நந்தா மற்றும் மற்றோர் கோபியர்கள், கிருஷ்ணரால் பிரம்மா தீர்த்தத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அங்கே அவர்கள் நீரில் முழுகி மீண்டும் கிருஷ்ணரால் தூக்கப்பட்டார்கள். அந்தக் கணத்தில், அவர்கள் அக்காலத்தில் அக்ரூரர் சென்றிருந்த பிரம்மலோகத்தையே நேரில் கண்டனர். அந்த இடத்தைப் பார்த்த நந்தா மற்றும் மற்றவர்கள் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினார்கள். அங்கு கிருஷ்ணர் ஸ்துதிப்பாடல்களால் மகிமைப்படுத்தப்படுவதை அவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள். இந்த நிகழ்வுகளுடன், இந்த பாகவத புராணத்தின் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தி எட்டாவது அதிகாரம் முடிகிறது. பின்னர் கிருஷ்ணர் அவர்கள் அறிவு, விவேகம், சாஸ்திரம், தவம், நேரடி அனுபவம், பாரம்பரியம், ஊகங்கள்—இவை எல்லாவற்றின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் எது இருக்கிறதோ, காலம் மற்றும் காரணமும் உட்பட, அதுவே நடுவிலும் இருக்கிறது என்று விளக்கினார். தங்கம் எப்படி தங்கப் பொருட்களில் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறதோ, அதுபோல், பலவிதமான பெயர்-பொருள்களில் நான் அந்த ஆதாரமாக இருக்கிறேன் எனக் கூறினார். அறிவு மூன்று நிலைகளில் உள்ளது—காரணம், விளைவு, செய்பவர்—இவை மூன்று குணங்களால் ஆனவை. இந்த மூன்றின் சேர்க்கை மற்றும் பிரிவில், நான்காவது நிலையே உண்மை என்று கிருஷ்ணர் எடுத்துரைத்தார். முன்பும் பிறகும் நடுவிலும் இல்லாதது வெறும் பெயரே; பரமாத்மாவால் நிலைபெற்றது மட்டுமே உண்மை என்று அவர் கூறினார். இல்லாதது இருப்பது போல் தோன்றுவது, இது ரஜோகுணத்தால் உருவான மாயை. பிரம்மமே தானாக ஒளிரும் ஒன்று; அது பிரம்மம், இந்திரியங்கள், பொருள்கள், மனம், அவற்றின் மாற்றங்கள் என அற்புதமான வகைகளாக வெளிப்படுகிறது. இந்த பிரம்மத்தை தெளிவாக விவேகத்தால் அறிந்து, எதிர்மறை கருத்துக்களை நிராகரித்து, சந்தேகங்களை முற்றிலும் நீக்கி, சொந்த ஆனந்தத்தில் திருப்தியுடன், விருப்பப் பொருள்களில் விருப்பமின்றி அமைதியுடன் இருக்க வேண்டும். ஆத்மா இந்த மண்ணால் ஆன உடலும் அல்ல, இந்திரியங்களும் அல்ல, தேவதைகள், அசுரர்கள், காற்று, நீர், தீயும் அல்ல; மனம் உணவிலிருந்து, புத்தி சத்த்வத்திலிருந்து, அகங்காரம் ஆகாயத்திலிருந்து, பூமி பஞ்சபூத சமநிலையிலிருந்து உண்டாகின்றன. குணங்களால் ஆன இந்திரியங்கள், தங்கள் இருப்பிடம் தெளிவாக பிரிக்கப்பட்டவரை எவ்வாறு பாதிக்க முடியும்? அவை கலங்கினாலும் என்ன குறை? மேகங்கள் இருந்தாலும், பின் மறைந்தால் சூரியனை பாதிக்காதது போல். விண்ணில் வீசும் காற்று, தீ, நீர், பூமி ஆகியவை வந்து போனாலும், அவற்றின் குணங்கள் விண்ணை பற்றாது. அதுபோல், சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களும், மனதில் பிறவி மரணத்திற்கு காரணமாக இருந்தாலும், அவை மறையாத ஆத்மாவைத் தொடாது. இருப்பினும், மாயையால் உருவான குணங்களுடன் தொடர்பு கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்; எனது மீது திடமான பக்தி வந்தால், ரஜஸின் மாசு மனதில் இருந்து நீங்கும். யோகிகள் சிலர், தேவதைகள் அல்லது மனிதர்களால் ஏற்படும் தடைகள் காரணமாக, முந்தைய பழக்கத்தால் யோகத்தை மீண்டும் முயற்சிக்கின்றனர்; ஆனால் அது கர்ம முறையின்படி அல்ல. செயல்கள் ஒரு காரணத்தாலோ அல்லது விதியாலோ நடக்கின்றன; ஆனால் ஞானிகள், இயற்கையிலே இருந்தாலும், ஆசை நீங்கியவர், தம் ஆனந்தத்தையே அனுபவிக்கிறார். நிற்கும், உட்காரும், நடக்கும், படுக்கும், கழிக்கும், உண்பது—ஆத்மா எந்த நிலையை எடுத்தாலும், மனம் ஆத்மாவில் நிலைபெற்றால் வேறு ஒன்றாக அறியாது. உண்மையில்லாத பொருளை இந்திரியங்கள் காண, பலவிதமான காரணங்களை வைத்து எதிர்மறையாக பார்க்கும் போது, ஞானிகள் அதை உண்மை எனக் கருதார்; கனவில் கண்டது விழித்தவுடன் மறைவது போல. முன்பு பெற்ற குணக் கிரியைகள், அறியாமையால் ஆத்மாவிலிருந்து பிரிக்கப்படாமல் இருந்தாலும், அவை வெறும் கவனிப்பால் நின்றுவிடும்; ஆத்மா பிடிக்கப்படுவதும் அல்ல, விட்டு விடப்படுவதும் அல்ல. உதயமான சூரியன் இருளை அழிக்கிறது, ஆனால் இருளை உருவாக்குவதில்லை; அதுபோல், என் கூர்ந்த விவேகம் அறியாமையின் இருளை அகற்றுகிறது. இந்த சுயம், தானாக ஒளிரும், பிறவியில்லாத, அளவிட முடியாத ஒன்று; எல்லாப் பேச்சும் நிற்கும் போது, பேச்சுக்கும் உயிருக்கும் இயக்கம் தரும், இரண்டாம் இல்லை. சுத்தத்தில் வேறுபாடு என்ற பிம்பமே மாயை; ஆத்மாவைத் தவிர, தனக்கே ஆதரவாக வேறு எதுவும் இல்லை. பெயர், உருவம், ஐந்து வகையாகப் பிரிக்கப்படுவது, பொருளில்லாததாக இருந்தாலும், இது வெறும் புகழ்ச்சி; இப்படிப்பட்ட இருமை, தங்களை ஞானிகள் என்று கருதியவர்களுக்கு மட்டுமே உரியது. யோகி யோகத்தில் முழுமை அடையாதவராக இருந்தால், உடலில் ஏற்படும் குறைபாடுகள் தடையாக இருக்கலாம்; அதற்காக விதிகள் கூறப்பட்டுள்ளன. யோக concentrating மூலம் சிலர் ஆசைகள் மற்றும் நோய்களை ஆசன, கும்பகத்துடன் அழிக்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் தவம், மந்திரம், மூலிகைகள் மூலம் குறைகளை நீக்குகிறார்கள். சிலர் என்னை தியானித்து, என் நாமத்தை ஜபித்து, யோகாசார்யர்களின் பாதையில் நடந்து, தீமைகளை அகற்றுகிறார்கள். சில ஞானிகள் இளம் வயதில் உடலை உறுதியாக வைத்து, பலவித முயற்சிகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். ஆனால், இந்த திறமைக்கு மதிப்பில்லை; அந்த முயற்சி பயனற்றது, ஏனெனில் உடல் மரக்கனி பழம் போல் அழியக்கூடியது. யோகப் பயிற்சியால் உடல் நீடித்தாலும், அதில் நம்பிக்கை வைக்காமல், யோகத்தை விட்டு என்னைச் சிந்திக்க வேண்டும். யோகி யோகப் பயிற்சியில் என்மீது சரணாகதி கொண்டு, தடுக்கப்பட்டாலும் கலங்காமல், விருப்பமின்றி, தன் ஆனந்தத்தில் நிலைத்திருப்பார். இப்போது, ஒருவர் மிகவும் நேசித்த கணவர் பிரிந்துவிட்டதை அறியாமல், தனது இடத்தில் உறுதியாக அமர்ந்திருக்கும் பெண் போல, அவள் பழையபடி நடந்தாள். ஆனால் கணவரின் பாதங்களில் வெப்பம் இல்லாததை உணரும்போது, அவள் மனம் கலங்கி, கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்த மான் போல் அமர்ந்தாள். அவள் தன்னையே நினைத்து, நட்பும் ஆதரவுமின்றி துயருற்று அழுதாள்; காட்டில் தன் மார்பை அழுத்தி, தெளிவான குரலில் அழைத்தாள்: "எழு, எழு, ராஜரிஷி! கடலால் சூழப்பட்ட இந்த நிலத்தை, கொள்ளைக்காரர்களும், க்ஷத்திரியர்கள் எனும் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களும் அச்சுறுத்தும் போது, நீ பாதுகாக்க வேண்டும்!" என்று புலம்பினாள். பின்னர் அந்த இளம் பெண், கணவரை தொடர்ந்து காட்டில் சென்றாள்; கணவரின் பாதங்களில் விழுந்து, கட்டுப்பாடின்றி கண்ணீர் விட்டாள். அவள் மரக்கட்டையில் சடலத்தை வைத்து, தானும் உயிர் துறக்கத் தயாராகி, தன் மனதை உறுதிப்படுத்தி புலம்பினாள். அப்போது, அவளது பழைய நண்பனாகிய, தன்னை உணர்ந்த ஒரு பிராமணர், அவளை மெதுவாகத் தாங்கி, இனிய வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறினார்: "நீ யார்? யாருடையவள்? இங்கே கிடப்பவர் யார், இவருக்காக நீ துயரப்படுகிறாய்? நீ என்னை, ஒருகாலத்தில் உன்னுடன் அலைந்த நண்பனாக நினைவிருக்கிறாயா? உனக்கே நீயே நினைவிருக்கிறாயா, என் அறியாத தோழியாக இருந்ததை? என்னை விட்டு நீ மற்றொரு இடம் சென்றாய், உலக இன்பங்களில் மூழ்கி. நல்லவளே, நீயும் நானும் மன ஏரியில் வாழ்ந்த அன்னப்பறவைகள்; ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பிரிவின்றி இருந்தோம். ஆனால், நீ என்னை விட்டுப் போய், உலக ஆசையில் பூமிக்கு வந்தாய்; அலைந்து, ஒரு பெண் உருவாக்கிய இடத்தைப் பார்த்தாய்," என்று அந்த பிராமணர் அவளிடம் கூறினார். இவ்வாறு, அந்த நிகழ்வுகள், ஞானம், ஆத்மா, மாயை, யோகம், மற்றும் ஆன்மீக உண்மை ஆகியவற்றின் ஆழமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தின.