ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்போது, அப்பால், கோபர்கள் தங்கள் இடையில் நந்தரை காணவில்லை. அவர்கள் பதறி, "கிருஷ்ணா! ராமா!" என்று அழைத்தனர். தங்கள் அழைப்பை கேட்ட பகவான் கிருஷ்ணர், தந்தை வருணனால் கொண்டு போய்ச் செல்லப்பட்டதை உணர்ந்தார். தன் பக்தர்களுக்கு அஞ்சல் அருளும் அந்த பராக்கிரமி, உடனே அந்த இடத்திற்குச் சென்றார். அங்கு, உலகின் காவலன் வருணன், ஹ்ருஷீகேசனைக் கண்டதும், மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்று, சிறப்பாக வழிபட்டு, அவனைப் பாராட்டி ஆனந்தத் திருவிழா போலப் பேசினார். வருணன் பக்தியோடு சொன்னான்: "இன்று என் உடல் அமைதியை அடைந்தது; இன்று என் குறிக்கோள் நிறைவேறியது, பகவனே! உமது திருவடிகளுக்கு அர்ப்பணித்தவர்கள் எல்லோரும் வாழ்வுப் பாதையின் முடிவை அடைந்துள்ளனர். உமக்கு வணக்கம், பரமாத்மா! உன்னிடம் மாயையும், உலகப் படைப்பும் இல்லை. நான் அறியாமையாலும், செய்யக்கூடாததை அறியாமையாலும், உமது தந்தையை இங்கே கொண்டு வந்தேன்; தயவு செய்து இதை மன்னியுங்கள். எப்போதும் அனைத்தையும் காணும் கிருஷ்ணா, எனக்கும் உமது அருளை வழங்கவும் தகுதியுள்ளவர் நீர். கோவிந்தா, தந்தையை மீண்டும் அழைத்து செல்ல அனுமதி தாரும்." இவ்வாறு வருணன் பணிந்தபோது, பகவான் கிருஷ்ணர், தேவாதி தேவன், தந்தையை அழைத்து மகிழ்ச்சியுடன் குடும்பத்தாரிடம் திரும்பினார். அப்போது நந்தர், உலகத்தின் காவலன் வருணனின் அதிசய மகிமையையும், கிருஷ்ணருக்கு அவர் செய்த மரியாதையையும் பார்த்து, தன் உறவினர்களிடம் ஆச்சரியத்துடன் கூறினார். அந்தக் கோபர்கள் அனைவரும், மனதில் ஆவலுடன், "இந்த ஆண்டவன் நமக்கு நம்முடைய பரம இலட்சியத்தைக் காண்பிப்பாரா?" என்று எண்ணினர். அவர்களின் எண்ணங்களைக் கண்டு, கருணையால் நிரம்பிய பகவான், அவர்களின் ஆசையை நிறைவேற்ற எண்ணினார். இந்த உலகத்தில் பிறவிப் பந்தத்தாலும், ஆசையாலும், செயல்களாலும் குழப்பமடைந்தவர்கள், உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் சுற்றிச் சுழல்கின்றனர்; தங்கள் உண்மையான இலட்சியத்தை அறியாமல் தவிக்கின்றனர். இதனை எண்ணி, பரம கருணையுடன், ஹரியாம் அந்த கிருஷ்ணர், அந்தக் கோபர்களுக்கு இருள் கடந்த தன் உலகைத் திகழ்த்தினார். அந்த உலகம் – சத்தியமும், ஞானமும், அனந்தமும் ஆன பரம்பொருள், சாஸ்வதமான பிரம்ம ஒளி – முனிவர்கள் குணங்கள் தணிந்து, மனம் தியானத்தில் லயித்து, காணும் அந்த நிலை. கிருஷ்ணர், கோபர்களை பிரம்மா ஸரோவரத்திற்கு அழைத்தார்; அவர்கள் அந்த நீரில் முழுகி, மீண்டும் எழுந்தபோது, அக்காலத்தில் அக்ரூரர் சென்ற பிரம்மலோகத்தைக் கண்டனர். நந்தரும் மற்ற கோபர்களும், அந்த இடத்தைப் பார்த்து, மிகுந்த ஆனந்தத்தில் ஆழ்ந்தனர்; அங்கு கிருஷ்ணர் வேதப்பாடல்களால் புகழப்படுவதை ஆச்சரியத்துடன் கண்டனர். அங்கு, ஞானம், விவேகம், சாஸ்திரம், தவம், நேரடி அனுபவம், பரம்பரை, ஊகனம் – இவை எல்லாவற்றின் ஆதியும் அந்தமும், காலமும் காரணமும் – இவை நடுவிலும் இருப்பது அதுவே என்று உணர்ந்தனர். ஒரு தங்க நகை, தங்கம் உருவாக்கும் முன்பும் பின்பும் தங்கமாகவே இருக்கும் போலவே, பல்வேறு பெயர்களிலும் வடிவங்களிலும் நடுவிலும் நான் அதுவே என்று கிருஷ்ணர் விளங்கினார். "பிரியமானவர்களே! ஞானம், காரணம், விளைவு, செய்பவர் – இவை மூன்று குணங்களால் மூன்று நிலைகளைக் கொண்டது; அவற்றின் இணைப்பு, பிரிவு ஆகியவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட நான்காவது நிலைதான் உண்மை," என்று அவர் தெரிவித்தார். "முன்னும் பின்பும் நடுவிலும் இல்லாதது வெறும் பெயரே; பரமன் நிலைநிற்று என்று நிலைபெற்றதுவே உண்மை. இல்லாதது இருப்பதாக தோன்றுவது ராஜஸம் மூலம்; பிரம்மமே தானாக ஜ்வலித்து, பிரம்மம், இந்திரியங்கள், பொருள்கள், மனம், அவற்றின் மாற்றங்கள் என பல்லாயிரம் வடிவங்களில் பிரகாசிக்கிறது. இவ்வாறு தெளிவான விவேகத்தால் பிரம்மத்தை அறிந்து, எதிர்பார்வைகளை மறுத்து, சுய சந்தேகத்தை அறுத்து, மனம் அமைதியாக, எந்த விருப்பப் பொருள்களிலும் பற்றில்லாமல் ஆனந்தத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். ஆத்மா பூமியில் உருவான உடலல்ல, இந்திரியங்களோ அல்ல, தேவர்கள், அசுரர்கள், காற்று, நீர், நெருப்பு அல்ல; மனம் உணவாகும், புத்தி சத்த்வமாகும், அகங்காரம் ஆகாயம், பூமி பஞ்சபூத சமநிலையாகும். இந்திரியங்கள் குணங்களால் ஆனவை, ஆனால் எங்கு ஆத்மா தெளிவாக வேறுபடுத்தப்பட்டுள்ளது, அங்கே அவை எவ்வாறு பாதிப்பது? அவை கலங்கினாலும் குறை இல்லை; மேகங்கள் இருந்தும், சென்ற பிறகு சூரியனை எதுவும் செய்ய இயலாதது போல. இருக்கும் போது காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி – இவை தத்தம் குணங்களுடன் வரும்போதும், அப்போதும், ஆகாயம் அவற்றால் பாதிக்கப்படாதது போலவே, சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மனம் பிறவிக்கு காரணமாகும் குணங்கள், அழிவில்லாத ஆத்மாவைத் தொடாது. ஆனால், குணங்கள், மாயையின் படைப்புகள் என்பதால், அவற்றுடன் தொடர்பைத் தவிர்க்க வேண்டும்; என்மீது நிலையான பக்தியால் மனதில் உள்ள ராஜஸ் தூய்மை அடையும் வரை. யோகத்தில் நிபுணத்துவம் அடையாதவர்கள், தேவர்கள் அல்லது மனிதர்களால் உருவாகும் தடைகள் காரணமாக, பழைய பழக்கத்தால் மீண்டும் யோகத்தை மேற்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் கர்ம மார்க்கப்படி அல்ல. சிலர் காரணத்தால் அல்லது விதியால் செயல்களைச் செய்கிறார்கள்; ஆனால் ஞானிகள், ப்ரகிருதியில் இருந்தும், ஆசையை விட்டு, தம்முடைய ஆனந்தத்தில் திளைக்கிறார்கள். நின்று, அமர்ந்து, நடந்து, படுத்து, கழித்து, உணவு உண்டாலும் – எந்த நிலையிலும் ஆத்மாவில் நிலைபெற்ற மனம் வேறு எதுவாகவும் அறியாது. பொய்யான இந்திரியப் பொருளை நோக்கி, பலவிதமான விவேகத்தால் எதிர்மாறாகப் பார்த்தாலும், ஞானிகள் அதை உண்மையாகக் கருதுவதில்லை; கனவில் கண்டது விழித்ததும் மறைவது போல. முன்பு பெற்ற குணங்களும் செயல்களும், அறியாமையால் ஆத்மாவிலிருந்து வேறுபடுத்தப்படாதவை, வெறும் சாட்சியால் அழிகின்றன; ஆத்மாவை பிடிக்கவோ, விடவோ முடியாது. பிறக்கும் சூரியன் மனிதனின் கண்களுக்கு இருளை அழிப்பது போலவே, அது இருளை உருவாக்கவில்லை; அதுபோல் என் தெளிவான விவேகம், ஒருவரின் புத்தியில் அறியாமை என்ற இருளை அழிக்கிறது. இந்த சுயம் – சுய பிரகாசமானது, பிறப்பில்லாதது, அளவிட முடியாதது – பெரிய அனுபவம், எல்லா அனுபவங்களும் இதுவே; இரண்டாம் ஒன்று இல்லாதது; பேச்சும் உயிரும் இதனால் இயக்கப்படுகின்றன. இந்த ஆத்மாவில் வேறுபாடு என்ற எண்ணமே மாயை; ஆத்மாவைத் தவிர வேறு ஆதரவு இல்லை. பெயர், ரூபம், ஐந்தடங்கிய, மறுக்க முடியாதது – இவை உண்மையில்லாவிட்டாலும், வெறும் புகழ்ச்சியே; இதுபோல் இருமை உணர்வு தம்மை ஞானி என்று கருதுவோருக்கே உரியது. முழுமையான யோகத்தில் நிலைபெறாத யோகிக்கு, உடலில் தோன்றும் தடைகள் இடையூறாக இருக்கலாம்; அதற்கு விதிப்படி நியமம் உள்ளது. யோக ப்ராணாயாம சக்தியால் சிலர் ஆசுக்களை அழிக்கிறார்கள்; சிலர் தவம், மந்திரம், மூலிகை மூலம் குறைகளை நீக்குகிறார்கள். சிலர் என்னைத் தியானித்து, என் நாமத்தைச் சொல்லி, யோகாசார்யர்களின் பாதையைப் பின்பற்றி, தீமைகளை நீக்குகிறார்கள். சில ஞானிகள், இளம் வயதில் உடலை உறுதியாகவும் நன்றாகவும் அமைத்து, பிறகு பலவகை முறைகளால் பரிபூரணத்தை அடைவதற்கு முயல்கிறார்கள். ஆனால், இந்தக் கலைக்கு மதிப்பு இல்லை; அந்த முயற்சி வீணாகும், ஏனென்றால் உடல் மரக்கனி போல அழிவதற்குரியது. இவ்வாறு, புனிதமான ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தி எட்டாவது அதிகாரம் நிறைவடைந்தது.