ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு காலத்தில், ஒரு நகரத்தில் கிழக்குப் பகுதியில் நளினி மற்றும் நாலினி என்ற இரண்டு வாசல்கள் ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன. அவை வழியாக அவதூதஸகன் அற்புதமான மணம்கமழும் பகுதியினுள் நுழைந்தான். நகரத்தின் முன்புறத்தில் முக்யா எனும் வாசல் இருந்தது; அதன் அருகில் பல கடைகளும் உணவு விற்பனைக் கப்பல்களும் இருந்தன. அந்த வாசல் வழியே நகரத்தின் அரசன், சுவையை நன்கு அறிந்த வணிகர்களுடன் அந்தப் பிரதேசத்திற்கு நுழைந்தான். தெற்குப் பகுதியில் பித்ருஹூ என்னும் வாசல் இருந்தது. அதன் வழியாக புரஞ்சன், அறிவை ஏந்தியவர்களுடன் தெற்கு பஞ்சால பிரதேசத்துக்கு சென்றான். வடக்கில் தேவஹூ என்ற வாசல் வழியாகவும், அவன் அறிவை ஏந்தியவர்களுடன் வடக்கு பஞ்சாலாவை அடைந்தான். மேற்கில் ஆசுரி எனும் வாசல் வழியே அவன் கிராமகா என்ற பகுதியை அகந்தையுடன் அடைந்தான். மேற்கில் மற்றொரு வாசல் நிர்ருதி; அதன் வழியாக அவன் வைசசா என்ற பகுதியை ஆசையுடன் சென்றான். நகரத்தில் அந்தா மற்றும் அவமீஷா எனும் இரு வாசல்கள் அமைதியுடன், திறமையாக இருந்தன. அவற்றின் அதிபதி, பார்வையுடன் அவற்றை வழியாகச் சென்று செயலாற்றினார். பின்னர், அவன் விஷூசியுடன் உட்புறம் நுழைந்து, தன் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளால் ஏற்படும் மயக்கம், இன்பம், மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றை அனுபவித்தான். இவ்வாறு, செயல்களில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, ஆசையால் உந்தப்பட்டு, மயக்கம் மற்றும் அறியாமையில் சிக்கி, அவன் தன் மகளிர் விரும்புவதைப் பின்பற்றினான். சில சமயம் அவள் மதுபானம் அருந்தும் போது அவனும் அருந்தினான்; அவள் உண்பின் அவனும் உண்பான்; அவள் அனுபவிக்கையில் அவனும் அவளுடன் அனுபவித்தான். அவள் பாடும் போது அவனும் பாடுவான்; அவள் அழும் போது அவனும் அழுவான்; அவள் சிரிக்கும் போது சிரிப்பான்; அவள் பேசும் போது அவனும் பதில் பேசுவான். அவள் ஓடினால் அவனும் ஓடுவான்; அவள் நின்றால் அவனும் நிற்பான்; அவள் படுத்தால் அவனும் அருகில் படுப்பான்; அவள் உட்கார்ந்தால் அவனும் உட்கார்வான். அவள் கேட்பது போல் அவனும் கேட்பான்; அவள் பார்ப்பதைப் போல அவனும் பார்ப்பான்; அவள் மணம் பூண்டால் அவனும் மணம் பூண்டான்; அவள் தொடும்போது அவனும் தொடுவான். அவள் துயரில் ஆழ்ந்தால் அவனும் துயரில் ஆழ்வான்; அவள் மகிழ்ச்சியில் இருந்தால் அவனும் மகிழ்வான். இவ்வாறு, தன் மனைவியின் அனைத்து குணங்களாலும் ஏமாற்றப்பட்டு, விருப்பமில்லாத போதும் அறியாமையால் அவன் அவளைப் போல நடந்துகொள்கிறான்; ஒரு பொம்மையைப் போல் பலவீனத்தால் அவள் விருப்பத்திற்கு உடன்பட்டான். இந்நிலையில், மற்றொரு பகுதியில், ஸ்ரீமான் ஷுகர் கூறினார்: கிருஷ்ணரின் அபூர்வமான செயல்களைப் பார்த்த கோபியரும் கோபர்களும், அவரது உண்மையான திறமையை அறியாமல், ஆச்சரியத்தில் நந்தனை அணுகி, கர்க முனிவரின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தனர். அவர்கள் கூறினார்கள்: "இந்தக் குழந்தையின் செயல்கள் மிகவும் அதிசயமானவை. கிராமத்து மக்கள் மத்தியில் பிறந்தவனாக இருந்தும், எவ்வாறு இவ்வளவு சக்தி பெற்றான்? ஏழு நாட்கள் பிறந்த குழந்தை, ஒரே கையால் பெரிய மலையை எளிதில் தூக்கினான்; அது யானை ஒரு தாமரைப்பூவை தூக்கும் போல் இருந்தது. அவன் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது, கண்கள் முழுமையாகத் திறக்காமல், பூதனா என்ற சக்திவாய்ந்த அசுரியின் பாலையும் அவளது உயிரையும் குடித்தான்; அது காலம் உயிர்களை எடுத்துக்கொள்வதைப் போல. ஒரு முறை, அவன் கட்டிலுக்குக் கீழே கிடந்தபோது, அவனது காலால் ஊன்றியதில், வண்டி சக்கரம் கீழே விழுந்தது. ஒரு வயது குழந்தையாக இருந்தபோது, திருணாவர்த்தா என்ற அரக்கன் அவனை வானில் தூக்கிச் சென்றான்; ஆனால் கிருஷ்ணர் அந்தப் பெரிய துன்பத்தை வென்றார். ஒரு முறை, அவன் வெண்ணெய் திருடியதற்காக தாயார் அவனை உலக்கையில் கட்டினார். அப்போது அவன் இரண்டு அர்ஜுன மரங்களுக்கு நடுவில் சென்று, தன் கைப்பிடியால் அவற்றை விழ்த்தினான். காட்டில், கன்றுகளை மேய்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, நண்பர்களுடன் இருந்த கிருஷ்ணர், பகா என்ற அரக்கனின் வாயைத் தன் கைகளால் பிளந்தான். ஒரு முறை, கன்றுகளுக்குள் புகுந்து, அவனை கொல்ல நினைத்த அரக்கன், கன்று உருவில் வந்தான்; அவன் அவனை அழித்துப் பின்பு, விளையாட்டாக கபித்த பழங்களை வீழ்த்தினான். அவன் கழுதை அரக்கனையும், அவனது சக்திவாய்ந்த தோழர்களையும் கொன்று, தாலா கானத்தைக் கனி நிறைந்த பாதுகாப்பான இடமாக மாற்றினான். அவன் சக்தியால், கொடிய பிரலம்பா அரக்கனையும் அழித்தான்; காட்டுத் தீயிலிருந்து மாடுகளையும் கோபர்களையும் காப்பாற்றினான். அவன் பெரும் பாம்பு ராஜாவை அவனது அகந்தையை அழித்து, ஏரியில் இருந்து விரட்டினான்; யமுனை நதியின் நீர் விஷமில்லாமல் ஆனது. வரஜாவின் மக்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணரிடம் விட்டு வைக்க முடியாத பாசத்தை உணர்கிறார்கள்; நந்தா, எவ்வாறு இந்த இயற்கையான அன்பு நம்மிடம் உதித்தது? ஏழு நாட்கள் குழந்தை இவ்வளவு பெரிய மலையை தூக்குவது எப்படி? எனவே, வரஜாவின் தலைவனே, உன் மகனைக் குறித்து எங்களுக்கு ஐயம் உள்ளது." அப்போது நந்தன் கூறினார்: "என் வார்த்தைகளை கேளுங்கள், கோபர்களே! இக்குழந்தையைப் பற்றிய உங்கள் ஐயங்கள் நீங்கட்டும். இந்தக் குழந்தையைப் பற்றி யாது குல முனிவர் கர்கர் எனக்குச் சொன்னார். இவன் வெவ்வேறு யுகங்களில் வெள்ளை, சிவப்பு, மஞ்சள் என மூன்று நிறங்களில் தோன்றினான்; இப்போது கருநிறத்தில் தோன்றியுள்ளான். முன்பு இவன் வஸுதேவரின் மகனாகப் பிறந்தான்; இப்போது உங்களுடைய மகனாக இருக்கிறான். பண்டிதர்கள் இவனை வாசுதேவா என்று அழைக்கிறார்கள். உங்கள் மகனுக்கு அவனது குணங்கள் மற்றும் செயல்களுக்கு ஏற்ப பல பெயர்களும் வடிவங்களும் உள்ளன. நான் அவற்றை அறிகிறேன்; மற்றவர்கள் அறியவில்லை. இவன் கோபர்களுக்கும் கோகுலத்துக்கும் மகிழ்ச்சி தருவான்; அவனாலேயே நீங்கள் எல்லா அபாயங்களையும் எளிதில் கடப்பீர்கள். பழங்காலத்தில், அரசன் இல்லாத நாட்டில், நல்லவர்கள் கொள்ளையர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட போது, இவன் அவர்களைப் பாதுகாத்து, கொள்ளையர்களை வென்றான். இவனைப் பற்றிப் பாசம் கொண்ட அதிர்ஷ்டசாலிகள், துன்பத்தால் வெல்லப்படமாட்டார்கள்; விஷ்ணுவால் காக்கப்படும் மக்களை அசுரர்கள் வெல்ல முடியாததைப் போல. எனவே, நந்தனின் மகன் நாராயணனுக்கு சமமானவன்; குணத்திலும், அதிர்ஷ்டத்திலும், புகழிலும், தாக்கத்திலும். எனவே, அவனது செயல்களில் ஆச்சரியம் இல்லை. இவ்வாறு நேரடியாக எனக்குப் போதித்து, கர்கர் தன் இல்லத்திற்கு சென்றபோது, கிருஷ்ணர் எளிதாகச் செயலாற்றுபவன், நாராயணனின் அம்சம் என்று நான் கருதுகிறேன்." நந்தனின் வார்த்தைகளும், கர்கரின் போதனையும் கேட்ட வரஜா மக்கள், கிருஷ்ணரின் அளவிட முடியாத மாட்சியையும் கேட்டும் பார்த்தும், மகிழ்ச்சியுடன் நந்தனையும் கிருஷ்ணரையும் மதித்து, ஆச்சரியத்தை விடுத்தனர். பின்னர், இந்திரன், யாகம் தடைபட்டதற்காகக் கோபத்தில், பெரும் மழையும், ஆலியும், புயலையும் அனுப்பினான்; கோபர்களும் மாடுகளும் துன்புற்றனர். அவர்கள் ஒரே புகலிடம் கிருஷ்ணரைப் பார்த்தனர். அப்போது, கிருஷ்ணர் கருணையுடன் சிரித்தபடி, ஒரு கையால் மலையை ஒரு பிள்ளை பொம்மையை தூக்கும் போல் எளிதாக தூக்கி, கோப சமூகத்தைக் காத்தார். இந்திரன், தன் பெருமையில், மாடுகளுக்கு விருப்பமில்லாமல் இருந்தான்.