ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அறியாமையால், ஆத்மாவும் அதற்கு முன்னர் பெற்ற குணங்களும், செயல்களும் வேறுபடாமலேயே ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆனால், அவற்றை வெறும் கவனிப்பினால், அவை முடிவடைகின்றன; ஆத்மாவை பிடிக்கவும் முடியாது, துறக்கவும் முடியாது. இதைப் போல, உதயமான சூரியன் மனிதர்களின் கண்களுக்கு இருளை நீக்குகிறான், ஆனால் இருளை உருவாக்குவதில்லை. அதேபோல், என் கூர்மையான விவேகம் ஒருவரின் புத்தியில் உள்ள அறியாமை எனும் இருளை நீக்குகிறது. இந்த ஆத்மா, சுய பிரகாசமானவன், பிறப்பில்லாதவன், அளவிட முடியாதவன்; அவனே எல்லா அனுபவங்களின் ஆதாரம், இரண்டாவது இல்லாதவன். வார்த்தை நிற்கும் போது, அவனால்தான் வார்த்தையும் உயிரும் இயக்கப்படுகின்றன. ஆத்மாவின் மாயை இவ்வளவுதான்: தூய ஆத்மாவில் வேறுபாடு என்று நினைப்பது. ஆத்மாவைத் தவிர, தனக்கே ஆதரவாக வேறு எதுவும் இல்லை. பெயரும் ரூபமும் கொண்டது, ஐந்து வகை கொண்டது, மறுக்க முடியாதது என்று நினைக்கப்பட்டாலும், அதற்கு பொருள் இல்லாவிட்டாலும் கூட, அது வெறும் புகழ்ச்சி மட்டுமே; இப்படிப்பட்ட இருமை, தங்களை ஞானிகள் என்று கருதுபவர்களுக்கே உரியது. யோகத்தில் முழுமை அடையாத யோகிக்கு, உடலில் ஏற்படும் குறுக்கீடுகள் அவனைத் தடுக்கக்கூடும்; அதற்காகவே விதிக்கப்பட்டுள்ள நியமம் உள்ளது. யோகத்தில் மனதை ஒன்றாகக் கொண்டு, சிலர் ஆசனங்களும், பிராணாயாமமும் செய்தே உடல் துன்பங்களை அழிக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் தவம், மந்திரம், மூலிகைகள் ஆகியவற்றால் குறுக்கீடுகளை நீக்குகிறார்கள். சிலர் என்னைத் தியானிப்பதும், என் நாமத்தை ஜபிப்பதும், யோகாசார்யர்களின் பாதையைப் பின்பற்றுவதும் மூலம் தீமைகளை நீக்குகிறார்கள். சில ஞானிகள் இளமையில் உடலை உறுதியாகவும், நன்றாகவும் வைத்துக்கொண்டு, பிறகு பல்வேறு முறைகளால் சித்தி அடைவதற்காக முயற்சி செய்கிறார்கள். ஆனால், அந்தக் கூசல் மதிக்கப்பட வேண்டியது இல்லை; அந்த முயற்சி பயனற்றது, ஏனெனில் உடல் மரக்கனி போல அழிகிறது. யோகத்தை தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால், உடல் நீண்ட நாட்கள் நிலைத்திருக்கலாம். ஆனாலும், அறிவுள்ளவன் அதில் நம்பிக்கை வைக்காமல், யோகத்தையும் விட்டுவிட்டு, என்னைத் தன் குறிக்கோளாகக் கொள்ள வேண்டும். யோகி யோகத்தை மேற்கொண்டு, என்னை அடைவதற்காகச் சரணாகதி செய்தால், அவன் எந்தத் தடைகளாலும் கலங்கமாட்டான்; ஆசை இல்லாமல், தன் ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பான். அன்பான கணவர் பிரிந்துவிட்டார் என்பதை அறியாமல், அந்த பெண் தன் இடத்தில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்; அவள் பழையபடி நடந்தாள். ஆனால், கணவரை வழிபடும்போது, அவருடைய பாதங்களில் வெப்பம் இல்லை என்பதை உணர்ந்ததும், அவள் மனம் கலங்கியது; தன் கூட்டத்தை இழந்த மான் போல, கவலையுடன் அமர்ந்தாள். தன்னைத் தானே நினைத்து, துணையில்லாமல், நண்பர்களில்லாமல், அழுதாள்; காட்டில் தன் மார்புகளை அழுத்திக்கொண்டே, உருக்கமான குரலில் அழைத்தாள்: "எழு, எழு, மன்னர் முனிவரே! நீர் இந்தக் கடலால் சூழப்பட்ட பூமியைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; இங்கு கொள்ளையர்களும், க்ஷத்திரியர்களும் பயமுறுத்துகிறார்கள்." இவ்வாறு அழுது, அந்த இளம் பெண் காட்டில் தன் கணவரைப் பின்தொடர்ந்தாள்; அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து, தண்ணீர் போல கண்ணீர் சிந்தினாள். ஒரு மரக்கட்டையில் சுடுகாட்டை அமைத்தாள்; கணவரின் உடலை அதில் வைத்து, அவருடன் சேர்ந்து உயிர் விட்டு விடத் தீர்மானித்து, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அழுதாள். அங்கு, அவளின் பழைய நண்பன், ஆத்மஞானம் பெற்ற ஒரு பிராமணர், அவளை மெதுவாகத் தேற்றினார்; அவள் அழுதபோது, மென்மையான வார்த்தைகளால் பேசினார்: "நீ யார்? யாருடையவள்? இங்கே கிடப்பவர் யார், இவருக்காக நீ வருந்துகிறாய்? நீ என்னை நண்பனாக நினைக்கிறாயா, ஒருகாலத்தில் நீயும் நானும் சேர்ந்து சுற்றியதை நினைவிருக்கிறதா? நீயும் நானும், அறிவில்லாத நண்பர்களாக, மனம் எனும் ஏரியில் வாழ்ந்த ஹம்ஸாக்கள்; ஆயிரம் ஆண்டுகள் கூட நாம் பிரிந்ததே இல்லை. ஆனால், நீ என்னை விட்டுவிட்டு, உலகியலான எண்ணங்களுடன் பூமிக்கு வந்தாய்; அங்கு ஒரு பெண் உருவாக்கிய இடத்தை பார்த்தாய். அந்த இடத்தில், ஐந்து தோட்டங்கள், ஒன்பது வாயில்கள், ஒரு காவலர், மூன்று அறைகள், ஆறு குடும்பங்கள், ஐந்து சந்தைகள், ஐந்து வகை இயல்பு—இவை அனைத்தும் அந்த பெண்ணின் இல்லம். அந்த ஐந்து தோட்டங்கள் என்பது பஞ்ச இந்திரிய ஆசைகள்; ஒன்பது வாயில்கள் என்பது உயிரின் நுழைவாயில்கள்; ஜாதராக்னி, அஹாரங்கள் என்பது அறைகள்; குடும்பம் என்பது இந்திரியக் கூட்டம். சந்தை என்பது செயல் சக்தி; இயல்பு என்பது அழியாதது; சக்தியின் அதிபதி என்பது இங்கு நுழைந்த மனிதன், ஆனால் அவன் அதைக் காண்பதில்லை. அங்கே, நீ ராமனால் தொடப்பட்டு, மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி, நினைவும், கேள்வியும் இழந்தாய்; அந்தச் சம்பந்தத்தால் இப்படி வீழ்ச்சி அடைந்தாய். நீ விதர்ப நாட்டின் மகளல்ல; இங்கு கிடக்கும் வீரன் உன் நண்பனல்ல; நீ புரஞ்சனியின் கணவரும் அல்ல, அவளால் ஒன்பதாவது வாயிலில் கட்டுண்டவனும் அல்ல. இது என் உருவாக்கிய மாயை; அதனால் நீ ஆணும், நல்லொழுக்கமான பெண்ணும் நிஜம் என்று நினைக்கிறாய்; இருவரும் உண்மையல்ல; இரண்டு ஹம்ஸாக்கள் இருவரையும் பார்த்து உணர்கிறார்கள் போல. நான் நீயும், நீ வேறு அல்ல; நீயே நானும்; இதை உணர்ந்துகொள், நண்பா; நம்மிடையே சிறு குறையும் ஞானிகள் காண்பதில்லை. ஒருவன் தன்னையே ஒருவனாகவும், கண்ணாடியில் இருவராகவும் காண்பது போல, நம்முடைய உள்ளார்ந்த இயல்பும் அப்படியே. இவ்வாறு, மனம் எனும் ஹம்ஸம், மற்ற ஹம்ஸத்தால் விழித்துப் பூர்வ நிலைக்குத் திரும்பியது; அந்த திருத்தலால், மறந்த ஞாபகத்தை மீட்டுக்கொண்டது. பரிஹஸ்மன், இவை உன்னிடம் ஆன்மீகமாக, மறைமுறையாகக் கூறப்பட்டன; ஏனெனில், பிரபு, உலகத்தை உருவாக்கியவர், மறைமுறையானவற்றில் மகிழ்கிறார்." இவ்வாறு, அந்த ஆன்மீகக் கதை முடிவடைந்தது. அப்போது, பரமபவன், அந்த அகிலாண்ட நவராத்திரிகள் மலர்ந்த மல்லிகை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த அருவியைக் கண்டு, தன் யோகமாயையால் அனுபவிக்க விரும்பினார். அந்த நேரம், நட்சத்திரங்களின் அரசன் சந்திரன், மென்மையான ஒளியால் கிழக்கு ஆகாயத்தை சிவப்பாக ஒளிரச் செய்தான். அது, நீண்ட பிரிவுக்குப் பிறகு வருகிற காதலியைப் போல, நல்லவர்களின் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தியது. முழுமதியின் வட்டம், தாமரை முகத்தைப் போல ஒளிர, புதிதாக குங்குமம் பூசப்பட்டது போல் தெரிந்தது. காட்டில் இளம் பசுக்கள் விளங்க, கிருஷ்ணர் இனிமையான, மனதை மயக்கும் பாடலை அழகிய கண்கள் கொண்ட பெண்களுக்கு பாடினார். அந்த பாடலைக் கேட்டதும், காதலை அதிகரிக்கும் அந்த இசையால், கிருஷ்ணரால் மனம் கவரப்பட்ட வ்ரஜப் பெண்கள், ஒருவரை ஒருவர் கவனிக்காமல், காதலன் இருக்கும் இடத்துக்கு ஓடினார்கள்; அப்போது அவர் காதுகளுக்கு ஊசல் போல் குண்டலங்கள் அசைந்தன. சிலர் பசுவை பாலை பிழிந்து கொண்டிருந்தபோது, அதையும் விட்டுவிட்டு விரைந்தார்கள்; சிலர் பாலை அடுப்பில் வைத்திருந்தபோது, குழந்தைகளுக்குப் பால் கொடுக்காமல் ஓடினார்கள். சிலர் சாப்பாடு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்தச் செயலையும் விட்டுவிட்டு ஓடினார்கள்; சிலர் குழந்தைகளுக்குப் பால் ஊட்டிக் கொண்டிருந்தபோது, அதை விட்டுவிட்டு ஓடினார்கள்; மற்றவர்கள் கணவருக்கு உபசாரம் செய்யும் போது, சாப்பாட்டை முடிக்காமல், அவர்களை விட்டுவிட்டு ஓடினார்கள். சிலர் கண்களில் கஜல் இட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, சிலர் அழகு பூச்சு செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஆடைகள், ஆபரணங்கள் சிதறியபடியே, அவசரமாக கிருஷ்ணரின் அருகே சென்றார்கள்.