ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பகவதர் பற்றி தியானிப்பது, அவரது நாமத்தை ஜபிப்பது அல்லது யோகாசார்யர்கள் காட்டிய பாதையை பின்பற்றுவது போன்ற முறைகள் மூலமாக சிலர் அசுபத்தைகளை நீக்குகின்றனர். சில புத்திசாலிகள் இளமையில் தங்கள் உடலை வலுவாகவும் அழகாகவும் வைத்திருப்பதற்காக பல்வேறு முறைகளில் சாதனைகள் மேற்கொள்கிறார்கள். ஆனால், அந்த முயற்சியில் பெருமை இல்லை; காரணம், இந்த உடல் மரக்கனியின் பழம் போல் நாசமடையக் கூடியது, அதனால் அந்த முயற்சி வீண். யோகத்தை தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால் உடல் நீடித்து வாழும் தகுதியைப் பெறலாம். ஆனால், புத்திசாலிகள் உடலின் மீது நம்பிக்கை வைக்காமல், யோகத்தையும் விட்டு, முழுமையாக என்னைத் துதிப்பதையே மேற்கொள்வர். யோகி ஒருவர் என்னிடம் சரணடைந்து யோகத்தை மேற்கொண்டால், அவருக்கு எந்த இடையூறுகளும் தொல்லை செய்யாது; ஆசைகள் இல்லாமல், உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பார். ஒரு பெண், தன் கணவர் பிரிந்துவிட்டதை அறியாமல், வழக்கம்போல் தன்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்திருப்பாள். ஆனால், கணவனின் பாதங்களில் வெப்பம் இல்லாததை உணரும்போது, அந்த பெண், தனக்குள் கலக்கம் கொண்டு, தன் கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்த மான் போல் வருந்துவாள். தனக்காக, துணையில்லாமல், நண்பர்களில்லாமல், காடில் மார்பை அழுத்திக்கொண்டு, அவள் உருக்கமான குரலில் அழுதாள். "எழுந்திரு, எழுந்திரு, ராஜரிஷியே! இந்தக் கடலால் சூழப்பட்ட பூமியை, கொள்ளையர்களும், க்ஷத்திரியர்களும் அஞ்சும் நிலையில், நீ பாதுகாக்க வேண்டும்," என்று அழைத்தாள். இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டே, அந்த இளம் பெண் காடில் தன் கணவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்; கணவனின் பாதங்களில் விழுந்து, கட்டுப்பாடில்லாமல் கண்ணீர் சிந்தினாள். அவள் மரத்தால் ஒரு சுடுகாடை அமைத்து, கணவனின் உடலை அதில் வைத்து, தானும் இறப்பதற்குத் தயாராகி, மனதை நிலைநாட்டி, புலம்பினாள். அப்போது, அவளுக்கு பழைய நண்பர் ஒருவர், தன்னை உணர்ந்த பிராமணர், மென்மையான வார்த்தைகளால் அவளை ஆறுதல் கூறினார். அவர் கேட்டார்: "நீ யார்? யாருடையவள்? இங்கு படுத்திருப்பவர் யார், இவருக்காக நீ துக்கப்படுகிறாய்? நீ என்னை ஒரு நண்பராக நினைவிருக்கிறாயா, முன்னர் நீயும் நானும் சேர்ந்து சுற்றியதை?" "நண்பியே, நீ உன்னை நினைவிருக்கிறாயா? அறியாத தோழியாக எனக்குப் பக்கத்தில் இருந்தாய். என்னை விட்டு நீ வேறு இடம் தேடினாய், உலக இன்பங்களில் மூழ்கினாய். நாமிருவரும், நீயும் நானும், 'மனஸ்சரோவரம்' எனும் ஏரியில் வாழ்ந்த அன்னங்கள். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பிரிவில்லாமல் இருந்தோம். ஆனால், நீ என்னை விட்டு, உலக ஆசைகளோடு பூமிக்கு வந்தாய். அங்கே, ஒரு பெண் உருவாக்கிய இடத்தைப் பார்த்தாய்." "அந்த இடத்தில் ஐந்து தோட்டங்கள், ஒன்பது வாயில்கள், ஒரு காவலர், மூன்று அறைகள், ஆறு குடும்பங்கள், ஐந்து சந்தைகள், ஐந்து வகை இயற்கை—அது பெண்ணின் இருப்பிடம். ஐந்து விஷயங்கள் இன்பங்கள்; ஒன்பது வாயில்கள் உயிரின் நெடுஞ்சாலைகள்; ஜாதரக்னி, அன்னம் ஆகியவை அறைகள்; குடும்பம் என்பது ஐம்புலன்களின் கூட்டம். சந்தை என்பது செயல் சக்தி; இயற்கை அழிவில்லாதது; சக்தியின் அதிபதி உள்ளே நுழைந்த மனிதன், ஆனால் உணராமல் இருக்கிறான்." "அங்கே, நீ ராமனால் தொடப்பட்டு, மகிழ்ச்சியோடு நினைவையும் கேள்வியையும் இழந்தாய். அந்த தொடர்பால், நீ இப்படி ஒரு நிலையைக் கண்டாய். நீ விதர்ப நாட்டுப் பெண்ணும் அல்ல, இந்த வீரர் உன் நண்பனும் அல்ல; புரஞ்சனியின் கணவரும் அல்ல, ஒன்பதாவது வாயிலில் அவளால் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல." "இவை அனைத்தும் என் மாயை; இதனால் நீ மனிதனையும், அந்த நல்ல பெண்ணையும் உண்மை என்று கருதுகிறாய்; இருவரும் உண்மையல்ல, இரு அன்னங்கள் இருவரையும் பார்த்தது போல். நானே நீ; நீ வேறு அல்ல; நீயே நானும், நானே நீயும் என்பதை அறிந்துகொள், நண்பா. புத்திசாலிகள் நம்மிடையே சிறிதளவும் பாகுபாடு காண்பதில்லை." "ஒருவர் தன்னை ஒருவனாகவும், கண்ணாடியில் இருவராகவும் பார்க்கும் போல நம்முடைய உள்ளார்ந்த இயற்கையும் அதுபோல். மன அன்னம், மற்ற அன்னத்தால் விழிப்படைந்து, தன் நிலையை மீட்டுக்கொண்டது; அந்த நெறியால், மறந்த நினைவுகளை மீண்டும் பெற்றது." "பரிஷ்மான், இது உன்னிடம் உபதேசமாக, மறைமுறையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது. ஏனெனில், உலகை உருவாக்கும் பரமாத்மா மறைமுறையிலேயே மகிழ்வார்." இவ்வாறு அந்த உன்னதமான உபதேசம் முடிந்தபின், அப்போது பரமபிரான், அந்த அகிலாண்டகோடி பிரமாண்ட நாயகன், அந்த அகிலாண்டருக்கு, பூத்த மல்லிகை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அகிலாண்டராத்திரிகளை பார்த்து, தன் யோகமாயையால் ஆனந்திக்க விரும்பினார். அந்த நேரத்தில், நட்சத்திரங்களுக்குத் தலைவனான சந்திரன், மென்மையான ஒளியால் கிழக்கு வானை சிவப்பு நிறத்தால் அலங்கரித்து எழுந்தான்; தர்மமுள்ளவர்களின் மனங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும், நீண்ட பிரிவுக்குப் பின் தோன்றும் காதலியைப் போல், சந்திரன் எழுந்தான். அந்த சந்திரனின் முழு வட்டம், குங்குமம் பூசப்பட்ட தாமரை முகம் போல் பிரகாசித்து, காட்டில் பசுமை மாடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்போது பரமாத்மா, அழகிய கண்களையுடைய பெண்களுக்காக இனிமையான, மயக்கும் இசையைப் பாடினார். அந்த பாடலைக் கேட்டதும், அது காதல் ஆசையை அதிகப்படுத்தியது. கிருஷ்ணனுக்கு மனம் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த வ்ரஜ பெண்கள், ஒருவருக்கொருவர் தெரியாமல், அவரவர் இல்லத்திலிருந்து வெளியே வந்து, காது அலங்காரங்கள் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் தமது பிரியனிடம் வந்து சேர்ந்தனர். சிலர் பசுவை பால் பறிக்கையில் அதையே விட்டுவிட்டு ஓடினார்கள்; சிலர் அடுப்பில் பாலை வைத்தபடியே, குழந்தைகளை உணவளிக்காமல் விரைந்தனர். சிலர் உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தபோது விட்டுவிட்டு, சிலர் குழந்தைகளை ஊட்டி விட்டுவிட்டு, சிலர் கணவனுக்கு சேவை செய்து கொண்டிருந்தபோது கூட, தங்கள் கடமைகளை முடிக்காமல் ஓடினார்கள். சிலர் கண்ணாடி பூசிக்கொண்டிருந்தபோது, சிலர் அழகு பூசனைகள் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஆடைகளும், ஆபரணங்களும் சீர்குலைந்து, அவசரமாக கிருஷ்ணனிடம் சென்றனர். கணவர்கள், தந்தைகள், சகோதரர்கள், உறவினர்கள் தடுத்தபோதும், அவர்களின் மனங்களை கோவிந்தன் கவர்ந்திருந்ததால், அவர்களை யாரும் தடுக்க முடியவில்லை. சிலர் வீட்டை விட்டுப் போக முடியாமல், உள்ளேயே இருந்தனர்; அவர்கள் கிருஷ்ணனை மனதில் நினைத்து, கண்களை மூடி தியானித்தனர். பிரியனிடமிருந்து பிரிந்த துயரத்தால் அவர்கள் மிகவும் வேதனைப்பட்டு, அந்த துயரத்தில் அனைத்து அசுபங்களும் நீங்கின. தியானத்தின் மூலம் அவர்கள் அசைந்திலாத பரமாத்மாவுடன் ஒன்றிணைந்தனர்; அந்த ஆனந்தத்தில் எல்லா துயர்களும் அகன்றன. அவர்கள் பரமாத்மாவுடன், காதலியைக் காணும் பாவத்திலும் கூட, உடனே ப்ராகிருத உடலை விட்டுவிட்டனர்; பந்தம் உடனே அழிந்தது. ராஜா பரீட்சித் கேட்டார்: "முனிவரே, வ்ரஜ பெண்கள் கிருஷ்ணனைக் காதலனாக மட்டுமே அறிந்தார்கள்; பரமன் என்று அறியவில்லை. குணங்களில் மனதை வைத்தவர்களுக்கு ப்ராகிருத பந்தம் எப்படி நீங்கும்?" அதற்கு ஶுக முனிவர் பதிலளித்தார்: "இது ஏற்கனவே விளக்கப்பட்டது. ஹ்ருஷீகேஶனை வெறுத்த சிசுபாலனும் முக்தி பெற்றான். பக்தி கொண்டவர்களுக்கு எளிதாகவே முக்தி கிடைக்கும்." "மக்களின் உன்னத நலனுக்காக, இந்த உலகை உருவாக்கும், அழிவில்லாத, அளவிலாத, குணங்களைத் தாண்டிய, ஆனால் அனைத்து குணங்களுக்கும் ஆத்மாவாக இருக்கும் பரமாத்மா, தானே அவதரித்து அருள் செய்கிறான்.