ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்போது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், எல்லா ஜீவராசிகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அந்த மலையை எளிதாகவும் ஆனந்தமாகவும் எடுத்த இடத்தில் மீண்டும் வைத்து விட்டார். இதைக் கண்ட வ்ரஜவாசிகள், அவரை மிகுந்த பாசத்துடன் அங்கங்கே வந்து அணைத்தார்கள்; ஆயர்களும், அவருடைய மீது கொண்ட அன்பால், மகிழ்ச்சியோடு தயிர், அகண்ட அன்னம் முதலியவற்றால் அவரை பூஜித்து, எப்போதும் வாழ்த்தை வழங்கினர். யசோதா, ரோகிணி, நந்தர், மற்றும் பலராமர் ஆகியோர்—all சக்திவானவர்களில் சிறந்தவர்கள்—கிருஷ்ணரை தழுவி, அவர்மீது பெரும் பாசத்துடன் உள்ளார்ந்த ஆசீர்கள் கூறினர். இதையெல்லாம் வானிலுள்ள தேவர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள் பார்த்து மகிழ்ந்து, கிருஷ்ணரைப் புகழ்ந்து, பூமியில் மலர்களை மழையாக பொழிந்தனர். வானில் சங்குகளும் பறைமெல்லாம் முழங்கின; தேவர்களின் தூண்டுதலால், தும்புருவை முன்னிலைப்படுத்தி கந்தர்வர்களும் இனிய பாடல்கள் பாடினர். பின்னர், அன்பு கொண்ட ஆயர்களால் சூழப்பட்ட ஹரி, தம்பி பலராமருடன் தன் ஆயர்பாடலுக்கு திரும்பினார். அவருடைய அதிசய செயல்களைப் பாடிக்கொண்டே, மனம் களிகூர்ந்த கோபிகள் அவரை பின்தொடர்ந்தனர். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தைந்துாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது. பின்பு பகவான் சொன்னார்: "புத்திசாலிகள், இயற்கை குணங்களில் பற்றை நீக்கி, என்னைத் தியானித்து வழிபட வேண்டும். பற்றில்லாத, தன்னடக்கமும் விழிப்பும் கொண்ட ஞானிகள் என்னை ஆராதிக்க வேண்டும். ஒரு முனிவன், சத்துவ குணத்தால் ராஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றை வென்று, அமைதியும் பற்றின்மையும் கொண்டு சத்துவத்தையும் கடந்து விடுகிறான்; அப்பொழுது குணங்களைத் தாண்டி, தன்மையை விட்டுவிட்டு என்னை அடைகிறான். ஆன்மா, பிற ஆன்மாக்கள் மற்றும் குணங்களால் உண்டாகும் ஆசைகளை விட்டு விடும் போது, பரம்பொருளான என்னில் பூரணமாக கலந்து, வெளியும் உள்புறமும் செல்லாது நிலைத்திருக்கும். எனது மாயையின் சக்தியை உணரும் ஜ்ஞானிகள், எட்டு விதமான ஐஸ்வர்யங்களை உடைய எனது பெருமையை அறிந்தவர்கள், லட்சுமியின் சுபாக்யத்தையும் விரும்பமாட்டார்கள்; அவர்கள் இப்பிரபஞ்சத்தில் என் பரம பதத்தை அடைவார்கள். என்னைத் தியானித்து, அமைதியான மனதுடன் இருப்பவர்கள் அழிவதில்லை; காலத்தின் ஆயுதம் அவர்களைத் தொடாது. நான் அவர்களுக்கு ஆத்மா போல, மகன், நண்பன், ஆசான், நன்மகிழ்ச்சி தரும் தெய்வம் போல இருக்கிறேன். இந்த உலகம், மறுபிறவி, ஆன்மா, மற்றும் செல்வம், மாடு, வீடு போன்ற சொந்தமானவை—all இவை அனைத்தையும் விட்டு, என்னை மட்டும் பரிபூரண பக்தியுடன் வழிபடுபவர்களுக்கு, நான் அவர்களை மரணத்தைத் தாண்டி அழைத்துச் செல்கிறேன். என்னிலன்றி வேறு எங்கும், உயிர்களுக்கு ஏற்படும் பயம் நீங்குவதில்லை. எனக்காகத்தான் காற்று வீசுகிறது, சூரியன் பிரகாசிக்கிறது, இந்திரன் மழை பொழிகிறான், அக்னி எரிகிறான், மரணம் சுற்றுகிறது. ஞானம், வைராக்யம் கொண்ட யோகிகள், பக்தியோகத்தால் என்னுடைய பாதங்களை அடைந்து, அச்சமில்லாத நிலையைப் பெறுகிறார்கள். இந்த உலகில் மக்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை—என்னைத் தியானித்து, மனதை உறுதியாக என்னில் நிலைநிறுத்துவது தான். ஏழு வாயில்கள் மேலே, இரண்டு முன்புறம், இரண்டு கீழே அமைக்கப்பட்டுள்ளன; ஒவ்வொன்றும் விஷய அனுபவத்திற்காக, அவற்றுக்குள் ஒரு தலைவன் வாழ்கிறான். அவற்றில் ஐந்து கிழக்கு, ஒன்று தெற்கு, ஒன்று வடக்கு, இரண்டு மேற்கு. இப்போது அவற்றின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன். இரு கிழக்கு வாயில்கள் ஒருமித்தாக, ஒளிரும் பூச்சிகள் போல் அமைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றில், தியுமத்ஸகன் பயணித்து நிலத்தை ஒளியூட்டுகிறான். நளினி மற்றும் நாலினி என்று பெயரிடப்பட்ட மற்றொரு இரு கிழக்கு வாயில்களில், அவதூதசகன் வாசனை நிரம்பிய இடத்துக்குள் செல்கிறான். முன்புறம் முக்யா எனும் வாயில், பல கடைகள் மற்றும் உணவு வண்டிகளுடன் உள்ளது; அதன் வழியாக நகரின் அரசன், சுவையை அறிந்த வணிகர்களுடன் அந்தப் பிராந்தியத்துக்குள் செல்கிறான். தெற்கில் பித்ரு என்று பெயரிடப்பட்ட வாயிலில், புரஞ்சனன் தெற்கு பஞ்சால பிரதேசத்துக்குள் ஞானத்தை ஏந்தும் மக்களுடன் செல்கிறான். வடக்கில் தேவஹூ எனும் வாயிலில், புரஞ்சனன் வடக்கு பஞ்சால பிரதேசத்துக்குள் ஞானத்தை ஏந்தும் மக்களுடன் செல்கிறான். மேற்கில் ஆசுரி எனும் வாயிலில், புரஞ்சனன் கிராமக என்ற பிரதேசத்துக்குள் அகந்தையுடன் செல்கிறான். மற்றொரு மேற்குப் வாயிலான நிர்ருதி வழியாக, புரஞ்சனன் வைசச என்ற பிரதேசத்துக்குள் பேராசையுடன் செல்கிறான். அந்தா, அவமீஷா எனும் இரு வாயில்கள் அமைதியும் தெய்வீக திறமையும் உடையவை; அவற்றின் தலைவன் பார்வை கொண்டு அவற்றின் வழியாகச் சென்று செயல்படுகிறான். உள்ளறையில் விசூசி உடன் செல்லும் போது, அவன் தன் மனைவி, பிள்ளைகள் மூலம் மயக்கம், இன்பம், மகிழ்ச்சி அனுபவிக்கிறான். இப்படிச் செயல்களில் முழுமையாக, ஆசையால் தூண்டப்பட்டு, அறியாமை காரணமாக, அவன் தன் ராணியின் விருப்பங்களை மட்டும் பின்பற்றுகிறான். சில நேரங்களில் அவள் குடிக்கும்போது அவனும் மதுவை அருந்துகிறான்; அவள் சாப்பிடும்போது அவனும் சாப்பிடுகிறான்; அவள் அனுபவிக்கும்போது அவனும் அனுபவிக்கிறான். அவள் பாடும்போது அவனும் பாடுகிறான்; அவள் அழும்போது அவனும் அழுகிறான்; அவள் சிரிக்கும்போது அவனும் சிரிக்கிறான்; அவள் பேசும்போது அவனும் பதிலளிக்கிறான். அவள் ஓடும்போது அவனும் ஓடுகிறான்; அவள் நின்றால் அவனும் நிற்கிறான்; அவள் படுத்தால் அவனும் அருகில் படுக்கிறான்; அவள் உட்கார்ந்தால் அவனும் உட்கார்கிறான். அவள் கேட்கும்போது அவனும் கேட்கிறான்; அவள் பார்ப்பதை அவனும் பார்க்கிறான்; அவள் மணத்தை அனுபவிக்கும்போது அவனும் மணத்தை அனுபவிக்கிறான்; அவள் தொடும்போது அவனும் தொடுகிறான். அவள் துக்கப்படும்போது அவனும் துக்கப்படுகிறான்; அவள் மகிழும்போது அவனும் மகிழ்கிறான். இப்படியாக, தன் மனைவியும் அவளுடைய குணங்களாலும் ஏமாற்றப்பட்டு, விருப்பமில்லாவிட்டாலும், அறியாதவன், ஒரு பொம்மையைப் போல அவளைப் பின்பற்றுகிறான். அப்பொழுது, ஷுகர் கூறினார்: கிருஷ்ணரின் இத்தகைய அதிசய செயல்களை பார்த்த ஆயர்கள், ஆச்சரியப்பட்டு, அவருடைய உண்மை சக்தியை அறியாமல், கற்கண்டு கூறிய கார்க முனிவரின் வார்த்தைகளை நினைத்து, நந்தரிடம் வந்து பேசினர். "இந்தக் குழந்தை செய்த செயல்கள் மிகவும் விசித்திரமானவை; கிராமத்தில் பிறக்கும் பிள்ளைகள் பொதுவாக அவமதிக்கப்படுவார்கள், ஆனால் இவன் எப்படி இங்கு பிறந்தான்? ஏழு நாட்கள் மட்டுமே ஆன இக்குழந்தை, எளிதாக ஒரு கையால் பெரிய மலையை தூக்கி வைத்தது, யானை மலரைக் கையால் எடுப்பதைப்போல்! சிறுவனாக, கண்கள் முழுவதும் திறக்காமல் இருந்தபோது கூட, புடனாவை மார்பக பாலை குடித்தபோது, அவளுடைய உயிரையும் குடித்துவிட்டான்; காலம் உயிர்களை விழுங்குவதுபோல்!" இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் அதிசயங்கள் மற்றும் ஆன்மீக உண்மைகள் வ்ரஜவாசிகளால் பேசப்பட்டன.