ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

எப்போதும், எங்கு எங்கு பக்தி, பூஜை போன்றவற்றில் நம்பிக்கை இருக்கிறதோ, அங்கு, அப்போதும் அவன் என்னை அர்ப்பணிப்புடன் வழிபட வேண்டும். ஏனெனில், நான் எல்லா உயிர்களிலும், அவர்களது உள்ளார்ந்த ஆத்மாவிலும், பரமாத்மாவாக இருப்பவன். வேதமும், தந்திரமும் கூறும் வழிகளில் யாகம், யோகா மற்றும் பூஜை செய்து, ஒருவர் இரு வழிகளிலும் வேண்டிய சித்திகளை என்னிடமிருந்து பெறுகிறான். என் ரூபத்தை நிறுவி, ஒரு உறுதியான கோயிலை அவர் கட்ட வேண்டும். அங்கு, பூஜைக்கும், திருவிழாக்களுக்கும் அழகான பூந்தோட்டங்களை உருவாக்க வேண்டும். நாள்தோறும், பெருவிழாக்களிலும், பூஜை மற்றும் தொடர்புடைய கர்மாக்கள் தொடர்ச்சியாக நடைபெற, நிலங்கள், கடைகள், ஊர்கள், கிராமங்கள் என அனைத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இதனால் அவர் என் உலகத்தை அடைவார். பிரதிஷ்டை செய்வதால், அவர் மூன்று உலகிலும் ராஜாதிகாரியாய் வீடு பெற்று வாழ்வார்; பூஜை முதலியவற்றால் பிரம்மலோகத்தை அடைவார்; மூன்று முறைகளால் என்னுடன் சமமான நிலையை அடைவார். அனைத்தையும் விட்டு, பக்தியாலும் யோகாவாலும் ஒருமுகமாக என்னை வழிபடுபவர் என்னையே அடைவார். எனவே, யார் என்னை உண்மையான பக்தியுடன் பூஜை செய்கிறாரோ, அவர் பக்தி மார்க்கத்தை அடைவார். ஆனால், தானே அல்லது மற்றவர்கள் தெய்வங்களுக்கு அல்லது பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணித்ததை, அவர்களின் வாழ்விற்காக எடுத்துக் கொண்டால், அந்தவர் பத்தாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் புழுதியை உண்ணும் தண்டனைக்கு ஆளாவார். கர்மாவின் செய்பவர், காரணம், அங்கீகாரம் ஆகியோருக்காக, அந்த செயல்களில் பங்கு கொண்டவர்கள், இறப்புக்குப் பிறகு, அந்த செயல்களின் பெரிய பலனை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவிக்கிறார்கள். அந்த சமயம், ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: பதினொரு நாள் விரதமாக இருந்து, நந்தன் ஜனார்த்தனனை பூஜித்தார். பன்னிரண்டாம் நாள், அவர் காலிந்தி நதியில் குளிக்கச் சென்றார். ஆனால், அசுர இயல்பு கொண்ட ஒரு வருணபடையாள், அவர் இரவில் நீரில் நுழைந்ததற்காக, அவரை பிடித்து வருணனிடம் கொண்டு சென்றான். நந்தனை காணாத கோபர்கள், "கிருஷ்ணா! ராமா!" என்று அழைத்தனர். அவர்களின் கூக்குரலைக் கேட்ட பகவான் கிருஷ்ணர், தன் தந்தை வருணனால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டதை அறிந்து, தன் மக்கள் பயமின்றி வாழ, அந்த இடத்திற்கு சென்றார். அங்கு, உலகத்தை பாதுகாக்கும் வருணன், ஹ்ருஷிகேஷனை வரவேற்று, பெரிய மரியாதையுடன், பிரமாண்டமான பூஜை செய்து, அவர் தரிசனம் செய்த மகிழ்ச்சியில் கூறினான்: "இன்று என் உடல் அமைதியை அடைந்தது; இன்று என் குறிக்கோள் நிறைவேறியது. உம்மை அடைந்தவர்கள், பக்தர்கள், எல்லாம் பூரணத்தை அடைந்தவர்கள். உமக்கு வணக்கம், பரமாத்மா, பிரம்மம், மாயையும், இந்த உலகங்களின் தோற்றமும் இல்லாதவன்! என் அறியாமையாலும், தவறான செயலாலும் உமது தந்தை இங்கு வந்தார்; தயவு செய்து மன்னிக்க வேண்டும். கிருஷ்ணா, நீ எல்லாம் அறிந்தவன்; எனக்கும் உன் அருள் புரிய வேண்டும். கோவிந்தா, உன் தந்தையை மீண்டும் அழைத்து செல்ல அனுமதி தரும்." இவ்வாறு வேண்டியபோது, கிருஷ்ணர், தேவாதிதேவன், தன் தந்தையை அழைத்துச் சென்று, உறவினர்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தினார். நந்தன், வருணனின் அற்புதமான பெருமையையும், அவர்களின் கிருஷ்ணருக்கான பக்தியையும் பார்த்து, வியப்புடன் தன் உறவினர்களிடம் சொன்னார். அப்போது, அந்த கோபர்கள், மனதில் ஆவலுடன், "இந்த பிரபுவே நம் பரம இலட்சியத்தை எங்களுக்கு காண்பிப்பாரா?" என்று நினைத்தனர். பகவான், தன் மக்கள் மனதை அறிந்து, அவர்களுக்கு அருள்பூர்வமாக அவர்களது ஆசையை நிறைவேற்ற விரைந்தார். மனிதர்கள், அறியாமை, ஆசை, மற்றும் கர்மாவால் குழப்பமடைந்து, உயர்ந்ததும், தாழ்ந்ததும் பல பாதைகளில் அலைந்து, தங்கள் உண்மையான இலட்சியத்தை அறியாமல் தவிக்கின்றனர். இதை எண்ணிய பகவான் ஹரி, பரம கருணையுடன், அந்த கோபர்களுக்கு தன் உலகை, இருள் எட்டாத பரமபதத்தை, காண்பித்தார். அது சத்தியம், ஞானம், அனந்தம்—பிரம்மம், நிலையான பிரபை; முனிவர்கள், குணங்கள் மறைந்தபோது, மனம் லயித்தபோது, அதைப் பார்வையிடுகிறார்கள். கிருஷ்ணர் அவர்களை பிரம்மஸரஸில் அழைத்து சென்று, அங்கு முழுக வைத்து, மீண்டும் எழுப்பி, அக்காலத்தில் அக்குரூரர் கண்ட பிரம்மலோகத்தை அவர்கள் காண வைத்தார். அங்குள்ள இடத்தை பார்த்த நந்தனும் மற்றவர்களும், உன்னத ஆனந்தத்தில் மூழ்கினர்; அங்கு கிருஷ்ணர் ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்படுவதை வியப்புடன் பார்த்தனர். இவ்வாறு, இந்த புனித பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தியெட்டாவது அதிகாரம் நிறைவடைந்தது. அப்போது, ஞானம், விவேகம், சாஸ்திரம், தவம், அனுபவம், பரம்பரை, அனுமானம்—இதன் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் இருப்பது, காலமும் காரணமும், அதுவே நடுவிலும் உள்ளது. தங்கம் எவ்வாறு தங்கப் பொருள்களில் எல்லா காலத்திலும் நிறைந்திருக்கிறதோ, அதுபோல், பல பெயர்களுக்கிடையே நான் நிறைந்திருக்கிறேன். இந்த ஞானம், மூன்று நிலை கொண்டது—மூன்று குணங்களால் ஆனது; காரணம், விளைவு, செய்பவர்—இவற்றின் இணைப்பு, பிரிவு ஆகியவற்றால், நான்காவது நிலை தான் உண்மை. முன்பும், பின்னும், நடுவிலும் இல்லாதது, வெறும் பெயரே; பரமாத்மாவால் நிலைபெற்றது மட்டுமே உண்மை, இதுவே என் கருத்து. இல்லாதது இருப்பதாகத் தோன்றுவது, ரஜோகுணத்தின் மாற்றமே; பிரம்மம் தானே சுய பிரகாசமாக, அதிசயமான பல்வேறு வடிவங்களில், இంద్రியங்கள், பொருள்கள், மனம், அவற்றின் மாற்றங்கள் என பிரகாசிக்கிறது. இவ்வாறு, சரியான விவேகத்தால் பிரம்மத்தை உணர்ந்து, எதிர்மறை கருத்துகளைத் தள்ளி, சந்தேகங்களை அறுத்து, தன் ஆனந்தத்தில் திருப்தியுடன், விருப்பங்களிலிருந்து விலகி அமைதியாக இருக்க வேண்டும். ஆத்மா என்பது, பூமியால் ஆன உடல் அல்ல; இంద్రியங்கள் அல்ல; தேவதைகள், அசுரர்கள், காற்று, நீர், அக்கினி அல்ல; மனம் என்பது உணவே; புத்தி என்பது சத்த்வம்; அஹங்காரம் ஆகாயம்; பூமி என்பது பஞ்சபூதங்களின் சமநிலை. குணங்களால் ஆன இంద్రியங்கள், தன் இருப்பிடம் தெளிவாக அறிந்தவரை எப்படி பாதிக்க முடியும்? அல்லது அவை கலங்கினாலும் என்ன குறை? மேகங்கள், இருந்தாலும், போனதும் சூரியனை பாதிக்காதது போல். விண், தீ, நீர், பூமி ஆகியவற்றின் குணங்கள், அவை வரும்போது மற்றும் போனபோது, ஆகாயத்திற்கு ஒட்டாது; அதுபோல், சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மனதில் பிறக்கும் காரணிகள், அவை நிலையான ஆத்மாவை தொட்டுவிட முடியாது. இருப்பினும், மாயையால் உருவான குணங்களுடன் தொடர்பைத் தவிர்க்க வேண்டும்; பக்தியில் உறுதி ஏற்பட்டு, மனதிலுள்ள ரஜஸ் குணம் நீங்கும் வரை. சில தவறான யோகிகள், தேவதைகள் அல்லது மனிதர்கள் உருவாக்கும் தடைகளால் தடைபட்டு, பழைய பழக்கத்தால் மீண்டும் யோகாச்சாரம் செய்கிறார்கள்; ஆனால் கர்மா முறையில் அல்ல. செயல் நிகழ்கிறது, ஜீவன் செய்கிறான், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அல்லது விதியால்; ஆனால் ஞானி, இயற்கையில் இருந்தாலும், ஆசையை விட்டுவிட்டு, தன் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான். நிற்கும், உட்காரும், நடக்கும், படுக்கும், உதிர்ப்பது, உணவு உண்ணுவது—எந்த நிலையில் ஆத்மா இருந்தாலும், மனம் ஆத்மாவில் நிலைபெற்றால், வேறு எதுவாகவும் அதை அறியாது. ஒரு பொய்யான இந்திரியப் பொருளை ஒருவர் காண்கிறாராகில், பலவிதமான விவேகத்தால் எதிர்மறையானதை உணர்ந்தால், ஞானிகள் அதை உண்மையாகக் கருதமாட்டார்கள்; கனவில் கண்டது விழித்தபோது மறைந்துபோவதைப் போல.