ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு நாள், நந்தன் கோபர்களை நோக்கி உருக்கமாகச் சொன்னார்: “என் வார்த்தைகளை செவிமடுக்குங்கள், என் மகன் குறித்த உங்கள் அனைத்து சந்தேகங்களும் நீங்கட்டும். இந்தக் குழந்தையைப் பற்றி யாது குல முனிவர் கற்கா முன்பு என்னிடம் கூறினார். அவர் சொன்னார்: ‘மூன்று யுகங்களில் இந்தப் பிரபுவானவர் வெள்ளை, சிவப்பு, மஞ்சள் என்று மூன்று நிறங்களில் தோன்றினார். இப்போது கருநிறத்தில் வந்திருக்கிறார். முன்னர் இவர் வசுதேவரின் புதல்வராகப் பிறந்தார்; இப்போது உங்கள் மகனாக இருக்கிறார். அறிஞர்கள் இவரை வாசுதேவனென்று அழைக்கிறார்கள். உங்கள் மகனுக்கு பல பெயர்களும், பல ரூபங்களும் இருக்கின்றன, அவை அவருடைய குணங்கள் மற்றும் செயல்களுக்கு ஏற்ப வெவ்வேறு வடிவங்களாகும். அவற்றை நான் அறிவேன், ஆனால் பொதுமக்கள் அறியார்கள். இந்தக் குழந்தை கோபர்களுக்கும், கோகுலத்திற்கும் மகிழ்ச்சி தருவான்; அவனாலே நீங்கள் எளிதாக எல்லா அபாயங்களையும் தாண்டி வெற்றிகொள்வீர்கள். பழங்காலத்தில், ராஜா இல்லாத நாட்டில், புண்ணியவான்கள் கொள்ளையர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, இவரே அவர்களை காப்பாற்றி, அனைவரும் ஒன்றிணைந்து அந்த கொள்ளையர்களை வென்றார்கள். யாரெல்லாம் இந்தக் குழந்தையை அன்புடன் நேசிக்கிறார்களோ, அவர்களை எந்த துயரமும் வெல்ல முடியாது; விஷ்ணுவால் பாதுகாக்கப்படுபவர்களை அசுரர்கள் வெல்ல முடியாதது போல. எனவே, இந்த நந்தனின் மகன் நாராயணனுக்கு சமமான குணங்களும், அதிருஷ்டமும், புகழும், வல்லமையும் கொண்டவர்; எனவே, இவருடைய செயல்களில் எதுவும் ஆச்சரியமில்லை. இவ்வாறு கற்க முனிவர் நேரடியாக என்னை அறிவுறுத்தி, தன் இல்லத்திற்கு திரும்பினார். அதனால், நான் இந்தக் கிருஷ்ணனைக் காணும் போது, அவர் எளிதாக செயலாற்றுபவர் என்றும், நாராயணனின் அம்சமாக இருக்கிறார் என்றும் கருதுகிறேன்.” நந்தனின் வார்த்தைகளையும், கற்க முனிவரின் உபதேசத்தையும் கேட்ட வ்ரஜவாசிகள், கிருஷ்ணனின் அளவில்லா மகிமையை பார்த்தும் கேட்டும், மகிழ்ச்சியோடு நந்தனையும் கிருஷ்ணனையும் கௌரவித்தார்கள்; அவர்கள் ஆச்சரியப்படவில்லை. பின்னர், இந்திரன் யாகம் தடைபட்டதால் கோபத்துடன், கனமழை, காற்று மற்றும் பனிப்பொழிவை அனுப்பினான்; கோபர்களும் மாடுகளும் மிகுந்த துயரத்தில் விழுந்தார்கள். அப்போது, கிருஷ்ணனை மட்டுமே தஞ்சமாகக் கண்ட அவர்கள், அவர் கருணையுடன் சிரித்ததைப் பார்த்தார்கள். கிருஷ்ணன் ஒரு கையில் ஒரு சிறுவன் பொம்மையை எடுப்பது போல, கோவர்த்தனமலையை எடுத்து, எல்லா கோபர்களையும் பாதுகாத்தார். இந்திரன், தன் வல்லமையில் பெருமை கொண்டிருந்ததால், மாடுகளுக்குச் சந்தோஷமில்லை. இவ்வாறு, பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பகுதியின் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரம் ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தில் முடிகிறது. பிறகு, புனித சன்னியாசிகளின் இயல்பை விளக்கி, பகவான் சொல்கிறார்: “அவர்களுக்கு பற்றும், அகம்பாவும் இல்லாமல், சமதையோடு, அமைதியாக, இரட்டைத் தன்மைகளால் கலங்காமல், லோபம் இல்லாமல், என்னில் முழுமையாக லயித்திருக்கிறார்கள். அவர்களிடையே, என் கதைகள் எப்போதும் எழுகின்றன; அந்த கதைகள் புனிதமானவை, அவற்றை நேசிப்பவர்கள் பாவத்தை நீக்கிக் கொள்கிறார்கள். அவற்றை பக்தியோடு, மரியாதையோடு கேட்பவர்கள், பாடுபவர்கள், அல்லது அங்கீகரிப்பவர்கள்—all—என்னைப் பெறும் பக்தியை அடைவார்கள். அந்த பக்தியை அடைந்த புனிதருக்கு வேறு என்ன வெல்லும்? ஏனெனில், அவர் எனில், அந்த பரமாத்மாவிலும் ஆனந்தத்தில் திளைக்கிறார். ஒரு மனிதன் தீக்குச் சென்று அருகில் நின்றால், குளிரும், பயமும், இருளும் அகலும்; அதுபோல், புனிதர்களுடன் தொடர்பு கொண்டால், எல்லா துன்பங்களும் அகலும். இந்த ஜன்மா மரண சாகரத்தில் மூழ்கி எழும் உயிர்களுக்கு, புனிதர்கள் ஒரு வலுவான படகுபோல் இருக்கிறார்கள். உணவு உயிர்களுக்கு உயிராகும்; நான் துன்புறுபவர்களுக்கு தஞ்சமாக இருக்கிறேன்; தர்மம், பிறகு மரணத்திற்கு பிறகு செல்வமாகும்; புனிதர்கள், இந்த உலகில் பயப்படுபவர்களுக்கு தஞ்சமாக இருக்கிறார்கள். புனிதர்கள் வெளியில் உதயமான சூரியனைப் போலத் துயில்கின்றார்கள்; தேவர்கள், உறவினர்கள், புனிதர்கள், நானே கூட, எல்லோரும் புனிதர்களே. இவ்வாறு, வைதஸேனன், உர்வசியை விட்டும், உலகியலிலிருந்து விலகி, பற்றற்றவனாக, ஆன்மாவில் மகிழ்ந்து பூமியில் திரிந்தான். இப்போது, உலகின் உருவாக்கத்தையும் பகவான் விளக்குகிறார்: மென்மை, கடினம், குளிர்ச்சி, வெப்பம்—இவை எல்லாம் காற்றின் ஸ்பர்ஷ (தொடுதல்) குணங்கள். இயக்கம், சேர்ப்பு, பெறுதல், பொருட்களில் தலைமை, ஒலிகளின் சாரம்—இவை எல்லாம் காற்றின் செயல்கள். காற்றின் ஸ்பர்ஷ தத்துவத்திலிருந்து, தெய்வ சக்தியால், ரூபம் தோன்றினது; அப்பொழுது ஒளி (அக்னி) உருவானது; கண்கள் ரூபத்தை உணரும் கருவியாக ஆனது. ரூபத்தின் தூய தன்மை, அதனுடைய தார்மிகம், தனிப்பட்ட தன்மை—இவை அக்னிக்குரியவை. ஒளிப்படுத்துதல், சமைத்தல், வெப்பம், தீ பற்றுதல், குளிர் நீக்கம், உலர்த்துதல், பசி மற்றும் தாகம்—all—அக்னியின் செயல்கள். தூய ரூபம் அக்னியால் மாற்றப்பட்டு, தெய்வ சக்தியால் தூண்டப்பட்டு, தூய ருசி தோன்றியது; அதிலிருந்து நீர், நாக்கு ருசி அறியும் கருவியாக ஆனது. கசப்பு, இனிப்பு, கசப்பு, காரம், புளிப்பு—இவை எல்லாம் பஞ்சபூதங்களின் கலவையால் ஒரே ருசி பல்வேறு விதமாக வேறுபடுகிறது. ஈரப்படுத்துதல், உறைவு, திருப்தி, உயிரைத் தாங்குதல், ஊட்டம், மகிழ்ச்சி, வெப்பம் தணித்தல், செழிப்பு—இவை நீரின் செயல்கள். தூய ருசி நீரால் மாற்றப்பட்டு, தெய்வ சக்தியால் தூண்டப்பட்டு, தூய வாசனை தோன்றியது; அதிலிருந்து பூமி, மூக்கு வாசனை அறியும் கருவியாக ஆனது. பஞ்சபூதங்களின் கலவையால் ஒரே வாசனை பலவிதமாக—மண்ணோடு, புழுதி, மணம், மென்மை, வலிமை, புளிப்பு என்று வேறுபடுகிறது. உருவாக்கத்திற்கு ஆதாரம், பிரம்மனின் இருப்பிடம், ஆதாரம், உண்மையான வேறுபாடு, உயிர்களில் எல்லா குணங்களும் தோன்றுதல்—இவை பூமியின் தன்மை. வெளியின் (ஆகாயத்தின்) சிறப்பு குணம் ஒலி; காற்றின் சிறப்பு குணம் தொடுதல்; அக்னியின் சிறப்பு குணம் பார்வை; நீரின் சிறப்பு குணம் ருசி; பூமியின் சிறப்பு குணம் வாசனை. ஒரு சொத்து ஒன்றில் தான் காணப்படுகிறது, மற்றொன்றில் இல்லை; இது கலவையால் வரும். எனவே, தனித்துவம் பூமியில்தான் முழுமையாக இருக்கிறது. இந்த ஏழு தத்துவங்கள்—மகத்திலிருந்து தொடங்கி—காலம், கிரியை, குணங்களுடன் இணைந்து, பிரபஞ்சத்தின் முதல் உருவத்தில் புகுந்தன. அவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து, உயிரற்ற பிரம்மாண்டம் தோன்றியது. அதிலிருந்து, அந்த பிரம்மாண்டத்திலிருந்து, அந்த பரமபுருஷன் தோன்றினார்; அவர் விராட் வடிவில் எழுந்தார். இந்த பிரம்மாண்டம், பத்து அடுக்குகளால் (நீர் முதலியவை) சூழப்பட்டு, வெளியில் மூலபிரகிருதியால் மூடப்பட்டு, இதில் எல்லா உலகங்களும் உள்ளன; இது ஸ்ரீ ஹரியின் வடிவம். பொன்னிற கோசம் உடைய அந்த பிரம்மாண்டத்திலிருந்து எழுந்து, அந்த பரமன் நீரின் மேல் படுத்து, அதில் புகுந்து, பலவிதமாக அந்த இடத்தைப் பிளந்தார். முதலில், அவர் வாய் திறந்தது; அதிலிருந்து வாக்கு தோன்றியது; வாக்கிலிருந்து அக்னி, பின்னர் மூக்குகள், அதிலிருந்து மூச்சு, அதிலிருந்து வாசனை என்ற உணர்வு தோன்றினது. இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தின் இந்த அதிகாரம் இறுதியாகும்.