவை செய்வதும், உறவினர்களைக் கவனிப்பதும், பிள்ளைகளை வளர்ப்பதும் தான். கணவர் தீயவராக இருந்தாலும், அதிஷ்டமில்லாதவராக இருந்தாலும், வயதானவராக இருந்தாலும், அறிவில்லாதவராக இருந்தாலும், நோயுற்றவராக இருந்தாலும், ஏழையாவதாக—even so, dharmam விரும்பும் பெண்கள் அவரை விட்டுவிடக் கூடாது. கணவரல்லாத ஆணுடன் சேர்வது, நல்ல பெண்களுக்கு சுவர்க்கம் தருவதில்லை; பழி, துன்பம், பயம், குறைபாடுகள் மட்டுமே கிடைக்கும்; இது எல்லா இடத்திலும் குற்றமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. "என்னைப் பற்றி கேட்பது, பார்க்கும், தியானிப்பது, பாடுவது—இவை மூலமாகவே பக்தி வளர்கிறது; உடல் அருகாமை அவ்வளவாக உதவாது. எனவே, உங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புங்கள்," என்று கண்ணன் உரைத்தார். இவ்வாறு கோவிந்தனுடைய கடுமையான வார்த்தைகளை கேட்ட வ்ரஜ பெண்கள், அவர்களின் நம்பிக்கை முற்றிலும் உடைந்துபோய், ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினர். அவர்கள் தங்கள் முகங்களைத் துடைத்தனர்; ஆழ்ந்தためகளால் வாடிய உதடுகள், கண்ணீர் கலந்த குங்குமம் மார்பில் பட்டு, பாதத்தில் கால்களை இழுத்து, அமைதியாக நின்றனர். அவர்கள் மனம் முழுவதும் கிருஷ்ணரை நினைத்து, அவருக்காக எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்டு, துயரத்தில் அழுந்தினர். கண்ணீர் கலந்த கண்களால், கலங்கிய குரலில், அவர்கள் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினர். "பிரபு! இப்படிப் பிடிவாதமாக, கடுமையாகப் பேசாதீர்கள்; அது உங்களுக்குச் சரியல்ல. எங்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, உங்களுடைய பாதத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். உங்களுடைய பக்தர்களை நீங்கள் கைவிடக் கூடாது; மோட்சத்தைக் விரும்புகிறவர்களை பரமபுருஷன் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார். "நீங்கள் தர்மத்தை அறிந்தவர்; பெண்களுக்கு கணவர், பிள்ளைகள், உறவினர்களுக்குச் சேவை செய்வதே கடமை என்று சொன்னீர்கள். அது உண்மைதான். ஆனாலும், தர்மத்தையும் போதிக்கும் உங்களே, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மாவாகவும், நண்பனாகவும் இருக்கிறீர்கள். அறிவுள்ளவர்கள் தங்கள் பாசத்தை உங்களிடம் செலுத்துகிறார்கள்; ஏனெனில் கணவர், பிள்ளைகள், உறவினர்கள்—all these bring only suffering. எனவே, பரமபுருஷனே, எங்கள் நீண்ட நாட்களாகப் பேணிய நம்பிக்கையை உடியவிடாதீர்கள்; கமலக் கண்களோனே! "எங்கள் மனம் உங்களால் கவரப்பட்டு, வீடு திரும்ப முடியவில்லை; கைகள் வேறு வேலையை செய்ய முடியவில்லை; கால்கள் உங்களுடைய பாதத்தில் இருந்து நகர முடியவில்லை. இப்போது எப்படித் திரும்பி போக முடியும்? வேறு என்ன செய்ய முடியும்? "பிரியனே, உங்கள் உதடுகளின் அமுதம், உங்கள் சிரிப்பு, பார்வை, இனிய பாட்டு எங்கள் உள்ளத்திலுள்ள தீயை அணைக்கட்டும். இல்லையெனில், பிரிவின் வேதனையால் எங்கள் உடலை விட்டுவிட்டு, தியானத்தில் உங்கள் பாதத்தை அடைவோம். "கமலக் கண்களோனே! ஒரு கணம் கூட உங்கள் பாதங்களைத் தொட்ட பிறகு, மற்ற யாருக்கும் முன்பாக நிற்க முடியவில்லை; நீங்கள் எங்களை முழுமையாக மயக்கிவிட்டீர்கள். லக்ஷ்மி தேவி கூட, உங்கள் மார்பில் இருப்பவளாக இருந்தும், உங்கள் பாத தூசியை விரும்பினாள்; உங்கள் பார்வைக்காக மற்ற தேவர்கள் கூட முயற்சிக்கிறார்கள். நாங்களும் அதுபோல், உங்கள் பாத தூசிக்காக சரணாகதியாகிவிட்டோம். "எனவே, துயரத்தை நீக்கும் பிரபுவே, எங்கள் வீடு எல்லாம் விட்டுவிட்டு, உங்கள் பாதத்தில் சேவை செய்வதற்காக வந்தோம். ஆண்களில் உங்களே அலங்காரம்; உங்கள் சிரிப்பு, பார்வை—all these burn our hearts with longing. எங்களை உங்களுடைய தாசிகளாக ஏற்று அருளுங்கள். "உங்கள் முகம், திருவுள்ளி, காது அலங்காரம், உதடுகளின் அமுதம், சிரிப்பு, தயை தரும் கரங்கள், லக்ஷ்மி வீற்றிருக்கும் மார்பு—இவை அனைத்தையும் பார்த்து, நாங்கள் உங்களுடைய தாசிகளாக மட்டுமே இருக்க விரும்புகிறோம். "மூன்று உலகிலும் உங்கள் இனிய வார்த்தை, தெய்வீக செயல்களை கேட்டால் எந்தப் பெண்மணியும் ஈர்க்கப்படாமல் இருப்பாள்? உங்கள் அழகை, மாடு, பறவை, மரம், மான்—all these delight in seeing you. யார் உங்களை நோக்கி மனம் கவரப்படாமல் இருப்பார்? "நீங்கள் வ்ரஜாவில் தோன்றியது, பயமும் துயரமும் நீக்குவதற்காகத்தான்; ஆதிமூர்த்தி போல, தேவகணங்களைப் பாதுகாக்க வந்துள்ளீர்கள். துயரமுற்றவர்களுக்கு நண்பனே, உங்கள் கமலக் கரங்களை எங்கள் மார்பிலும், தலையிலும் வைத்து அருளுங்கள். இவ்வாறு அவர்களின் துயரக் கூற்றை கேட்ட யோகிகளின் ஈஸ்வரனான கிருஷ்ணர், தானே பரிபூரணமானவராக இருந்தும், கருணையுடன் சிரித்தார்; அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தார். அச்ச்யுதன், அந்த பெண்கள் தம்மை நோக்கி மகிழ்ச்சியுடன் மலர்ந்த முகங்களைப் பார்த்து, வெண்மயமான மல்லிகை மலர் போன்ற சிரிப்புடன், நட்சத்திரங்களுக்கு நடுவில் சந்திரன் போல ஜொலித்தார். அந்த நூற்றுக்கணக்கான பெண்களின் நடுவில், அவர்கள் பாட, அவர்களால் பாடப்பட்டு, வைஜயந்தி மாலையணிந்து, காட்டை அலங்கரிக்கிறார் போல உலாவினார். அவர்கள் உடன் குளிர்ந்த மணல் கொண்ட யமுனை கரையில் சென்றார்; அங்கு மெல்லிய, மலர் வாசனை வீசும் காற்றில் மகிழ்ந்தார். விரித்த கரங்களும், அணைத்தலும், விளையாட்டுத் தள்ளாடலும், கழன்ற கட்டுகளும், நகங்களின் தொடுதலும், சிரிப்பும், பார்வையும்—all these aroused the god of love and delighted the gopīs. இவ்வாறு கிருஷ்ணருடைய பரிபூரண அருளைப் பெற்ற அந்தப் பெண்கள், தாங்கள் பூமியில் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று பெருமை கொண்டனர். அவர்களின் அந்த பெருமையை உணர்ந்த கெசவன், உடனே அங்கிருந்து மறைந்து, அவர்களுக்கு மேலும் அனுகிரகம் செய்ய விரும்பினார். இவ்வாறு பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதி, இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முடிகிறது. அந்த பரமபுருஷனான கிருஷ்ணருக்கு நான் வணங்குகிறேன்; அவர் வேதங்களின் சாரத்தை தேனாக இழுத்து, தனது பணிவான பக்தர்களுக்குத் தியானமும் ஞானமும் அருளி, உலக பிறவியின் பயத்தை நீக்குகிறார். ஹரி எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா; இயற்கையின் ஸ்வாமி; அவருடைய பாதமே எல்லாம் பாதுகாப்புக்கும் சரணாகதிக்கும் ஆதாரம். அவரே நம்முடைய ஆத்மா, அவர் இருக்கையில் எந்தப் பயமும் இல்லை; அதை உணர்வதே உண்மையான ஞானம்; அத்தகைய ஞானி ஹரி தானே. நாரதர் சொல்கிறார்: "மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் கேள்விக்கு இவ்வாறு பதில் கூறப்பட்டது. இப்போது நான் இன்னும் ஒரு ரகசியமான, நிச்சயமான விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்; கவனமாக கேளுங்கள். "ஒரு சிறிய உயிரினம், மென்மையானவர்களிடம் பாதுகாப்பை நாடி, ஆறு கால்கள் கொண்டவைகளின் இனிய இசையால் ஈர்க்கப்பட்டு, அதன் ஒலிக்கு ஆசைப்பட்டு, முன்னால் இருப்பதையும் கவனிக்காமல் செல்கிறது; முன்னால் பசிக்கடா போல நாளும் இரவும் காலம் அதை விழுங்குகிறது; பின்னால் வேட்டையாடி விட்ட காட்டு மான் போல், மரணம் அதைத் தொடர்ந்து வருகிறது. "இதன் பொருள்: மென்மையான பெண்களில், ஆசை காரணமாக ஏற்படும் இன்பம் மிகவும் சிறியது; அந்த இன்பத்தை நாடி, மனம் அதில் முழுமையாக மூழ்குகிறது. பெண்களின் இனிய பேச்சு, ஆறு கால்கள் கொண்ட புழுக்களின் இசை போலக் காதை ஈர்க்கிறது. முன்னால், பசிக்கடா போல, காலம் வாழ்நாளைக் கரைக்கிறது; வீட்டில் வாழும் போதும், அதை அறியாமல் மகிழ்கிறான். பின்னால், வேட்டையாடி போல மரணம், அதன் அம்பால் இதயத்தைத் துளைக்கிறது. ராஜனே, இதை உணர்ந்தால் தான் உண்மையான ஞானம் உண்டாகும்." இவ்வாறு ஸ்ரீமத் பாகவத புராணம் இந்த அத்தியாயத்தில் பக்தியின் ஆழமும், பரமாத்மாவின் கருணையும், உலக வாழ்க்கையின் நிலையாமையும் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது.