ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இந்த உலகில், ஒரு காலத்தில், இந்திரன் மிகவும் கோபமடைந்தான். யாகம் தடைபட்டதால் அவன் தனது சக்தியை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, மழை, காற்று, பனியை பொழியச் செய்தான். அதன் காரணமாக, ஆயர்கள் மற்றும் அவர்களது மாடுகள் மிகுந்த துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர். அவர்கள் ஒரே புகலிடம் ஸ்ரீகிருஷ்ணரைக் காண, அவர் கருணையுடன் சிரித்தார். குழந்தை ஒன்று தனது பொம்மையை எளிதில் தூக்கும் போல, கிருஷ்ணர் தன் ஒரே கரத்தால் ஒரு மலைக்கோட்டை தூக்கி, ஆயர்கள் மற்றும் மாடுகளை பாதுகாத்தார். இந்திரன் தன் பெருமையில் இருந்தும், அந்த மாடுகளுக்கு இன்பம் தர முடியவில்லை. இவ்வாறு, புனிதமான பாகவத புராணத்தின் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முதல் பகுதியின் இருபத்து ஆறாம் அதிகாரம் நிறைவடைந்தது. பின்னர், ஆசாரியர்கள் பற்றின்மையுடன், எப்போதும் பரமாத்மாவில் மனதை நிலைநிறுத்தி, சமமான பார்வையுடன், அகம்பாவும், சொந்தமென்பதும் அற்றவர்களாக, இரட்டை நிலைமைகளால் கலங்காதவர்களாக, பேராசையில்லாமல் அமைதியுடன் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் இடையே, பாக்யசாலி, என் கதைகள் எப்போதும் எழுகின்றன; அவற்றை நேசிப்பவர்களுக்கு அது பாவங்களை நீக்கும் புனிதம் அளிக்கின்றன. யார் அவற்றைக் கவனமாகக் கேட்பார்கள், பாடுவார்கள், அல்லது அங்கீகரிப்பார்கள், அவர்கள் என்மேல் பக்தியுடன், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் இருப்பார்கள்; அவர்கள் என்மீது பரிபூரண பக்தியை அடைவார்கள். பக்தி பெற்ற சான்றோனுக்கு, இன்னும் எதை அடைய வேண்டும்? எல்லாவற்றையும் நிறைவு செய்யும் ஆனந்தமான பரம்பொருளான என்னுள் அவன் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான். வெப்பமான தீ அருகில் சென்றால், பனியும், இருளும், பயமும் நீங்கும் போல, சான்றோர்களுடன் சேர்ந்து இருப்பதால் அதேபோல் பயம் அகலும். பிறப்பு மரணத்தின் கடுமையான சமுத்திரத்தில் மூழ்கும் உயிர்களுக்கு, பரம்பொருள் உணர்ந்த அமைதியான சான்றோர்கள், தண்ணீரில் மூழ்கும் ஒருவருக்கு வலுவான படகாக இருப்பார்கள். உயிர்களுக்கு உணவு உயிராகும்; துன்பம் அடைந்தவர்களுக்கு நான் புகலிடம்; மரணத்திற்கு பிறகு தர்மமே செல்வம்; இந்த உலகில் பயப்படும் அனைவருக்கும் சான்றோர்களே பாதுகாப்பு. சூரியன் வெளியில் ஒளி தருவது போல, சான்றோர்கள் அறிவை அளிக்கின்றனர். தேவர்கள், உறவினர்கள், சான்றோர்கள், நானும் — இவர்கள் அனைவரும் சான்றோர்களே. இதுபோல், வைதசேனன் என்ற ஒருவர், உலக விஷயங்களில் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமல், பற்றற்றவராக, ஆனந்தத்தில் தன்னைத் தானே கண்டுகொண்டு, பூமியில் அலைந்தார். மென்மை, கடினம், குளிர்ச்சி, வெப்பம் — இவை எல்லாம் காற்றின் ஸ்பர்ஷ (தொடுதல்) என்ற சூக்கும தன்மையின் பண்புகள். இயக்கம், சேர்க்கை, வாங்குதல், பொருட்களுக்கு தலைமை, ஒலி ஆகியவற்றின் சாராம்சம் — இவை அனைத்தும் காற்றின் செயல்கள். காற்றின் ஸ்பர்ஷத் தன்மையிலிருந்து, தெய்வீக சக்தியால், ரூபம் (உரு) தோன்றியது; அதன் மூலம் ஒளி வெளிப்பட்டது; கண்கள் உருவாகி, உருவத்தை அறியும் கருவியாக ஆனது. உருவத்திலுள்ள தூய தன்மைகளால், பொருளாக இருப்பது, தனிப்பட்ட தன்மையைப் பெறுவது, தனிப்பட்ட தன்மையுடன் இருப்பது — இவை அனைத்தும் தீயின் பண்புகள். ஒளி, சமைத்தல், வெப்பம், எரிதல், பனியை நீக்குதல், உலர்த்தல், பசிக்கவும், தாகிக்கவும் செய்வது — இவை தீயின் செயல்கள். தீயால் மாற்றப்பட்ட தூய ரூபத்திலிருந்து, தெய்வீக சக்தியால், தூய சுவை தோன்றியது; அதிலிருந்து நீர் தோன்றியது; நாக்கு சுவையை அறியும் கருவியாக ஆனது. ஒரே சுவை, பஞ்சபூதங்களின் கலவையால், கசப்பு, இனிப்பு, கசப்பு, காரம், புளிப்பு என்று வேற்றுமை அடைகிறது. நீரின் பண்புகள் — ஈரப்படுத்துதல், உறைதல், திருப்தி, உயிரை நிலைநிறுத்துதல், ஊட்டம், மகிழ்ச்சி, வெப்பத்தை தணித்தல், வளம் — இவை ஆகும். தூய சுவை நீரால் மாற்றப்பட்டு, தெய்வீக சக்தியால் தூய வாசனை தோன்றியது; அதிலிருந்து பூமி உருவானது; மூக்கு வாசனையை அறியும் கருவியாக ஆனது. வாசனை, பஞ்சபூதங்களின் கலவையால், மண் வாசனை, கெட்ட வாசனை, சுகந்தம், மென்மை, வலிமை, புளிப்பு என வேறுபடுகிறது. பூமியின் பண்புகள் — உருவாக்கம், பிரம்மனின் இருப்பிடம், ஆதாரம், உண்மையான வேறுபாடு, எல்லா குணங்களும் உயிர்களில் தோன்றுவது — இவை ஆகும். இடம் (ஆகாயம்) — அதன் சிறப்பு குணமான ஒலியை அறிதல்; காற்றின் சிறப்பு குணமான தொடுதலை அறிதல்; தீயின் சிறப்பு குணமான உருவம் அறிதல்; நீரின் சிறப்பு குணமான சுவை அறிதல்; பூமியின் சிறப்பு குணமான வாசனை அறிதல் — இவை ஆகும். ஒவ்வொரு பஞ்சபூதத்திலும் சில பண்புகள் மட்டும் காணப்படும்; பூமியில் மட்டும் எல்லா பண்புகளும் காணப்படுகின்றன. பிரம்மம் முதலான ஏழு தத்துவங்கள், காலம், செயல், குணங்கள் என்பவற்றுடன் இணைந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்ப வடிவத்தில் புகுந்தன. இவ்வாறு, அவை ஒன்றோடொன்று கலந்து, அதில் உயிர் இல்லாத பிரபஞ்ச அண்டம் தோன்றியது. அதிலிருந்து பிரபஞ்ச புருஷன் தோன்றினார்; அவர் விராட் ரூபத்தில் எழுந்தார். இந்த பிரபஞ்ச அண்டம், பத்து அடுக்குகளால் — நீர் முதலியவற்றால் — சுற்றப்பட்டு, வெளியே பிரக்ருதி மூடியிருக்கும் நிலையில், இந்த உலகங்கள் அனைத்தும் ஸ்ரீஹரியின் ரூபமாக இருக்கின்றன. அந்த பொன்னிற அண்டத்திலிருந்து எழுந்த மகாதேவன், அந்த நீரில் படுத்து, அந்த இடத்தை பலவகையில் விரித்து பிரித்தார். முதலில், அவரது வாய் திறக்கப்பட்டது; அதிலிருந்து வாக்கு தோன்றியது; வாக்கிலிருந்து தீ, பிறகு மூக்கு, அதிலிருந்து மூச்சு, அதன் மூலம் வாசனையை உணரும் சக்தி. வாசனையிலிருந்து காற்று; கண்கள், அதிலிருந்து பார்வை; அதிலிருந்து சூரியன்; காதுகள், அதிலிருந்து கேட்கும் சக்தி; அதிலிருந்து திசைகள். விராட் தனது தோலைப் பிரித்தார்; அதிலிருந்து முடி, உடல் முடி ஆகியவை தோன்றின; பின்னர் செடிகள் தோன்றின; பிறகு பாலியல் உறுப்புகள் உருவாயின. வீர்யத்திலிருந்து நீர்; பின்பு மலப்பொதி உருவாயிற்று. மலப்பொதியிலிருந்து அபான வாயு; அபானத்திலிருந்து மரணம், உலகுக்கு பயங்கரமானது. கைகள் உருவாயின; அவற்றில் பலம் தோன்றியது; அதிலிருந்து இந்திரன். கால்கள் உருவாயின; அவற்றில் இயக்கம் தோன்றியது; அதிலிருந்து விஷ்ணு. இவனது நரம்புகள் திறக்கப்பட்டன; அவற்றிலிருந்து இரத்தம் நிரம்பியது; அதன் மூலம் நதிகள் தோன்றின; வயிறு உருவாயிற்று. பிறகு பசி, தாகம் தோன்றின; அவற்றுக்கு ஆதாரமாக கடல் இருந்தது. இதயத்தைப் பிரித்தார்; அதிலிருந்து மனம் தோன்றியது. மனத்திலிருந்து சந்திரன் பிறந்தான்; புத்தியிலிருந்து வாக்-இஷ்வரன்; அகங்காரத்திலிருந்து ருத்ரன்; சித்தத்திலிருந்து அந்தர்யாமி தோன்றினார். இந்த தேவதைகள் தோன்றி, விராடைப் புனருயிர்ப்பிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் தங்கள் தலமுறைகளுக்கு மீண்டும் சென்றனர், அவரை எழுப்ப முயன்றனர். தீ வாய் வழியாக வாக்காக நுழைந்தது; ஆனால் பிரபஞ்ச புருஷன் எழவில்லை. காற்று மூக்கில் வாசனையாக நுழைந்தது; ஆனால் அவர் எழவில்லை. சூரியன் கண்களில் பார்வையாக நுழைந்தான்; ஆனால் அவர் எழவில்லை. திசைகள் காதுகளில் ஒலியாக நுழைந்தன; ஆனால் அவர் எழவில்லை.