ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வ்ரஜாவின் பெண்கள், பரமாத்மாவுடன் கூடிப், அவரை காதலனாக எண்ணி, தங்களது ப்ராக்ருத குணங்களால் ஆன உடலை உடனே துறந்து, பந்தத்தை அழித்தனர். இதைக் கேட்ட பாரீக்ஷித் ராஜா, “முனிவரே, வ்ரஜ பெண்கள் கிருஷ்ணரை பரம காதலனாகவே அறிந்தனர்; பிரம்மன் என்று அறியவில்லை. அவர்களின் மனம் கிருஷ்ணரின் குணங்களில் மையமாக இருந்தபோது, எப்படி அந்த குணங்களின் ஓட்டம் நிறுத்தப்பட்டது?” என்று கேட்டார். ஶுக முனிவர் பதில் அளித்தார்: “இதை நான் ஏற்கனவே விளக்கியுள்ளேன். தீமை கொண்ட சிசுபாலனும், ஹ்ருஷீகேசனை வெறுத்தும், முக்தி பெற்றான். அப்படி இருந்தால், பரமாத்மாவை நேசிப்பவர்கள் எவ்வளவு சிறப்பாகும்! மக்கள் உயர் நலனுக்காக, அழிவற்ற, அளவுக்கடந்த, குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, ஆனாலும் எல்லா குணங்களுக்கும் ஆத்மாவாகிய பரமபுருஷன் தானாகவே அவதரிக்கிறார். ஆசை, கோபம், பயம், பாசம், ஐக்கியம், நட்பு—இவை அனைத்தும் ஹரியிடம் தொடர்ந்து செலுத்தும் மனங்கள் அவரில் முழுமையாக கலக்கின்றன. ஆகவே, இதை நீ ஆச்சரியப்பட வேண்டாம்; யோகிகளின் தலைவனாகிய, ஜன்மமில்லாத கிருஷ்ணரால் தான் இந்த முக்தி பெறப்படுகிறது.” வ்ரஜ பெண்கள் கிருஷ்ணரிடம் சென்ற போது, அவர், வார்த்தைகளில் முதன்மை பெற்றவர், கவரும் சொற்களால் அவர்களை மயக்கினார். “நல்வாழ்த்துகள், மிகப்பெரும் அதிர்ஷ்டசாலிகளே! உங்களுக்கு நான் என்ன செய்யலாம்? வ்ரஜாவில் எல்லாம் நலமாக இருக்கிறதா? இங்கு வந்ததற்கான காரணத்தை சொல்லுங்கள். இந்த இரவு பயங்கரமானது; காட்டில் கடுமையான ஜீவர்கள் இருக்கிறார்கள்; வ்ரஜாவிற்குத் திரும்புங்கள், மெல்லிய இடுப்புள்ள பெண்களே, இங்கு தங்குவது ஒழுக்கத்திற்கு ஒத்ததல்ல. உங்கள் தாய்மார்கள், தந்தைகள், பிள்ளைகள், சகோதரர்கள், கணவர்கள்—இவர்கள் எல்லோரும் உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு கவலை ஏற்படுத்தாதீர்கள். நீங்கள் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட காட்டையும், சந்திரனால் பிரகாசமானதையும், யமுனையின் காற்றும், செடிகளின் கிளைகளில் விளையாடும் காற்றையும் பார்த்துள்ளீர்கள். இனி தாமதிக்காமல், கோபால கிராமத்திற்கு திரும்பி, கணவர்களை பணிவாக சேவை செய்யுங்கள்; கன்றுகள், பிள்ளைகள் அழுகிறார்கள்—நீங்கள் அவர்கள் பசியை போக்குங்கள், பசுக்களை பாலை பருகுங்கள். அல்லது, என் மீது உள்ள ஆழ்ந்த பாசத்தால் நீங்கள் வந்திருக்கலாம்; இது இயற்கையானது, எல்லா ஜீவர்களும் என்னிடம் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். பெண்களுக்கு உயர்ந்த தர்மம், கணவர்களை உண்மையாக சேவை செய்வது, உறவினர்களை கவனிப்பது, பிள்ளைகளை போசிப்பது. கணவன் கெட்டவன், அதிர்ஷ்டமில்லாதவன், முதியவன், அறிவில்லாதவன், நோயாளி, ஏழை என்றாலும், இந்த உலகில் புண்ணியம் விரும்பும் பெண்கள் அவரை விட்டுவிடக் கூடாது. நல்ல பெண்களுக்கு, கணவரல்லாத ஆணுடன் இணைவது, சுவர்கம் தராது; அவமானம், குறைந்த பலன், துயரம், பயம்—all condemnation. என் பெயரை கேட்க, பார்க்க, தியானிக்க, பாட—all devotion arises—not so much by physical proximity; எனவே, உங்கள் வீடுகளுக்கு திரும்புங்கள்.” ஶுகர் சொன்னார்: “கோவிந்தரின் கடுமையான வார்த்தைகளை கேட்ட கோபிகள், அவர்கள் நம்பிக்கைகள் முற்றிலும் உடைந்துவிட்டதால், ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினர், மிகுந்த கவலையில் விழுந்தனர்.” அவர்கள் முகங்களை துடைத்துக் கொண்டனர்; ஆற்றல் குறைந்த உதடுகள்,ためசலித்த சுவாசம்; பாதங்களை மண்ணில் சாய்த்தனர்; கண்ணீர், ஆபரணங்களில் சிவப்பு கலந்த கண்ணீரால் மார்புகள் சாய்ந்தது; அவர்கள் அமைதியாக, துயரத்தில் துவங்க, கிருஷ்ணரை நினைத்து, அவருக்காக எல்லா ஆசைகளையும் விட்டவர்கள், கண்ணீர் துடைத்து, மனம் கலங்கிய குரலில், சில வார்த்தைகள் சொன்னார்கள். கோபிகள் சொன்னார்கள்: “இவ்வாறு கடுமையாக பேசாதீர்கள், பிரபுவே! இது உங்களுக்கு ஏற்றதல்ல. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, உங்கள் பாதத்தில் வந்துள்ளோம். உங்களது பக்தர்களை நேசியுங்கள்—கடுமையான வார்த்தைகளால் விலக்காதீர்கள்; முக்தியை நாடுபவர்களை பரமபுருஷன் துறக்காதது போல. தர்மத்தை அறிந்தவர், பெண்களின் கடமை கணவர், பிள்ளைகள், நண்பர்களை சேவை செய்வதாக நீங்கள் சொன்னீர்கள்; அதில் சரி. ஆனாலும், தர்மத்தை கற்பிப்பவர், நீங்களே எல்லா ஜீவர்களுக்கும் ஆத்மாவாக, நேசிப்பவராக இருக்கிறீர்கள். அறிவாளிகள், காதலை உங்களிடம் செலுத்துகிறார்கள்; கணவர்கள், பிள்ளைகள், மற்றவர்கள்—all suffering; ஆகவே, பரமபுருஷா, நீங்களே நமக்கு கருணை காட்டுங்கள்; நீண்ட காலமாக உங்களை நம்பி வந்த நம்பிக்கையை துண்டிக்காதீர்கள், தாமரை கண்களே! நம் மனம், உங்களால் கவரப்பட்டு, வீடுகளுக்கு திரும்பவில்லை; கை வேலை செய்யவில்லை; பாதம் உங்கள் பாதத்திலிருந்து நகரவில்லை; எப்படி வ்ரஜாவிற்குத் திரும்புவது? வேறு என்ன செய்ய முடியும்? பிரியமானவரே, உங்கள் உதடுகளின் அமிர்தம், சிரிப்பு, பார்வை, இனிய பாடல்கள்—all soothe our burning heart; இல்லையெனில், பிரிவின் தீயால் நாங்கள் தியானத்தில் உங்கள் பாதம் அடைவோம், இந்த உடலை விட்டு. தாமரை கண்களே, உங்கள் பாதம் தொடும் அந்த தருணத்திலிருந்து—அது லக்ஷ்மிக்கும் ஒரு கணம் கிடைத்தது—நாங்கள் வேறு யாரையும் பார்க்க முடியவில்லை; நீங்கள் நம்மை மயக்கிவிட்டீர்கள். லக்ஷ்மி கூட, உங்கள் பாத தூசிக்காக ஏங்கினார், உங்கள் மார்பில் இடம் பெற்றும், சேவகர்களால் சேவிக்கப்பட்டும், அதனை விரும்பினார்; உங்கள் பார்வைக்காக மற்ற தேவர்கள் முயற்சி செய்கிறார்கள். அதேபோல், நாங்களும் உங்கள் பாத தூசியில் சரணாகதி செய்துள்ளோம். ஆகவே, துயரை நீக்கும் பிரபுவே, நமக்கு கருணை செய்யுங்கள்; வீடுகளை விட்டுவிட்டு, உங்கள் பாத சேவையே நாடி வந்துள்ளோம்; மனம் எரியும் longing, உங்கள் சிரிப்பு, பார்வை—all we desire is to be your maidservants. உங்கள் முகம், கூந்தல், காது ஆபரணம், உதடுகளின் அமிர்தம், சிரிப்பான பார்வைகள், பயம் நீக்கும் கரங்கள், லக்ஷ்மியின் மார்பு—all we wish is to serve you. மூன்று உலகிலும், உங்கள் இனிய, இனிமையான வார்த்தைகள், தெய்வீக செயல்கள்—all women are captivated; உங்கள் அழகை, பசுக்கள், பற்கள், மரங்கள், மான்—all delight; யாரும் உங்களை நோக்காமல் இருக்க முடியாது. நீங்கள் வ்ரஜாவில் தோன்றியது, பயம், துயரை நீக்க, ஆதிகால பரமபுருஷன் போல; துயரத்தில் உள்ளவர்களுக்கு நண்பன், உங்கள் தாமரை கரத்தை maidservants மீது வைக்குங்கள். கோபிகள் இவ்வாறு சொன்னார்கள். ஶுகர் சொன்னார்: “அவர்கள் துயரத்தில் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட யோகிகளின் தலைவன், தானே திருப்தி அடைந்த Krishna, இனிய சிரிப்புடன், கோபிகளிடம் மகிழ்ந்தார். அவர்களை சுற்றி, அவர்களது முகம் சந்தோஷத்தில் மலர, அச்யுதன், சிரிப்பில் ஜாஸ்மின் பூவைப் போல, நட்சத்திரங்களைச் சுற்றிய சந்திரன் போல பிரகாசித்தார். நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் பாட, பாடப்பட்டு, வைஜயந்தி மாலையை அணிந்து, காட்டில் சுற்றினார், காட்டை அலங்கரித்தார். கோபிகளுடன் நதிக்கரையில், குளிர்ந்த மணல் மீது, லோட்டஸ் வாசனை கொண்ட gentle breeze-ல் விளையாடினார். அகிலம் விரிந்த கரங்கள், அணைகள், playful struggles, loosening girdles, nails touch, laughter, glances, smiles—all aroused the god of love, delighted the beautiful women of Vraja. கிருஷ்ணரின் பரம அனுக்ரஹத்தை பெற்ற அந்த பெண்கள், தங்களை உலகில் மிக அதிர்ஷ்டசாலிகள் என நினைத்தனர். ஆனால், அவர்கள் அதிர்ஷ்டத்தில் வந்த அகந்தையை பார்த்த கேசவா, அவர்கள் மனதை அமைதிப்படுத்த, அவர்களுக்கு கருணை செய்ய, உடனே காணாமல் போனார். இவ்வாறு, பாகவதத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முடிகிறது; பரமஹம்ஸர்களுக்கான உத்தம புனிதம். அந்த பரமபுருஷனுக்கு வணக்கம்; கிருஷ்ணன், வேதங்களின் சாரத்தை தேடும் தேனீ போல, உலக பயத்தை நீக்க, தன் சேவகர்களுக்கு ஞானம், தியானம் எனும் அமிர்தத்தை அளித்தார். ஹரி, எல்லா ஜீவர்களின் ஆத்மா, ப்ரக்ருதியின் அதிபதி; அவரின் பாதம் தான் உலகில் பாதுகாப்புக்கான சரணாகதி.