ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வானில் சங்குகள் மற்றும் பெரும்பறை இசைகள் முழங்கின; தேவர்கள் அவற்றை ஊக்குவித்தனர். கந்தர்வர்களின் தலைவர்களும், தும்புருவை முன்வைத்து, இனிமையாகப் பாடினர், அரசே. அப்போது, பரம அன்பில் சூழப்பட்ட கோபர்களுடன், ஹரி தனது சகோதரர் பலராமருடன் மீண்டும் தனது கோபவுர் கிராமத்திற்குத் திரும்பினார். கோபிகைகள், அவரது அதிசய செயல்களைப் பாடிக்கொண்டு, மனம் கனிந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதி, இருபத்தி ஐந்தாம் அதிகாரம் முடிகிறது; இது பரம துறவிகளுக்கான வேதமாகும். புத்திசாலிகள், இயற்கையின் குணங்களில் பற்றற்றவர்களாக, என்னை வழிபடட்டும்; அறிவுடையோர், பற்றற்ற மனம், சுய கட்டுப்பாடு, எப்போதும் விழிப்புடன் என்னை வழிபட வேண்டும். ஒரு முனிவர், சத்துவ குணத்தை வளர்த்து, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் ஆகிய இருண்ட குணங்களை வெல்லுகிறார்; பின்னர், சத்துவத்தையும் பற்றற்ற மனத்தால் கடந்துபோகிறார். இவ்வாறு, குணங்களைத் தாண்டி, ஆத்மா தனிப்பட்ட இருப்பை விட்டு என்னை அடைகிறது. பிற ஆத்மாக்களிலிருந்தும், குணங்களால் உண்டாகும் ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்ட ஆத்மா, என்னில் முழுமையாக ஒன்றாகி, வெளிப்புறமும் உள்புறமும் செல்லாது நிற்கிறது. எனவே, என் மாயையின் அதிபதியாக நான் கொண்டிருக்கும் அஷ்டைश्वर்யங்களைக் கண்டு அறிந்தவர்கள், மகாலட்சுமியின் பேரின்பத்தையும் விரும்பார்கள் இல்லை; இவ்வுலகிலேயே அவர்கள் என் பரம நிலையைக் கடைசியில் அடைகின்றனர். என்னைப் பற்றிய பக்தியில் நிலைபெற்றவர்கள், அமைதியான மனம் கொண்டவர்கள், எப்போதும் அழிவதில்லை; காலத்தின் ஆயுதம் அவர்களைத் தொடாது. யாருக்கு நான் ஆத்மாவாகவும், மகனாகவும், நண்பனாகவும், ஆசானாகவும், நன்மை விரும்பும் உறவினராகவும், அர்ச்சிக்கப்படும் தெய்வமாகவும் இருக்கிறேனோ, அவர்களுக்கு இது உண்டு. இந்த உலகம், அடுத்த உலகம், அதில் சஞ்சரிக்கும் ஆத்மா, இங்கு சொந்தம் என்று கருதப்படும் அனைத்தும்—செல்வம், மாடுகள், வீடுகள்— அவை அனைத்தையும் விட்டு, என்னை மட்டுமே பக்தியுடன் வழிபடும் அவர்களை, நான் மரணத்தைக் கடந்து அழைத்துச் செல்வேன். என்னில் தவிர, மற்ற எங்கும்—நான் எல்லா உயிர்களுக்கும் பரமாதிபதியாகவும், ஆதிபிரக்ருதியின் நாயகனாகவும் இருக்கிறேன்—ஆத்மாவுக்கான பேரச்சம் நீங்குவதில்லை. என்னைப் பயந்து, காற்று வீசுகிறது, சூரியன் பிரகாசிக்கிறது, இந்திரன் மழை பொழிகிறார், நெருப்பு எரிகிறது, மரணம் நடமாடுகிறது. ஞானமும் துறவும் பெற்ற யோகிகள், பக்தி யோகத்தின் மூலம், அச்சமற்ற என் பாதங்களில் புகுந்து நலன் அடைகிறார்கள். இந்த உலகில், மக்களுக்கு உன்னதமான நன்மை இதுவே—பக்தியில் மனதை உறுதியாக என்னில் நிலைநிறுத்துவது. ஏழு வாயில்கள் மேலே, இரண்டு முன்புறம், இரண்டு கீழே அமைக்கப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொன்றும் புலன்களின் இயக்கத்துக்காக; அவற்றுக்குள் ஒரு நாயகன் குடிகொண்டு இருக்கிறான், அரசே. அவற்றில், ஐந்து வாயில்கள் கிழக்கில், ஒன்று தெற்கில், ஒன்று வடக்கில், இரண்டு மேற்கில் உள்ளன. அவற்றின் பெயர்களை நான் விளக்குகிறேன், அரசே. கிழக்கில், இரு வாயில்கள் ஒரே நேரத்தில், பூச்சிகளின் ஒளிபோல், அமைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றில், த்யுமத்ஸகன் பயணித்து நிலத்தை ஒளியூட்டுகிறான். நளினி, நாலினி எனும் இரு வாயில்கள் கிழக்கில் அமைந்துள்ளன; அவற்றில், அவதூதசகன் வாசனை நிறைந்த நாட்டுக்குள் செல்கிறான். முன்புறத்தில், முக்யா எனும் வாயில் உள்ளது; அதில் பல கடைகள், உணவுக் கப்பல்கள் உள்ளன; அதன் வழியாக, நகரத்தின் அரசன், சுவையை அறிந்த வணிகர்களுடன் உள்ளே செல்கிறான். அரசே, தெற்கில் பித்ரு என்று அழைக்கப்படும் வாயிலில், புரஞ்சனன், அறிவை எடுத்துச் செல்பவர்களுடன் தெற்கு பஞ்சாலா நாட்டுக்குள் செல்கிறான். வடக்கில் தேவஹூ எனும் வாயிலில், புரஞ்சனன் அறிவை எடுத்துச் செல்பவர்களுடன் வடக்கு பஞ்சாலா நாட்டுக்குள் செல்கிறான். மேற்கில், ஆசுரி எனும் வாயிலில், புரஞ்சனன், அகந்தையுடன் கிராமகா எனும் நாட்டுக்குள் செல்கிறான். மேற்கில், நிர்ருதி எனும் வாயிலில், புரஞ்சனன், பேராசையுடன் வைசசா எனும் நாட்டுக்குள் செல்கிறான். அந்தா, அவமீஷா எனும் இரண்டு நகர்வாயில்கள் அமைதியாகவும் திறமையாகவும் உள்ளன; அவற்றின் நாயகன், பார்வை கொண்டவன், அவற்றில் செல்கின்றான், செயலாற்றுகின்றான். அவன், விசூசி உடன் உள்ளே செல்லும்போது, தன் மனைவி, பிள்ளைகள் மூலம் தோன்றும் மயக்கம், இன்பம், சந்தோஷத்தை அனுபவிக்கிறான். இவ்வாறு, ஆசையில் ஆழ்ந்து, அறியாமல், மயக்கத்தால் ஏமாற்றப்பட்டு, தன் ராணியின் விருப்பங்களைப் பின்பற்றுகிறான். சில சமயம், அவள் குடிக்கும்போது அவனும் மதம் குடிக்கிறான்; அவள் சாப்பிடும்போது அவனும் சாப்பிடுகிறான்; அவள் அனுபவிக்கும்போது அவனும் அவளுடன் அனுபவிக்கிறான். சில சமயம், அவள் பாடும்போது அவனும் பாடுகிறான்; அவள் அழும்போது அவனும் அழுகிறான்; அவள் சிரிக்கும்போது அவனும் சிரிக்கிறான்; அவள் பேசும்போது அவனும் பதில் அளிக்கிறான். சில சமயம், அவள் ஓடும்போது அவனும் ஓடுகிறான்; அவள் நின்றால் அவனும் நிற்கிறான்; அவள் படுத்தால் அவனும் அவளுடன் படுக்கிறான்; சில சமயம் அவள் உடன் அமர்கிறான். சில சமயம், அவள் கேட்கும்போது அவனும் கேட்கிறான்; அவள் பார்ப்பது போல அவனும் பார்க்கிறான்; அவள் நுகரும்போது அவனும் நுகர்கிறான்; அவள் தொடும்போது அவனும் தொடுகிறான். சில சமயம், அவள் துக்கப்படும்போது அவனும் துக்கப்படுகிறான்; அவள் மகிழும்போது அவனும் மகிழ்கிறான். இவ்வாறு, மனைவியால் மற்றும் அவளது குணங்களால் ஏமாற்றப்பட்ட அறியாதவன், விருப்பமில்லாவிட்டாலும், தன்னலமின்றி, ஒரு பொம்மைபோல் அவளையே பின்பற்றுகிறான். அப்போது, ஶுகர் சொன்னார்: கிருஷ்ணரின் இத்தகைய அதிசய செயல்களை கண்ட கோபர்கள், அவர் உண்மையான சக்தியை அறியாமல், வியப்பில் ஆழ்ந்து, நந்தரிடம் வந்து, கார்க முனிவர் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்தனர். அவர்கள் கூறினார்கள்: இந்தக் குழந்தையின் செயல்கள் உண்மையில் ஆச்சர்யம் அளிக்கின்றன; கிராம மக்களின் பிள்ளைகள் பொதுவாக இழிவாக கருதப்படுகிறார்கள், ஆனால் இவன் எப்படித் தோன்றினான்? ஏழு நாள் வயதிலேயே, ஒரு கரடியின் மலரை எடுக்கும் போல, இவன் எவ்வாறு ஒரே கையால் பெரிய மலைக்கோட்டை தூக்கி வைத்தான்? குழந்தை நெற்றியில் சிறிது விழிகள் மட்டும் திறந்த நிலையில், சக்திவாய்ந்த பூதனாவின் பாலுடன் அவளது உயிரையும் குடித்தான்; காலம் எல்லாரின் உயிரையும் எடுத்துக்கொள்கின்றது போல. ஒரு முறை, குழந்தை கீழே படுத்திருந்தபோது, அவனது காலால் வண்டியின் சக்கரம் தள்ளப்பட்டு கீழே விழுந்தது; அவன் அழுதும் போது அது நடந்தது. ஒரு வயது குழந்தையாக அமர்ந்திருந்தபோது, திருணாவர்த்தன் என்ற அரக்கன் அவனை வானில் தூக்கிச் சென்றான்; அவன் கழுத்தை பிடித்தபோதும், அந்தப் பெரும் பீடையை கிருஷ்ணர் வென்றார். ஒரு முறை, அவன் வெண்ணெய் திருடியதற்காக தாயார் அவனை ஒரு உலக்கையுடன் கட்டினார்; ஆனால் அவன் இரண்டு அர்ஜுன மரங்களுக்கு நடுவே நடந்துச் சென்று, அவற்றை தனது கைகளால் விழச்செய்தான். காடில், கன்றுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, மற்ற சிறுவர்களால் சூழப்பட்டிருந்த கிருஷ்ணர், பாக்காசுரன் என்ற அரக்கன் வாயை தன் கைகளால் பிளந்து அழித்தார்; பாக்கா அவனை கொல்ல நினைத்திருந்தான். இவ்வாறு, பகவானின் அதிசய செயல்கள் அனைத்தும் கோபர்கள் மனதில் ஆச்சர்யம், பக்தி, மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றை எழுப்பின.