கிருஷ்ணர், யமுனா நதியில் தவமிருந்து நீந்திக் கொண்டிருந்த கோபிகைகள் அருகில் வந்து, “சகிகளே, உங்கள் ஆடைகளை விரும்பியபடி எடுத்துக் கொள்ள வாருங்கள்; நான் உண்மை பேசுகிறேன், விளையாட்டாக அல்ல. உங்கள் விரதம் உங்களை சோர்வடைய வைத்திருந்தால், இது என் சொல்,” என்றார். “நான் எப்போதும் பொய் சொல்லவில்லை; இந்த பசுக்கள் அறிந்திருக்கும். அழகான இடுப்புடையவர்களே, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக உங்கள் ஆடைகளை வாங்க வாருங்கள், எல்லாம் சேர்ந்து வர வேண்டாம்,” என்று அவர் கூறினார். கிருஷ்ணரின் இந்த விளையாட்டு செயலைக் கண்டு, கோபிகைகள் ஒருவருக்கொருவர் வெட்கமாகப் பார்த்து, சிரித்தாலும் வெளியில் வரவில்லை. கோவிந்தர் இவ்வாறு சொன்னபோது, அவர்களின் மனம் கலங்கியது; அவர்கள் கழுத்துவரை குளிர்ந்த நீரில் மூழ்கி, நடுங்கிக்கொண்டே, கிருஷ்ணரிடம் உரையாடினார்கள்: “நந்தனின் பிரியமான மகனே, தயவாக எங்களை மதிக்கவும்; நீங்கள் வ்ரஜவாசிகளால் புகழப்படுவதற்கு உரியவர் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். எங்கள் ஆடைகளைத் திருப்பிக் கொடுங்கள்; நாங்கள் நடுங்குகிறோம்.” “ஶ்யாமசுந்தரா, நாங்கள் உங்களுடைய பணியாளர்கள்; நீங்கள் சொன்னதை செய்வோம். எங்கள் ஆடைகளைத் திருப்பிக் கொடுங்கள், தர்மத்தை அறிந்தவரே; இல்லை என்றால், அரசரிடம் புகார் செய்வோம்,” என்று கோபிகைகள் வேண்டினர். அப்போது பகவான், “நீங்கள் உண்மையில் என் பணியாளர்கள் என்றும், நான் சொன்னதை செய்வதாகவும் இருந்தால், இந்த சுத்தமான சிரிப்புடைய பெண்கள் இங்கு வந்து, தங்கள் ஆடைகளை வாங்க வேண்டும்,” என்றார். குளிரால் நடுங்கும் கோபிகைகள், தங்கள் உடலை கைகளால் மூடிக்கொண்டு, நீரில் இருந்து வெளியில் வந்தனர். அவர்களை அப்பாவியாகக் கண்டு, பகவான், அவர்களின் புனிதமான பக்தியால் மகிழ்ந்து, ஆடைகளை தன் தோளில் வைத்து, சிரித்தபடி மென்மையாக உரையாடினார்: “நீங்கள் விரதம் காக்கும் நோக்கத்தில் நிர்வாணமாக நீரில் இறங்கினீர்கள்; இது தேவதைகளுக்கு எதிரான தவறு. இந்த குறை நீங்க, கைகளை கூப்பிட்டு தலைகளை வணங்குங்கள்; பின்னர் உங்கள் ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு அணியுங்கள்.” அச்சமாயை, அச்சுதரின் வார்த்தைகளை கேட்ட கோபிகைகள், நிர்வாணமாக நீந்துவது விரதத்துக்குத் தவறாக இருப்பதை உணர்ந்தனர். அவர்கள் விரதம் நிறைவேற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், இது பகவான் நேரடியாக கூறியதால் குற்றமில்லாமல், அதை விரத நிறைவு என ஏற்றுக்கொண்டனர். அவர்கள் இவ்வாறு வணங்கியதைப் பார்த்த பகவான், தேவகியின் மகன், கருணையால் ஆடைகளை திருப்பிக் கொடுத்தார், மகிழ்ச்சியுடன். கோபிகைகள், பலவாக விளையாட்டு செய்து, வெட்கப்படுத்தப்பட்டும், ஆடைகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டும், கிருஷ்ணரிடம் சினம் கொள்ளவில்லை; அவருடன் இருப்பதில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஆடைகளை அணிந்து, மனம் பிரியமானவரைச் சந்திக்க ஆசையுடன், கோபிகைகள் கண்களை கீழே பார்த்து, கிருஷ்ணரிடமிருந்து விலகவில்லை. அவர்களின் விரதம் நிறைவேறி, பகவானின் பாதங்களை தொட ஆசைப்படுவதை உணர்ந்து, தாமோதரர் அவர்களிடம் உரையாடினார்: “நீங்கள் என்னை வழிபட ஆசைப்படுகிறீர்கள் என்பதை நான் அறிந்துள்ளேன்; இது நிறைவேறும், நான் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.” “என் மீது மனம் நிலை கொண்டவர்களுக்கு, ஆசை காமமாக மாறாது; சுட்டும், வேகவும் தானியங்கள் பொதுவாக முளைக்காதது போல. இப்போது, விரதம் நிறைவேற்றிய பெண்கள், வ்ரஜாவுக்கு செல்லுங்கள். எதிர்கால இரவுகளில், நீங்கள் என்னுடன் மகிழ்வீர்கள்; இந்த விரதம் என்னை வழிபடவே நீங்கள் செய்ததாகும்.” ஶுகர் சொன்னார்: “இவ்வாறு பகவான் கூறியபடி, கோபிகைகள், தங்கள் ஆசை நிறைவேறி, கிருஷ்ணரின் திருவடிகளை மனதில் நினைத்து, வ்ரஜாவுக்கு திரும்பினார்கள்; அவர்களுக்கு அது கடினமாக இருந்தது.” பின், பசுக்களால் சூழப்பட்ட தேவகியின் மகன், தனது அண்ணன் பாலருடன், வ்ரந்தாவனத்தை விட்டு, பசுக்களை வெகு தொலைவில் மேய்ந்தார். வெப்பமான மதிய சூரியன் தாக்கும் போது, மரங்கள் தங்கள் உடலை குடைபோல் விரித்து நிழல் அளிப்பதை கண்டு, கிருஷ்ணர் வ்ரஜவாசிகளிடம் பேசினார்: “ஸ்தோககிருஷ்ணா, அம்ஷு, ஸ்ரீதாமா, சுபலா, அர்ஜுனா, விஷாலா, ரிஷபா, தேஜஸ்வின், தேவப்ரஸ்தா, வரூதபா! இந்த மகான்கள், பிறர் நலனுக்காக வாழ்கின்றனர்; காற்று, மழை, வெப்பம், குளிர் ஆகியவற்றை சகித்து, நம்மை பாதுகாப்பார்கள்.” “அவர்களின் பிறவி பாக்கியமானது; எல்லா உயிரினங்களும் அவர்களால் வாழ்கின்றன. உண்மையில் நல்லவர்கள் போல, அவர்கள் உதவியை நாடுபவர்களை நிராகரிக்கவில்லை. இலை, பூ, பழம், நிழல், வேர், துருவு, மரம், மணமுள்ள சாறு, பசை, சாம்பல், எலும்பு ஆகியவற்றால் அவர்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகின்றனர்.” “இங்கு பிறவியின் உண்மையான நிறைவு என்னவெனில்: உயிர், செல்வம், அறிவு, சொல் ஆகியவற்றால் எப்போதும் உயர்ந்த நலனுக்காக செயல்பட வேண்டும்.” அவ்வாறு, யமுனாவின் நடுவில், புதுமர கிளைகள், கொத்துக்கள், பழங்கள், பூக்கள், இலைகள் நிறைந்த மரங்களின் கீழ், கிருஷ்ணர் பசுக்களை அழைத்துச் சென்றார். அங்கே, அரசே, பசுக்களுக்கு சுத்தமான, குளிர்ந்த, புனிதமான நீரை கொடுத்து, பசுக்களும், பாலர்களும் தாமாகவே அந்த இனிய நீரை அருந்தி திருப்தியடைந்தனர். அந்த காடுகளில், பசுக்களை விரும்பியபடி மேய விடுத்து, கிருஷ்ணரும், ராமரும் பசுக்களிடம் வந்தனர்; பசுக்களும் பசிக்கையில், பாலர்கள் பின்வரும் வார்த்தைகளை பேசினர்: “உணர்வுகளின் பொருட்களில் முழுமையாக ஈடுபடும் உயிரினம், மீண்டும் தன்னை நினைவில் கொள்ளாது; மரணம் என்பது முழுமையான மறப்பாகும். பிறப்பு, ஒருவரால் தன்னை அனுபவிக்கப்படும் போதும், உணர்வுப் பொருட்களை ஏற்கும் நிகழ்வாகும்; அது கனவு அல்லது கற்பனை போலவே.” “ஒருவர் முன்பு கண்ட கனவையும், கற்பனையையும் நினைவில் கொள்ளாதது போல, அந்த நிலைமைக்குள், தன்னை புதிதாகவே காண்கிறான்; முன்னையதாக அல்ல.” “இந்த மூன்று—உணர்வுகள், அவற்றின் பொருட்கள், மனம்—பொருளில் தோன்றும்; உள்ளும் புறமும் என்ற பிரிவை மக்கள் உருவாக்குகிறார்கள், நல்லவர்களின் செயல், தீயவர்களின் செயல் போல.” “அன்புள்ளவரே, உயிரினங்கள் எப்போதும் தோன்றி மறைந்து கொண்டிருக்கும்; காலத்தின் நுண்ணிய, வேகமான சக்தியால், இது தெரியவில்லை. தீப்பொறிகள், நீர்நிலைகள், மரத்தின் பழங்கள் போல, அனைத்து உயிரினங்களின் காலங்களும், நிலைகளும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன.” “இந்த விளக்கை தீப்பொறி என்று, இந்த நீரை ஓடை என்று, இந்த மனிதனை மனிதன் என்று அழைக்கிறோம்—இந்த வார்த்தைகள் பொய்யானவை; நிலையான வாழ்க்கை என்ற கருத்தும் பொய்.” “இந்த மனிதன் தன் செயல்களின் விதையிலிருந்து பிறந்தான் என்று நினைக்காதீர்கள்; அவன் உண்மையில் மறைந்துவிடுகிறான் என்று நினைக்காதீர்கள்; அது மாயை, மரத்தில் தீப்பொறி தோன்றி மறைந்தது போல.” “கருவுறுதல், கருவில் வளர்தல், பிறப்பு, குழந்தை, சிறுவன், இளமை, முதிர்வு, முதுமை, மரணம்—இவை உடலின் ஒன்பது நிலைகள்.” “மேலும், உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பல உடல்கள், கற்பனைப் பொருளால் உருவானவை; குணங்களுடன் தொடர்பு கொண்டு, சிலர் அவற்றை பெறுகின்றனர், சிலர் விட்டுவிடுகின்றனர்.” “தந்தை, மகன் ஆகியவற்றிலிருந்து உயிரின் தோன்றலும் மறையும் குறித்துப் பரிசீலிக்கப்படுகிறது; ஆனால், தோன்றும், மறையும் பொருள்களின் உண்மையான தன்மையை அறிந்தவர், இரண்டும் அவரால் வரையறுக்கப்படவில்லை.” இவ்வாறு, பகவானின் விளையாட்டு, கோபிகைகளின் பக்தி, பாலர்களின் அறிவு—all இதன் வழியாக, கிருஷ்ணரின் புனித வாழ்க்கை வ்ரஜாவில் ஓடுகிறது.