ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பகவான் ஸ்ரீமத் பாகவதம் கூறும் இந்த அத்தியாயங்களில், முதலில் பரமாத்மாவின் நாதரூபமான பரபிரம்மம் பற்றிய அதீதமான ரகசியங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன. அந்த நாதபிரம்மம் மனம், உயிர், இந்திரியங்கள் ஆகியவற்றால் ஆனது; அதற்கு எல்லை இல்லை, ஆழமும் அளவிட முடியாதது; கடலுக்குப் போன்றது, எளிதில் அறிய முடியாதது. அந்த நாதம், எல்லா சக்திகளையும் கொண்ட பரம்பொருளால் விரிவாக்கப்படுகிறது. எல்லா உயிர்களிலும் அது ஒலியின் வடிவில் உணரப்படுகிறது; இது தாமரைத் தண்டில் உள்ள நூல்போல் நுண்ணியதாக உள்ளது. எப்படிப் பிணையோன் தன் இதயத்திலிருந்து வாயிலாக ஜாலத்தை உருவாக்குகிறானோ, அதுபோல் உயிர்வாயுவும், ஒலியுடன் கூடி, ஆகாயத்திலிருந்து தோன்றி, மனதின் மூலம் ஸ்பர்ஶம் எனும் உணர்வை உருவாக்குகிறது. அந்த பரமன், வெவ்வேறு சந்தங்களில், ஓம் என்ற மந்திரத்தின் மூலம், உயிரின் பல பாதைகளையும், அமரத்துவத்தையும் தாங்கி நிற்கிறார். ஒலியின் எழுத்துக்கள், உயிர்மெய்கள், உச்சரிப்புகள், ஒலிக்குரல்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படுகிறார். அவர் தனக்கே உரிய சக்தியால், பரந்த, முடிவில்லாத வாசகங்களை, பல மொழிகளில், ஒவ்வொரு சந்தமும் நான்கு எழுத்துகள் அதிகரிக்கும் வகையில், படைக்கிறார் மற்றும் திரும்பவும் அவற்றைத் தன்னுள் இழுத்துக்கொள்கிறார். காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ருஹதி, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதி, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகத், விராட்—இவை அந்த சந்தங்கள். இந்த நாதம் எதை நிறுவுகிறது, எதை வெளிப்படுத்துகிறது, எதை மறைகிறது, எதை வேறுபடுத்துகிறது என யாரும் அறிய முடியாது; அதற்குள் உள்ள ரகசியத்தை நான் மட்டுமே அறிவேன் என்று பரமன் கூறுகிறார். அது என்னை நிறுவுகிறது, என்னை குறிக்கிறது, என்னை வேறுபடுத்துகிறது, என்னை மறுக்கிறது; அதனால் வேதங்களின் முழுமையான அர்த்தம் ஒலியின் மூலம் என்னை வேறுபடுத்தி, இறுதியில் மாயையை மறுத்து, தயை காட்டுகிறது. அதேபோல், அந்த தபோவனத்தைச் சுற்றி மான், காடுபன்றி, காட்டுநாய், எருது, காளை, யானை, பசுக்களின் வால், குரங்கு, மூங்கில், பாம்பு ஆகிய பல்வேறு விலங்குகள் சூழ்ந்திருந்தன. அந்தப் புனிதமான இடத்தில், மன்னர் தன் மகன்களுடன் புகுந்து, அங்கு யாகம் நடக்கும்போது முனிவரைக் காண்கிறார். முனிவர், கடுமையான தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், பரமனின் கருணை பார்வையும், அமுதம் போன்ற வார்த்தைகளையும் கேட்டதால் மிகவும் சோர்ந்தவராக இல்லை; அவர் ஒளிவீசும் உருவத்துடன், நீண்ட முடி ஜடையாக, பட்டையாடை அணிந்து, துறவிக்கு ஏற்றவாறு அலங்காரமில்லாமல், தூய்மையற்ற தோற்றத்துடன் இருந்தார். மன்னன் முனிவரின் ஆசிரமத்தை அணுகி வணங்கி, முனிவர் அவரை அன்புடன் வரவேற்று, மரியாதையுடன் அமரவைத்தார். முனிவர், பகவானின் கட்டளையை நினைத்துக் கொண்டு, தன்னடக்கத்துடன் இருந்த மன்னனை அமர வைத்து, மென்மையான வார்த்தைகளால் மகிழ்வித்தார். "ஓ மன்னா, நீ தர்மவான்களைப் பாதுகாக்கவும், அதர்மவான்களை அழிக்கவும் உலகில் சுற்றுகிறாய்; நீ ஹரியின் ஆதார சக்தியாக இருக்கிறாய். நீ சூரியன், சந்திரன், அக்கினி, இந்திரன், காற்று, யமன், தர்மன், வருணன் போன்ற பல வடிவங்களையும் நிலையையும் ஏற்று, உலகத்தைத் தாங்குகிறாய். உன் வெற்றிச் சரஸ்வதியுடன், விலங்கிய வில்லுடன், நீ போர்க்கலத்தில் இல்லாதபோது, தீயவர்களை உன் ரதத்தால் பயமுறுத்துகிறாய். உன் படைத்தளத்தின் பாதங்களால் பூமியைத் தகர்த்து, அதன் வளையத்தை அசைத்து, பெரும் படையைத் திரட்டி, பிரகாசமான சூரியனைப்போல் சுற்றுகிறாய். அந்த நேரத்தில், பரமன் உருவாக்கிய வர்ணாசிரம எல்லைகள் கொள்ளையர்கள் மூலம் முற்றிலும் சிதைவடையும். ஆசை, கட்டுப்பாடற்றவர்கள் ஆதரவு பெறும் போது, அதர்மம் எழும்; நீ ஓய்வெடுத்தால், இந்த உலகம் அநியாயக்காரர்களால் அழிந்து விடும். இருப்பினும், வீரா, நீ இங்கு வந்ததற்கான காரணத்தை கேட்கிறேன்; நாம் நேர்மையான மனதுடன் நடக்க வேண்டும்" என்று முனிவர் கூறினார். அதன்பின், ஷுகர் முனிவர் கூறுகிறார்: குளிர்காலத்தின் முதல் மாதத்தில், நந்தகோகுலத்தின் இளம்கன்னியர், காத்தியாயனி தேவியை வழிபட விரதம் மேற்கொண்டனர்; அவர்கள் மிகவும் எளிய உணவு மட்டுமே உண்டனர். காலிந்தி நதியில் விடியற்காலையில் குளித்து, மணலில் காத்தியாயனியின் உருவத்தை உருவாக்கி, மலர்கள், வாசனைப்பூ, பலவகை நிவேதனங்கள், தீபம், புகை, தானியங்கள், பழங்கள் போன்றவற்றால் வழிபட்டனர். அவர்கள் இந்த மந்திரத்தைப் பாடினர்: "ஓ காத்தியாயனி, பரம சக்தி, பரம யோகினி, உன்னதமான தேவி, நந்தனின் மகன் என் கணவராக வேண்டும்; உமக்கு வணக்கம்." இவ்வாறு, அவர்கள் மனதை முழுமையாக கிருஷ்ணனில் நிலைநிறுத்தி, ஒரு மாதம் விரதம் இருந்து, பத்திரகாளியைக் காமனுடன் வழிபட்டனர். தினமும் விடியற்காலையில், தோழிகளுடன் கைகோர்த்து, கிருஷ்ணனைப் பாடிக்கொண்டே, காலிந்தி நதியில் குளிக்கச் சென்றனர். ஒருநாள், வழக்கம்போல் ஆடைகளை கரையில் விட்டு, கிருஷ்ணனைப் பாடிக்கொண்டே மகிழ்ச்சியாக நீரில் விளையாடினர். அப்போது, யோகியர்களுக்கெல்லாம் தலைவனாகிய கிருஷ்ணன், அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து, தன் நண்பர்களுடன் அங்கு வந்து, அவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்பினார். உடனே, அவர்கள் ஆடைகளை எடுத்து, அருகிலிருந்த கடம்ப மரத்தில் ஏறி, பசங்குடன் சிரித்துக்கொண்டே, அவர்களை ஏளனமாகப் பேசினார்: "வாருங்கள், உங்கள் ஆடைகளைத் தாங்கள் விரும்பும் படி எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நான் உண்மையையே சொல்கிறேன், விளையாட்டுக்காக அல்ல; உங்கள் விரதத்தால் சோர்ந்திருந்தால் வாருங்கள். நான் பொய் பேசுவது இல்லை, இந்த பசங்கள் அறிந்தவர்கள்; அழகிய பெண்களே, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக வாருங்கள்; எல்லோரும் சேர்ந்து வர வேண்டாம்." கிருஷ்ணனின் இந்தச் சிறுகுழந்தைத் துள்ளலைக் கண்டு, கோபிகள் வெட்கத்துடன் ஒருவருக்கொருவர் முகம் பார்த்து சிரித்தனர்; ஆனால் நீரிலிருந்து வரவில்லை. கோவிந்தன் இவ்வாறு கிண்டலாகப் பேச, அவர்கள் மனம் கலங்க, கழுத்தளவு குளிர்ந்த நீரில் நடுங்கிக்கொண்டே, கிருஷ்ணனை நோக்கி முறையிட்டனர்: "ஓ நந்தனின் மகனே, தயவு செய்து எங்களை மதிப்பிடுங்கள்; நீங்கள் வ்ரஜாவினரால் போற்றப்படுபவர் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். எங்கள் ஆடைகளைத் திருப்பிக் கொடுங்கள்; நாம் நடுங்குகிறோம். ஓ ஷ்யாமசுந்தரா, நாங்கள் உன் சேவகிகள்; நீ சொல்வதை செய்வோம்; எங்கள் ஆடைகளைத் தாரும், இல்லையெனில் ராஜாவிடம் புகார் சொல்கிறோம்." அப்போது கிருஷ்ணன், "நீங்கள் உண்மையாகவே என் சேவகிகள், என் சொல்வதை செய்வீர்கள் என்றால், இந்த அழகான பெண்கள் இங்கு வந்து, தங்கள் ஆடைகளை எடுத்துக்கொள்ளட்டும்" என்று சொன்னார். அதனால், எல்லா பெண்களும் குளிரில் நடுங்கி, தங்கள் தனிப்பட்ட உறுப்புகளை கைகளால் மூடி, நீரில் இருந்து வெளியே வந்தார்கள். அவர்களை அவ்வாறு அசரடையக் கண்டு, கிருஷ்ணன் அவர்களின் தூய பக்தியில் மகிழ்ந்து, ஆடைகளைத் தன் தோளில் வைத்து, அன்புடன் புன்னகையுடன் சொன்னான்: "நீங்கள் விரதம் மேற்கொண்டு, ஆடையில்லாமல் நீரில் இறங்கினீர்கள்; இது தேவர்களுக்கு எதிரான குற்றம். கைகூப்பி தலை வணங்கி, இந்த தவறை நீக்குங்கள்; பிறகு உங்கள் ஆடைகளை எடுத்துப் போடுங்கள்" என்று கிருஷ்ணன் அருளினார்.