கோவர்த்தனக் கிரை episode ஒருநாள், கோகுலத்தில் கடும் காற்றும், அருவருப்பான கல்லழிவும், பனிக்கட்டி மழையும் பொழிந்தது. பல உயிரினங்கள் உயிரிழந்து விழுந்ததை பார்த்த பகவான் ஹரி, இந்த பேரழிவும் இந்திரனுடைய கோபத்தின் விளைவென்று உணர்ந்தார். அப்போது கிருஷ்ணர், “நாம் யாகத்தை நிறுத்தியதால் இந்திரன் கோபித்து நம்மை அழிக்க நினைத்து, இந்த அபூர்வமான, கொடிய கல்லழிவும் சூறாவளியும் பொழிவதாக இருக்கிறது. இதை என் யோகசக்தியால் சமாளிக்கிறேன்; உலகம் முழுவதையும் தம்முடையதாக எண்ணும் அறியாமையுள்ளவர்களின் அகந்தையை அழித்து, அவர்களின் பெருமையை ஒழிக்கிறேன்,” என்று கூறினார். “உண்மையான தேவர்கள் பகவானை பார்த்து ஆச்சரியப்படுவதில்லை; ஆனால் தகுதியில்லாதவர்களுக்கு, பெருமை உடையவர்களுக்கு, அந்த பெருமை ஒடுங்கும்போது அமைதி கிடைக்கும். எனவே, என்னைத் தெய்வமாக ஏற்று, என்னை அடைவதாகக் கருதும் இந்த கோபர்களை என் யோகசக்தியால் பாதுகாப்பது என் விருதாகும்,” என்று அவர் உறுதியுடன் கூறினார். இவ்வாறு கூறிய கிருஷ்ணர், ஒரு கையால் கோவர்த்தனக் கிரையை எளிதாக ஒரு குடையைப் பிடிப்பது போல தூக்கினார். பின்னர் அவர், “அம்மா, அப்பா, பிரஜவாசிகள், உங்களுடைய மாடுகளுடன் இந்த மலைக்குள் புகுந்து பாதுகாப்பாக இருங்கள். என் கையில் இருந்து இந்த மலை விழும் என்று பயப்பட வேண்டாம்; காற்றும் மழையும் உங்களைத் தொல்லையாக்காது. உங்களுக்கு முழு பாதுகாப்பும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு விட்டது,” என்று அனைவரையும் நம்பிக்கை அளித்தார். கிருஷ்ணரின் வார்த்தைகளால் மனம் உறுதியடைந்த பிரஜவாசிகள், தங்கள் குடும்பம், செல்வம், பசுக்கள், எல்லோரும் இடமளிக்கும் அளவிற்கு அந்த மலைக்குள் புகுந்தனர். பசுக்கள், குழந்தைகள், பெரியவர்கள், பெண்கள் என அனைவரும் ஒன்றாகச் சென்றார்கள். அவர்கள் பசிப்பசி, தாகம், வலி, சுக ஆசை அனைத்தையும் மறந்து, கிருஷ்ணர் ஏழு நாட்கள் காலடியை அசைக்காமல் கிரையைக் தூக்கியிருப்பதை பார்த்து வியந்தார்கள். இந்திரன் கிருஷ்ணரின் அதிசய யோகசக்தியை அறிந்து, அதிசயத்தால் கலங்கிப் போனான்; அவன் மன உறுதி உடைந்து, மேகங்களைத் திரும்ப அழைத்தான். வானம் தெளிந்தது, சூரியன் பிரகாசித்தான், பேரழிவான காற்றும் மழையும் நின்றன. அப்போது கிரைதூக்கிய பகவான், “பயப்பட வேண்டாம், பிரஜவாசிகளே! உங்கள் மனைவிகள், பிள்ளைகள், செல்வம் மற்றும் பசுக்களுடன் வெளியில் வாருங்கள்; இப்போது எல்லாம் நின்றுவிட்டது, ஆறுகள் குறைந்துவிட்டன,” என்று அழைத்தார். பிரஜவாசிகள், தங்கள் பசுக்கள், வண்டிகள், உடைமைகள், பெண்கள், குழந்தைகள், பெரியவர்கள் அனைவரும் மெதுவாக வெளியே வந்தார்கள். பகவான் கிருஷ்ணர், அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, கோவர்த்தனக் கிரையைப் பழைய இடத்தில் மீண்டும் எளிதாக வைத்தார். பிரஜவாசிகள் அனைவரும் அவரை அணுகி, அன்போடு கட்டிக்கொண்டு, அவருக்கு நன்றியும் ஆசீர்வாதமும் கூறினர். கோபிகைகள் மகிழ்ச்சியுடன் தயிர், அகண்ட அரிசி கொண்டு வழிபட்டு, எப்போதும் அவரைப் பாதுகாக்க ஆசீர்வதித்தனர். யசோதா, ரோகிணி, நந்தா, ராமர் ஆகியோர் கிருஷ்ணரை அன்புடன் கட்டிக்கொண்டு, மனமார்ந்த ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினர். வானுலகத்தில் தேவர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள்—all அவனைப் புகழ்ந்து, பூப்பொழியும் மழையைப் பொழிந்தனர். சங்குகள், மிருதங்கங்கள் வானில் முழங்கின. தும்புரு தலைமையிலான கந்தர்வர்கள் பாடினர். இவ்வாறு, அன்பு நிறைந்த பிரஜவாசிகள் சூழ, ஹரி பாலராமருடன் தம் குடியிருப்பிற்குத் திரும்பினார். கோபிகைகள், அவரது அதிசய செய்கைகளைப் பாடி மகிழ்ந்து, அவரை உற்சாகத்துடன் பின்தொடர்ந்தனர். இவ்வாறு பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில், இருபத்தைந்தாவது அதிகாரம் முடிகிறது. பின் பகவான் கூறுகிறார்: “யார் இயற்கையின் குணங்களில் பற்றினை விட்டுவிட்டு, மனதை என்னில் நிலையாக வைத்துப் பக்தியுடன் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்கள் தான் உண்மையில் ஞானிகள். ஒரு முனிவன், சத்துவ குணத்தை வளர்த்து, அதற்கும் அப்பால் தன்னிலக்கணத்துடன் அமைதியோடு இருப்பதால், எல்லா குணங்களையும் கடந்தவனாகி, தன்மயமாக என்னை அடைகிறான். ஆன்மா பிற ஆன்மாக்களில் இருந்து, குணங்களில் இருந்து, ஆசைகளில் இருந்து விடுபட்டு, என்னில் முழுமையாக ஒன்றாகி, வெளியில் போகவும், உள்ளே போகவும் வேண்டியதில்லை. எனது மாயையின் அதிபதியான என் சக்தியை உணர்ந்தவர்கள், இங்கு ஸ்ரீதேவியின் செல்வத்தையும் விரும்புவதில்லை; அவர்கள் என் உயர்ந்த நிலையில் நிலைநிறைகிறார்கள். என்னை முழுமையாக நேசித்து, அமைதி கொண்டவர்கள் அழிவதில்லை; காலத்தின் ஆயுதம் அவர்களைத் தொடாது. நான் அவர்களுக்கு ஆத்மாவாகவும், மகனாகவும், நண்பராகவும், ஆசானாகவும், நல்வாழ்க்கை தருவதாகவும், தெய்வமாகவும் இருக்கிறேன். இந்த உலகம், மறுமை, ஆன்மா, அதற்கிடையிலான உயிர்கள், செல்வம், பசுக்கள், வீடுகள் என்று எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, என்னை மட்டுமே பரிபூரண பக்தியுடன் வழிபடுவோர், மரணத்தைத் தாண்டி அவர்களை நான் எடுத்துச் செல்கிறேன். என்னை தவிர வேறு எங்கும்—எல்லா உயிர்களுக்கும் பரமாத்மாவாகவும், ஆதிப்ரகிருதியின் அதிபதியாகவும் இருக்கும் என்னிடம் தவிர—ஆன்மாவுக்கான பயம் நீங்குவதில்லை. என்னைப் பயப்படுத்தியே, காற்று வீசுகிறது, சூரியன் பிரகாசிக்கிறது, இந்திரன் மழை பொழிகிறான், நெருப்பு எரிகிறது, மரணம் நடமாடுகிறது. ஞானமும் வைராக்கியமும் கொண்ட யோகிகள் பக்தியோகத்தால், பயமற்ற என் பாதங்களை அடைந்து, நலமடைகிறார்கள். இந்த உலகில் மக்களுக்கு உயர்ந்த நன்மை என்னவென்றால், மனதை என்னில் நிலையாக வைத்துப் பரிபூரண பக்தியுடன் இருப்பதே. உயிரினங்களுக்குள் ஏழு வாயில்கள் மேலே, இரண்டு முன்னால், இரண்டு கீழே உள்ளன; இதில் ஒவ்வொன்றும் புலன்கள் இயக்குவதற்காக அமைந்துள்ளன; அவை அனைத்திலும் ஒரு அதிபதி குடியிருக்கிறார். இதில், ஐந்து வாயில்கள் கிழக்கில், ஒன்று தெற்கில், ஒன்று வடக்கில், இரண்டு மேற்கில் உள்ளன. அவற்றின் பெயர்களை நான் கூறுகிறேன். இரண்டு கிழக்கு வாயில்கள் ஒன்றாக அமைந்துள்ளன; அவற்றில், தியுமத்ஸகா புகுந்து, நிலத்தை ஒளிரச் செய்கிறான். நளினி, நாலினி என்று இரண்டு வாயில்கள் கிழக்கில் அமைந்துள்ளன; அவற்றில் அவதூதஸகா வாசனை மண்டலத்தில் புகுகிறான். முன்புறத்தில் முக்யா என்னும் வாயில் உள்ளது; அங்கு பல கடைகள், உணவு வண்டிகள் இருக்கின்றன; அதில், நகரத்தின் அரசன், சுவையை அறிந்த வணிகர்களுடன் நுழைகிறான். தெற்கிலுள்ள பித்ருஹு என்னும் வாயிலில், புரஞ்சனன் தெற்கு பஞ்சாலா நாட்டிற்குள் அறிவை ஏந்தும்வர்களுடன் செல்கிறான். வடக்கிலுள்ள தேவஹு வாயிலில், புரஞ்சனன் வடக்கு பஞ்சாலா நாட்டிற்குள் அறிவை ஏந்தும் வர்களுடன் செல்கிறான். மேற்கிலுள்ள ஆசுரி வாயிலில், புரஞ்சனன் கிராமகா என்னும் நாட்டிற்குள் அகந்தையுடன் செல்கிறான். மேற்கிலுள்ள நிர்ருதி வாயிலில், புரஞ்சனன் வைசசா என்னும் நாட்டிற்குள் பேராசையுடன் செல்கிறான். இவ்வாறு, பகவான் கிருஷ்ணரின் கோவர்த்தனக் கிரை தூக்கும் அதிசய லீலைவும், ஆன்மீக உபதேசங்களும், பாகவத புராணத்தில் விரிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.