வணக்கம்! இங்கே நீங்கள் கேட்டுள்ள பாகவதம் 1.21.31 முதல் 1.22.14 வரையிலான சுருக்கமான, உரையாடலோடு கூடிய தமிழ் கதை: வணிகர்கள் உண்மையான செல்வத்தை விட்டுவிட்டு கனவுகளுக்குள் கிடைக்கும் வரங்களை நாடுவது போல, சிலர் தங்கள் மனதில் அந்த நிலையற்ற உலகில் ஆசீர்வாதங்களை கற்பனை செய்கிறார்கள். அந்த உலகம், கனவுகளை கேட்பது போல் இனிமையாக இருக்கிறது. மனிதர்கள் சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலைத்து, அவற்றை விரும்புபவர்கள், இந்திரன் மற்றும் பிற முக்கிய தேவதைகளை வழிபடுகிறார்கள்; ஆனால், என் உண்மை ச்வரூபத்தை அவர்கள் வழிபடவில்லை. இங்கு தேவதைகளை யாகங்களால் வழிபட்டவர்கள், "நாம் சொர்க்கத்தில் அனுபவிக்கலாம்" என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த அனுபவம் முடிந்ததும், மீண்டும் பூமியில் செல்வமும் உயர்ந்த பிறப்பும் வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்கள். இதனால், பூங்கொம்பான வார்த்தைகளால் மனம் சிதறியவர்களுக்கு, பெருமை மற்றும் பேராசை அதிகமானவர்களுக்கு, என் உபதேசங்கள் கூட ஈர்க்கப்படுவதில்லை. வேதங்கள் மூன்று பிரிவுகளால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன; அவை பிரம்மம், ஆத்மா, மற்றும் தேவதைகள் பற்றிய விஷயங்களை கூறுகின்றன. முனிவர்கள் மறைமொழியில் பேசுகிறார்கள், நானும் மறைமொழியை விரும்புகிறேன். ஒலி-பிரம்மம் மிகக் கடினமாக புரிந்துகொள்ளவேண்டும்; அது உயிர், அறிவு, மனம் ஆகியவற்றால் அமைந்துள்ளது. அது எல்லையற்றது, ஆழமானது, கடல் போல ஊடுருவ முடியாதது. அது என் மூலம் விரிவடைகிறது; எல்லையற்ற சக்தி கொண்ட பிரம்மம். உயிரினங்களில் அது ஒலியாக அனுபவிக்கப்படுகிறது, அது தாமரைத் தண்டு உள்ளே உள்ள நூல் போல. சிலந்தி தனது இதயத்திலிருந்து வாயிலாக வலை விரிப்பது போல, உயிர், ஒலி பெற்றது, ஆகாயத்திலிருந்து கிளம்பி, மனதின் மூலம் தொடுதலை உருவாக்குகிறது. அவன், அந்த இறைவன், வெவ்வேறு சந்தங்கள், அம்ருதம், ஆயிரம் பாதைகள் கொண்டவன்; ஒம் எழுத்திலிருந்து, உயிர்மெய், உயிர் எழுத்துகள், ஓசைகள், இசை எழுத்துகள்—all அவனுக்குள் நிலைபெற்றுள்ளன. அவன் தானாகவே, பெரிய, எல்லையற்ற மொழியை உருவாக்கி, பல மொழிகளில் விரிவாக்கி, சந்தங்கள் ஒவ்வொன்றும் நான்கு எழுத்துகள் அதிகமாகும் வகையில் பரப்புகிறான். காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ரஹதி, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதி, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகத், விராட்—இவை சந்தங்கள். இது எதை நிலைநிறுத்துகிறது, எதை கூறுகிறது, எதை குறிக்கிறது, எதை வேறுபடுத்துகிறது? இந்த உலகில் அதன் உள்ளார்ந்த பொருளை நான் மட்டுமே அறிகிறேன். இது என்னை நிலைநிறுத்துகிறது, என்னை குறிக்கிறது, என்னை வேறுபடுத்துகிறது, என்னை மறுக்கிறது; வேதத்தின் முழு பொருள் ஒலியில் நம்பிக்கையுடன் என்னை வேறுபடுத்தி, மாயையை மட்டும் பாடி, இறுதியில் அதை மறுத்து, கருணையை வழங்குகிறது. அதேபோல், அது மான், பன்றி, காட்டுக் கடைகள், காளை, எருமை, யானை, பசு வால், குரங்கு, நீர் நாய், பாம்பு ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டிருக்கிறது. அந்த உயர்ந்த புனித இடத்தில், அரசர்களின் தலைவர், தனது மகன்களுடன், முனிவர் அங்கு யாகக் குண்டத்தில் தீயை ஏந்திய நிலையில் அமர்ந்திருப்பதை கண்டார். முனிவர், கடுமையான தவத்தில் நீண்ட காலம் ஈடுபட்டிருந்தாலும், இறைவனின் கருணை பார்வையும், அமிர்தம் போன்ற வார்த்தைகளும் கேட்டதால், அதிகமாக சோர்வாக இல்லை; அவர் ஒளிவுமிக்கிறார். அவர் உயரமாகவும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், ஜடாமுடியும், படர் தோல் உடையும், தவக்காரருக்குப் பொருந்தும் வகையில் சுத்தமில்லாத தோற்றமும், அலங்காரம் இல்லாமல் இருந்தார். அரசர் ஆசிரமத்துக்கு வந்ததும், முனிவரிடம் வணங்கி, முனிவர் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்றார். முனிவர், உரிய உபசாரங்களைப் பெற்று, சுயநியமனமான அரசரை அமர வைத்தார்; இறைவனின் கட்டளையை நினைத்து, மென்மையான வார்த்தைகளால் அவரை மகிழ்வித்தார். "நிச்சயமாக, உன் சுற்றுப்பயணம் நல்லவர்களை பாதுகாப்பதற்கும், தீயவர்களை அழிப்பதற்கும்; நீ ஹரியின் சக்தியாக இருக்கிறாய்." "நீ சூரியன், சந்திரன், அக்கினி, இந்திரன், காற்று, யமன், தர்மம், வருணன் ஆகிய உருவங்களையும் நிலையையும் ஏற்கிறாய்—உனக்கு நமஸ்காரம், தூயவனே. நீ வெற்றிகரமான ரதத்தில் ஏறாமல், விலங்கிய ரதத்துடன், உன் வில் உறுதியாக இருக்கும்போது, தீயவர்களை அச்சுறுத்துகிறாய்." "உன் படை பூமியைச் சுற்றி, அதன் பரப்பை அதிர வைத்து, பெரிய படையினை அழைத்து, நீ பிரகாசமான சூரியன் போல சுற்றுகிறாய். அந்த நேரத்தில், அரசர், வர்ணம், ஆசிரமம் ஆகிய பிரிவுகளால் அமைக்கப்பட்ட எல்லைகள், இறைவன் உருவாக்கியவை, கொள்ளையர்கள் மூலம் உடைந்துவிடும்." "அநியாயம், பேராசை மற்றும் கட்டுப்பாடில்லாத மனிதர்களால் வளர்க்கப்படும்; நீ ஓய்ந்துவிட்டால், இந்த உலகம் கொள்ளையர்களால் அழிக்கப்படும். இருப்பினும், வீரனே, நீ இங்கு வந்ததற்கான காரணத்தை நான் கேட்கின்றேன்; நாமும் மனம் திறந்து செயல்படலாம்." இதன் பின், சுக முனிவர் கூறினார்: குளிர்காலத்தின் முதல் மாதத்தில், நந்தாவின் வ்ரஜாவில் உள்ள இளம்பெண்கள், காத்தியாயனியை வழிபடும் விரதம் மேற்கொண்டார்கள்; அவர்கள் எளிய உணவு மட்டுமே உண்டார்கள். அவர்கள் காலை, சூரியன் எழுந்ததும், காலிந்தி நதியில் நீராடி, நதிக்கரையில் மணலில் காத்தியாயனி தேவியின் உருவத்தை உருவாக்கி, அவளுக்கு மலர்மாலை, வாசனை, பலி, தூபம், விளக்கு, விதை, பழம், தானியம் போன்ற சிறிய பெரிய பல பொருள்கள் கொண்டு பூஜை செய்தார்கள். அவர்கள் இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்தார்கள்: "காத்தியாயனி, பெரிய சக்தி, பெரிய யோகினி, உயர்ந்த தலைவி, நந்தனின் மகன் என் கணவனாக வர வேண்டும்; உனக்கு வணங்குகிறேன்." இவ்வாறு, அவர்கள் மனம் முழுவதும் கிருஷ்ணன் மீது வைத்துக் கொண்டு, ஒரு மாதம் விரதம் இருந்து, பத்திரகாளியை வழிபட்டார்கள்; நந்தனின் மகன் தான் தங்கள் கணவனாக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார்கள். அவர்கள் காலை எழுந்து, தோழிகளுடன் கை கோர்த்து, ஒவ்வொரு நாளும் காலிந்தி நதிக்கு நீராட செல்லும் போது, கிருஷ்ணனைப் பற்றி பாடி, மகிழ்ச்சியாக சென்றார்கள். ஒருநாள், அவர்கள் நதிக்கரைக்கு வந்து, வழக்கம்போல் தங்கள் உடைகளை வைக்க, கிருஷ்ணனைப் பாடி, நீரில் மகிழ்ச்சியாக விளையாடினார்கள். அப்போது, யோகிகளில் தலைவன் கிருஷ்ணன், அவர்கள் எண்ணத்தை புரிந்து, தனது நண்பர்களுடன் அங்கு வந்தார்; அவர்களின் ஆசையை நிறைவேற்ற விரும்பினார். உடனே, அவர்கள் உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு, கடம்ப மரத்தில் ஏறி, பசங்குடன் சிரித்து, சிரிப்புடன் கூறினார்: "வா, பெண்களே, ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய உடைகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நான் உண்மையை சொல்கிறேன், இது கேலி அல்ல, நீங்கள் விரதத்தில் சோர்வடைந்திருந்தால்." "நான் பொய் பேசுவதில்லை, இவர்கள் எல்லாம் அறிவார்கள்; அழகான இடுப்பினரே, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக வாங்குங்கள், எல்லாம் சேர்ந்து வாங்க வேண்டாம்." கிருஷ்ணனின் கேலி பார்த்து, கோபிகள் அன்பில் மூழ்கி, ஒருவரை ஒருவர் கண்ணாடி பார்த்து, வெட்கத்துடன் சிரித்தார்கள்; ஆனால் வெளியே வரவில்லை. கோவிந்தன் இப்படி கேலி பேச, மனம் கலங்கிய கோபிகள், தண்ணீரில் கழுத்து வரை மூழ்கி, நடுங்கி, அவரை நோக்கி பேசினார்கள்: "நந்தனின் மகனே, தயவு செய்து எங்களை மதிக்க வேண்டும்; நீ வ்ரஜாவின் புகழுக்கு உரியவன் என்பதை நாங்கள் அறிவோம். எங்கள் உடைகளை கொடு, நாங்கள் நடுங்குகிறோம்." இவ்வாறு, அந்த புனிதமான, நகைச்சுவையுடனும், ஆன்மிகத்துடனும் கூடிய நிகழ்வுகள் நடந்தன.