ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பிரளய நீரினுள் அந்த பரமபுருஷனின் சரீரம் உருவாகும் அதிசயமான நிகழ்வுகள் தொடர்ந்தன. அவனது நரம்புகள் திறக்கப்பட்டன; அந்நரம்புகளிலிருந்து இரத்தம் பெருக்கியது. அப்போது நதிகள் தோன்றின. பின்பு அவனது வயிறு திறக்கப்பட்டது. அப்போது பசியும் தாகமும் எழுந்தன; அவற்றுக்கான ஆதாரமாகக் கடல் அமைந்தது. அடுத்ததாக, அவனது இதயம் பிளந்தது; அந்த இதயத்திலிருந்து மனம் தோன்றியது. அந்த மனத்திலிருந்து சந்திரன் பிறந்தான்; புத்தியிலிருந்து வாக் தேவனாகிய பிரம்மன் தோன்றினார். அஹங்காரத்திலிருந்து ருத்ரன் எழுந்தார்; சித்திலிருந்து அந்தர்யாமி, உள்ளுணர்வான் தோன்றினார். இவ்வாறு தெய்வங்கள் அனைத்தும் தோன்றினாலும், அவர்கள் யாராலும் அந்த பரமபுருஷனை எழுப்ப முடியவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தலையிடமிருந்து அவனைத் தன்னிலே எழுப்ப முயன்று, மீண்டும் தங்களுக்குரிய இடத்திற்குள் புகுந்தனர். அக்காலத்தில், அக்னி வாயிலில் வாக்காக நுழைந்தார்; ஆனாலும் அந்த பரமபுருஷன் எழவில்லை. வாயு மூக்கில் வாசனையாக நுழைந்தார்; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. சூரியன் கண்களில் பார்வையாக நுழைந்தார்; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. திசைகள் செவிகளில் சவையாக நுழைந்தன; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. மூலிகைகள் தோலில் ரோமத்துடன் நுழைந்தன; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. நீர், விந்துவாக, ஆணுறுப்பில் நுழைந்தது; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. மரணம், அபான வாயுவாக, கழுத்துவாயில் நுழைந்தது; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. இந்திரன், பலத்துடன், கைகளில் நுழைந்தார்; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. விஷ்ணு, இயக்கமாக, கால்களில் நுழைந்தார்; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. நதிகள், இரத்தத்துடன், நரம்புகளில் நுழைந்தன; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. கடல், பசியும் தாகமும் வயிற்றில் நுழைந்தது; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. சந்திரன், மனத்துடன், இதயத்தில் நுழைந்தான்; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. பிரம்மா, புத்தியுடன், இதயத்தில் நுழைந்தார்; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. ருத்ரன், அஹங்காரத்துடன், இதயத்தில் நுழைந்தார்; ஆனாலும் அவர் எழவில்லை. இவ்வாறு எல்லாம் நடந்தபிறகு, அந்தர்யாமியான சாக்ஷி, சித்தத்துடன் இதயத்தில் நுழைந்தபோது தான், அந்த பரமபுருஷன் அந்த நீரிலிருந்து எழுந்தார். இது ஒரு தூங்கும் மனிதனிடம் உயிர்வாயுக்கள், இంద్రியங்கள், மனம், புத்தி இருந்தும், உயிர்ச்சக்தி இல்லாமல் அவன் விழிக்க முடியாதது போன்றது. அதுபோல், யோகத்தில் நிலைபெற்ற மனதினால், பக்தி, வைராக்கியம், ஞானம் மூலமாக அந்த அகத்துள்ள ஆத்மாவை ஆராய்ந்து தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு நிகழ்ந்த பின், மற்றொரு நிகழ்வும் அருள்பெற்றது. வ்ரஜவாசிகளை பெரும் மழையிலிருந்து காப்பாற்றும் பொருட்டு, கிருஷ்ணர் கோவர்த்தனத்தை தூக்கி வைத்திருந்தார். அப்போது, சுரபி தேவி மற்றும் இந்திரன், கோலோகத்தில் கிருஷ்ணரிடம் வந்து சேர்ந்தனர். அந்திரன், தன் தவறுக்காக வெட்கத்துடன், தனிமையில் கிருஷ்ணரிடம் சென்று, தனது கிரீடம் சூரியன் போல பிரகாசிக்க, அவன் பாதங்களைத் தொட்ந்தான். கிருஷ்ணரின் அளவற்ற சக்தியை பார்த்தும் கேட்டும், மூன்று உலகங்களின் அதிபதிகளின் அகந்தை முற்றிலும் நொறுங்கிய அந்திரன், கரங்களை கூப்பி பணிவுடன் பேசத் தொடங்கினான்: "உமது வாசஸ்தலம் சுத்த சத்த்வம், சாந்தம், தவத்தால் ஆனது, ரஜோ, தமோ குணங்களிலிருந்து விலகியது. மாயையால் உண்டாகும் குணங்களின் ஓட்டம் உம்மை பற்றிக்கொள்ளாது; உமக்கு பற்றும் இல்லை. அப்படியிருக்க, அறியாமையிலிருந்து எழும் லோபம் போன்ற காரணங்கள் உமக்கு எப்படித் தோன்றும்? ஆனாலும், பகவானே, நீ தர்மத்தைப் பாதுகாக்கவும், துஷ்டர்களை அடக்கவும் தண்டனை ஏந்துகிறாய். நீ உலகங்களின் தந்தை, ஆசான், அதிபதி, வெல்ல முடியாத காலம், தண்டனைக் கொள்வோர். உமது விருப்பப்படி உருவங்களை எடுத்துத் தோன்றி, உலகை ஆண்டுகொள்கிறாய்; தன்னை உலகத்தின் அதிபதியாக நினைப்பவர்களின் அகந்தையை நீக்குகிறாய். என்னைப்போல் உமது கட்டளையை மீறி, தங்களை உலகின் அதிபதிகள் என்று எண்ணுபவர்கள், உம்மை நேரத்தில் பார்த்தவுடன், தங்கள் அகந்தையை விரைவில் இழந்து, நல்வழியை விட்டு, மரியாதை இழந்து செயல்படுகிறார்கள்; துஷ்டர்களுக்கே கூட உமது உபதேசம் பயனளிக்கிறது. எனவே, பகவானே, என் அறியாமையாலும், எனது அதிகாரத்தின் அகந்தையாலும் செய்த குற்றத்தை மன்னிக்க வேண்டும். என் மனம் மயங்கியது; இனி இப்படியான தவறான எண்ணங்கள் எனக்குள் எழாமல் இருக்க வேண்டும். உமது இந்த அவதாரம், ஹே அத்தோக்ஷஜா, பூமியைச் சுமக்கும் பலவந்தமான அரசர்களால் உண்டாகிய பாரத்தை அகற்றவும், சேனைகளை அழிக்கவும், உமது பாதத்தைப் பின்பற்றுவோருக்காகவும் நிகழ்ந்தது. உமக்கு வணக்கம், பரமபுருஷா, மகாத்மா, வாசுதேவா, கிருஷ்ணா, சாத்த்வதர்களின் நாதா! உமக்கு வணக்கம், இச்சையால் உருவம் எடுப்பவர், ஞானரூபி, அனைத்திலும் நிறைந்தவர், அனைத்து உயிர்களின் ஆதியும் ஆத்மாவும்! பெரும் அகந்தையாலும், கொதிக்கும் கோபத்தாலும், நான் இந்த கோபகிராமத்தை அழிக்க முயன்றேன்; யாகம் இடைநிறுத்தப்பட்டது என்பதால் புயலையும் காற்றையும் அனுப்பினேன். உமது அருளால், என் அகந்தை நீங்கியது; என் முயற்சி வீணானது; உம்மை சரணடைந்தேன், பகவான், ஆசான், ஆத்மா!" இவ்வாறு இந்திரன் புகழ்ந்தபோது, கிருஷ்ணர், முகம்சிரித்தபடி, இடியொலி போன்ற கனமான குரலில் பேசினார்: "மகாவன், உனக்குப் பிரியமாக நான் உன் யாகத்தை நிறுத்தினேன்; நீ எப்போதும் என்னை நினைக்கவும், இந்திரனின் மகிமையில் மயங்காமல் இருக்கவும். செல்வத்திலும் அதிகாரத்திலும் அகந்தையில் மயங்கியவர் தண்டனை கொடுப்பவரை காண்பதில்லை; அவர்களுக்கு தயை காட்ட விரும்பும்போது, அவர்களின் செல்வத்தை நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன். இப்போது சென்று, சக்ரா, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; என் உபதேசத்தை பின்பற்று; அகந்தை இன்றி, உனது கடமையில் நிலைத்திரு." அப்போது சுரபி தேவி, ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன், தனது பிள்ளைகளுடன், கோபர் வடிவில் உள்ள கிருஷ்ணரிடம் வந்து வணங்கினாள். "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, பரம யோகி, உலகின் ஆத்மா, அனைத்திற்கும் ஆதாரம், நீ உலகத்தின் நாதனாக எங்களைப் பாதுகாக்கிறாய், அப்ரமத்தா! எங்கள் பரம தெய்வம் நீயே, இந்திரன் அல்ல; பசுக்கள், பிராமணர்கள், தேவர்கள், சஜ்ஜனர்கள் நலனுக்காக நீயே இருக்கிறாய். பிரம்மாவின் உத்தரவின்படி, நாங்கள் உன்னை இந்திரனாக அபிஷேகம் செய்யப்போகிறோம்; நீ பூமியின் பாரத்தை அகற்ற உலகில் அவதரித்துள்ளாய்." இவ்வாறு கூறி, சுரபி, தனது பாலை கொண்டு கிருஷ்ணரை அபிஷேகம் செய்தாள்; ஏராவதம் கொண்டு வானகங்கையின் நீரை கொண்டு வந்தது. இந்திரன், தேவர்களின் முனிவர்களுடன், தேவிமாதாக்களின் ஊக்கத்துடன், தசார்ஹ குலத்தில் பிறந்த கிருஷ்ணரை 'கோவிந்தா' என அழைத்து அபிஷேகம் செய்தார். அப்போது தும்புரு, நாரதர், மற்றும் பிற கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் வந்து, ஹரியின் புகழை பாடினர்; அது உலகின் மாசுகளை நீக்கும் புகழ். தேவஸ்திரீகள் ஆனந்தத்தில் நடனமாடினர். தேவர்களின் தலைவர்கள் கிருஷ்ணரை புகழ்ந்தனர்; வியத்தகு மலர்களை மழையாக பொழிந்தனர்; மூன்று உலகங்களும் பேரானந்தத்தை அடைந்தன; பசுக்கள் பால் பெருக்கியன. பல்வேறு நதிகளும் மரங்களும் தேனைப் பெருக்கியன; தானாகவே தானியங்களும் மூலிகைகளும் வளர்ந்தன; மலைகள் ரத்தினங்களை வெளிப்படுத்தின.