நந்தகோபரின் ப்ரியமான புதல்வனே, தயவு செய்து எங்களை மதிக்க வேண்டும்; நீர் வ்ரஜாவின் புகழுக்கு உரியவர் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். எங்கள் உடைகளை எங்களுக்கு திருப்பிக் கொடுங்கள்; நாங்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று கோபிகைகள் வேண்டினர். "ஓ ஷ்யாமசுந்தரா, நாங்கள் உமக்கு சேவகிகள்; நீர் என்ன சொன்னாலும் அதைப் பின்பற்றுவோம். தர்மத்தை அறிந்தவரே, எங்கள் உடைகளைத் தருங்கள்; இல்லையெனில் ராஜாவிடம் புகார் அளிப்போம்," என்று அவர்கள் கூறினர். அப்போது பகவான் கிருஷ்ணர், "நீங்கள் உண்மையாகவே என் சேவகிகள் எனில், என் சொல்வதைச் செய்ய விரும்பினால், இந்த புனிதமான புன்னகைமிகு பெண்கள் இங்கே வந்து தங்கள் உடைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்," என்று சொன்னார். உடனே, குளிரால் நடுங்கும் கோபிகைகள், தங்கள் தன்மையை கைகளால் மறைத்துக்கொண்டு நீரிலிருந்து வெளியே வந்தார்கள். அவர்களை அசர்ந்த நிலையில் பார்த்த பகவான், அவர்களின் பரிசுத்தமான பக்தியில் மகிழ்ந்து, அவர்களின் உடைகளை தனது தோளில் வைத்துக் கொண்டு, புன்னகையுடன் அன்பாகப் பேசினார்: "உங்கள் விரதத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு நிர்வாணமாக நீரில் சென்றது தேவர்களுக்கு எதிரான குற்றமாகும். இந்தத் தவறை நீக்க, கைகூப்பி தலையை வணங்கி, பிறகு உங்கள் உடைகளை எடுத்து அணியுங்கள்," என்றார். அச்சமயம், அச்யுதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட கோபிகைகள், நிர்வாணமாக நீரில் இறங்கியதன் தவறு உணர்ந்து, அவரால் நேரடியாக சொல்லப்பட்டதால் இதுவே தங்கள் விரதத்தின் நிறைவு என ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; இதனால் அவர்களுக்கு குற்றம் இல்லை என்று எண்ணினார்கள். அவர்கள் வணங்கியதைப் பார்த்த பகவான் தேவகியின் மகன், அவர்களை பரிதாபத்துடன் பார்த்து, மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களின் உடைகளைத் திருப்பிக் கொடுத்தார். அவர்கள் இவ்வாறு கடுமையாக சோதிக்கப்பட்டும், வெட்கம் அடைந்தும், விளையாட்டாக அவர்களது உடைகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டும், கிருஷ்ணரிடம் எந்த வெறுப்பும் கொள்ளவில்லை; மாறாக, அவருடன் இருப்பதில் பேரின்பம் அடைந்தனர். உடைகளை அணிந்த பிறகு, அவர்கள் இதயத்தில் பிரியமானவரைச் சந்திப்பதற்காக ஆசையுடன், கண்களை அடக்கமாகத் தாழ்த்தி நிற்க, அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்லவில்லை. அவர்களின் மனதில் உள்ள, பகவானின் பாதங்களைத் தொட விரும்பும் ஆசையை உணர்ந்த தாமோதரன், விரதத்தை நிறைவேற்றிய கோபிகைகளிடம் அவர்களின் எண்ணத்தைப் பற்றி பேசினார்: "நல்லவர்களே, நீங்கள் என்னை வழிபட விரும்பும் எண்ணத்தை நான் அறிவேன்; அதை நான் ஏற்கிறேன், அது நிறைவேறும் விதியாய் உள்ளது. என்மேல் மனம் நிலைபெற்றவர்களுக்கு, ஆசை விரக்தியாக மாறும்; அது வித்தும் வேகவைத்த தானியங்கள் முளைக்காததைப் போல. இப்போது, உங்கள் விரதம் நிறைவு பெற்றது; வ்ரஜாவுக்கு செல்லுங்கள். வரும் இரவுகளில், நீங்கள் என்னுடன் விளையாடுவீர்கள்; ஏனென்றால், இந்த விரதம் என்னை வழிபடவே நீங்கள் செய்தது." இவ்வாறு பகவான் உத்தரவிட்டபின், கோபிகைகள், தங்கள் ஆசை நிறைவேறி, பகவானின் திருவடிகளை மனதில் நிறுத்திக்கொண்டு, மனம் வருந்தினாலும் வ்ரஜாவுக்கு திரும்பினர். பிறகு, தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணர், பல கோபாலர்களால் சூழப்பட்டு, தன் அண்ணன் பாலராமருடன் வ்ரந்தாவனத்தை விட்டு, தூரத்தில் மாடுகளை மேய்த்துக்கொண்டு சென்றார். அந்த நேரத்தில், கொடுங்காய்ச்சலான மதிய வெயிலில் மரங்கள் தங்கள் உடலை குடைபோல் விரித்து நிழல் அளிப்பதைப் பார்த்து, கிருஷ்ணர் வ்ரஜவாசிகளிடம் பேசினார்: "ஓ ஸ்தோககிருஷ்ணா, அம்ஷு, ஸ்ரீதாமா, சுபலா, அர்ஜுனா, விஷாலா, ரிஷபா, தேஜஸ்வின், தேவப்ரஸ்தா, வரூதபா! இந்த மகான்மாரைப் பாருங்கள்; பிறருக்காக மட்டுமே வாழ்கிறார்கள். காற்று, மழை, வெயில், குளிர் ஆகியவற்றை தாங்கி, நம்மை பாதுகாக்கிறார்கள். அவர்களது பிறவி எவ்வளவு பாக்கியமானது! அவர்களால் அனைத்து ஜீவராசிகளும் வாழ்கின்றன. உண்மையான நல்லவர்களைப் போல, அவர்களை நாடுபவர்களை ஒருபோதும் விலக்குவதில்லை. இலை, பூ, பழம், நிழல், வேர்கள், பட்டை, மரம், மணமுள்ள பிசின், சாறு, சாம்பல், எலும்பு ஆகியவற்றால் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகிறார்கள். இந்த உலகில் உடல் பெற்றவர்களுக்கு, தம் உயிர், செல்வம், அறிவு, மொழி ஆகியவற்றால் உயர்ந்த நன்மை செய்வதே பிறவியின் உண்மையான நிறைவு." அவ்வாறு கூறிக்கொண்டே, யமுனை நதியின் கரையில், புதிதாக வந்த கிளைகள், துளைகள், பழங்கள், பூக்கள், இலைகளால் நிரம்பிய மரங்களின் கீழ், அவர்கள் சென்றனர். அங்கே, பசுக்களுக்கு தூய, குளிர்ந்த, மங்களகரமான நீரைப் போற்றி, கோபாலர்களும் தாங்கள் விரும்பியபடி அந்த இனிய நீரை அருந்தி நிறைந்தனர். அந்த யமுனையின் கானங்களில், பசுக்கள் விருப்பப்படி மேய்ந்தபோது, கிருஷ்ணரும் ராமரும் அருகில் வந்து, பசுக்களை மேய்த்து, பசுமை மற்றும் பசுக்களின் நலனில் மகிழ்ந்தனர். அப்போது பசுக்களும், கோபாலர்களும், பசுக்களின் மேய்ச்சலில் மூழ்கி, உணவு பற்றிய எண்ணத்தில் கவனமாக இருந்தனர். அப்போது கோபாலர்கள் பேசத் தொடங்கினர்: "புலன்களின் விஷயங்களில் மூழ்கும் போது, ஜீவன் தன்னை மறந்து விடுகிறான்; மரணம் என்பது முழுமையான மறதி. பிறப்பு, ஒருவரால் தானாக அனுபவிக்கப்படும் போதும், அது புலன்களின் விஷயங்களை ஏற்கும் ஒரு கனவு அல்லது மாயை போன்றதே. முன்பு கண்ட கனவு, மாயை நினைவில் இல்லாதது போல, அந்த நிலையில் ஒருவர் தன்னைப் புதிதாகவே காண்கிறார், பழைய நிலையை நினைவில் கொள்ளமாட்டார். இந்த மூன்று வகை உருவாக்கங்கள்—புலன்கள், அவற்றின் விஷயங்கள், மனம்—பொருளில் தோன்றுகின்றன; உள்ளும் புறமும் என்ற பிரிவுகள் மனிதர்களால் உருவாக்கப்படுகின்றன, நல்லவர்களின் செயல்கள், தீயவர்களின் செயல்கள் போலவே. "அன்புள்ளவரே, ஜீவர்கள் எப்போதும் தோன்றி மறைந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்; காலத்தின் நுண்ணிய, அதிவேக சக்தியால் இது காணப்படுவதில்லை. தீபம், நதி, மரத்தின் பழங்கள் ஆகியவற்றைப் போல, அனைத்து ஜீவர்களின் காலங்களும், நிலைகளும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த விளக்கை 'தீப்பொறி' என்று அழைப்பது போல, இந்த நீரை 'நதி' என்று அழைப்பது போல, இந்த மனிதனை 'ஆண்' என்று அழைப்பது போல, இவை அனைத்தும் பொய்யான பேச்சே; நிலையான வாழ்க்கை என்ற எண்ணமும் அப்படியே பொய். "ஒருவர் தன் கர்மத்தின் விதையிலிருந்து பிறக்கிறான், அல்லது உண்மையில் இறக்கிறான் என்று எண்ணாதீர்கள்; அது மாயைதான். மரத்தில் தீ வரும்போது தோன்றி, மரம் முடிந்ததும் மறைவதுபோல். கருவில் உருவாகுதல், கருவில் வளர்தல், பிறப்பு, குழந்தை பருவம், பையன், இளம் பருவம், முதிர்வு, முதுமை, இறப்பு—இவை உடலின் ஒன்பது நிலைகள். இவை எல்லாம், உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும், மனதில் தோன்றும் மாயை வடிவங்களே; குணங்களுடன் சேர்ந்ததால் ஒருவன் இவற்றை அடைகிறான், சில நேரம் பெற்றுக்கொள்கிறான், சில நேரம் விட்டுவிடுகிறான். "தந்தை, மகன் ஆகியோரின் உதாரணத்தால் ஆத்மாவின் தோற்றமும் மறையும் என்றும் கருதப்படுகிறது; ஆனால், தோன்றுவதும் மறைவதும் பற்றிய உண்மையான அறிவு உடையவன் அதில் அடையாளம் காணப்பட மாட்டான். ஒரு மரத்தின் விதை, பழம் பற்றிய அறிவு கொண்டவன் அதன் பிறப்பும் அழிவும் அறிவான்; ஆனால், அவன் மரத்திலிருந்து வேறுபட்டவன். அதுபோல, சாட்சி ஆத்மா உடலிலிருந்து வேறுபட்டவன். "ஆத்மாவும், ப்ரக்ருதியும் வேறென்று உணராமல், தொடர்பால் குழம்புகிறவன், சம்சாரத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறான். சத்த்வ குணத்தால் தேவர்களுக்குச் செல்லலாம்; ரஜஸ் மூலம் அஸுரர்களும் மனிதர்களும்; தமஸ் மூலம் பிசாசு, மிருக நிலைகளும் பெறப்படுகின்றன. கர்மத்தின் பேரில் ஒருவர் இவற்றில் அலைந்து திரிகிறார். மற்றவர்கள் பாடுவதையும், ஆடுவதையும் பார்த்து ஒருவர் அதையே பின்பற்றுவது போல, புத்தியின் குணங்களைப் பார்த்து—even if he is inactive—even he is compelled to imitate." இவ்வாறு, கிருஷ்ணர் தனது நண்பர்களுடன், பசுக்களுடன், இயற்கையின் அருமையை எடுத்துரைத்து, ஜீவனின் உண்மையான தன்மையை விளக்கியார்.