ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கிருஷ்ணர் தனது அற்புதமான புல்லாங்குழலை ஊதியபோது, அந்த இசையின் அமுதத்தை தனது வாயிலிருந்து பாய்ச்சினார். அந்த இசையை தனது செவிகளால் பருகும் பசுக்கள், தங்கள் கன்றுகள் வாயில் பாலைப் பிடித்தபடியே நிற்க, கண்களில் கண்ணீருடன் கோவிந்தனை நேசத்துடன் பார்த்தன; மனதிலேயே அவரைத் தழுவும் போல் அமைந்தன. அம்மா, இந்த காடிலுள்ள பறவைகளும் பாக்கியசாலிகள், முனிவர்கள் போலவே. அழகிய மரங்களின் கிளைகளில் ஏறி, கிருஷ்ணரின் புல்லாங்குழல் இசையை செவிமடுத்து, கண்களை மூடி, மற்றைய எல்லாவற்றையும் மறந்து போகின்றன. முகுந்தரின் இசையை கேட்ட நதிகள், தங்கள் ஓட்டத்தில் வட்டங்கள் தோன்ற, உள்ளார்ந்த ஆசை குறைந்து, தங்கள் அலைகளைக் கரங்களாக மாற்றி முராரியைத் தழுவி, அவரது பாதங்களில் தாமரைப்பூக்களை சமர்ப்பிக்கின்றன. வ்ரஜாவின் பசுக்கள், ராமரும், பிற கண்ணகர்களும் வெயிலில் மேயும் போது, கிருஷ்ணர் புல்லாங்குழலை வாசிக்கிறார். அப்போது மரங்கள், நேசம் பொங்க, தங்கள் மலர்ந்த கிளைகளை உயர்த்தி, தங்களைத் தடாகமாக விரித்து, நண்பனுக்குச் சாயலாக நிழல் அளிக்கின்றன. புலிந்த பெண்கள், அந்த மகா இசைக் கலைஞனின் பாதங்களில் இருந்த குங்குமத்தை, தங்கள் காதலர்களின் மார்பில் இருந்ததை, புல்லில் விழுந்ததை, தங்கள் முகம் மார்பில் பூசி, அவரை பார்த்து எழுந்த காதல் வேதனையைத் தணிக்கின்றனர். இந்த மலை, ஹரியின் சிறந்த சேவகர்; ராமா, கிருஷ்ணர் பாதங்களைத் தொடும் போது மகிழ்ந்து, தங்கள் பசுக்கள், நண்பர்களுக்காக தண்ணீர், இளம் புல், வேர் ஆகியவற்றை வழங்கி மரியாதை செய்கிறது. ராமா, கிருஷ்ணர் பசுக்களை காட்டில் வழிநடத்தும் போது, கண்ணகர்கள் உடன் இருக்க, அவர்களின் புல்லாங்குழல் இசை அனைத்து உயிரினங்களையும் மயக்குகிறது; நகரும் உயிர்கள் கூட அசையாமல் நிற்க, மரங்கள் உற்சாகமடைந்து, தங்கள் கட்டுப்பாடுகள் தளர்ந்து விடுகின்றன. இவ்வாறு, அந்த பிருந்தாவனத்தில் உலாவும் பிரபுவின் விளையாட்டுகளை விவரித்துக்கொண்டு, கோபிகள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக்கொண்டு, அவருடைய லீலைகளில் முழுமையாக ஈடுபட்டனர். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்து ஒன்றாவது அதிகாரம் முடிகிறது; இது பரமஹம்ஸர்களுக்கான பரம சாஸ்திரம். இந்த உலகில், பொருள் ஆசைகளில் மூழ்கிய மனிதன், தன்னை அறியான், உயர்ந்ததையும் அறியான்; உடலுக்காக மட்டும் வாழும் அவன், காற்று ஊதும் மடல் போல, வாழ்க்கையை வீணாக்குகிறான். பயன்களின் விளைவு மக்களுக்கு உத்தமம் அல்ல; ஆனால், மருந்தை இனிப்பாகக் கொடுப்பது போல், அவர்களை ஈர்க்கும் வகையில் பேசப்படுகிறது. பிறப்பிலிருந்தே, மனிதர்கள் மனதில் ஆசைகளுக்கும், உயிருக்கும், தங்கள் சொந்தவர்களுக்கும் பற்றுடன் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவையே அவர்களுக்குத் துன்பத்தின் காரணம். தங்கள் உண்மையான நலனை அறியாதவர்கள், துன்ப பாதையில் வழிதவறி அலைகிறார்கள்; அறிவுள்ளவர், ஏன் அவர்களை மீண்டும் அந்த இருளில் கட்டிப் போட வேண்டும்? அறிவில்லாத, தவறான மனப்பான்மை கொண்ட சிலர், மலர்ச்சொற்கள் நிறைந்த பயன்களைப் பேசுவதில்லை; வேதத்தை அறிந்தவர்கள் அவற்றை புகழ்ந்ததில்லை. காமம், கருணை, பேராசை கொண்டவர்கள், மலர்களில் மனதை வைத்துக் கொண்டவர்கள், தீயை நோக்கிச் செல்லும் வண்டு போல; தங்களின் உண்மையான உலகை அறியவில்லை. அன்புள்ளவளே, அவர்கள் என் உள்ளார்ந்த இருப்பை அறியவில்லை; உலகம் என்னிடமிருந்து தோன்றுகிறது; ஸ்தோத்திரம், யாகம் செய்யும் போது திருப்தி அடையாதவர்கள், மூடுபனி மூடிய கண்கள் கொண்டவர்களைப் போல. என் மறைமுக நோக்கத்தை அறியாமல், விஷயங்களில் பற்றுள்ளவர்கள், வன்முறையில் ஈடுபட்டால், அவர்களுக்கு யாகம் கூட அனுமதிக்கப்படாது. கொடூரமானவர்கள், தங்கள் சொந்த இன்பத்திற்காக, தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்களுக்கு வன்முறையால் பெற்ற விலங்குகளைப் பலியாக்கி, யாகம் செய்கிறார்கள். கடையில் உண்மைப் பொருளை விட்டுவிட்டு கனவில் உள்ள செல்வத்தை நாடும் வணிகர் போல, அவர்கள் மனதில் அந்த நிஜமற்ற உலகில் ஆசிகளை நினைத்து மகிழ்கிறார்கள்; அது கனவுபோல் கேட்க இனிமை. ரஜஸ், சத்துவம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலைத்து, அவற்றில் பற்றுள்ளவர்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வழிபடுகிறார்கள்; ஆனால் என்னை உண்மையில் அறியாமல். இங்கே, யாகங்கள் செய்து தேவர்களை வழிபட்ட பிறகு, 'நாம் சொர்க்கத்தில் அனுபவிப்போம்' என்று நினைக்கிறார்கள்; அது முடிந்ததும், மீண்டும் இந்த உலகில் செல்வம், உயர்ந்த பிறவி வேண்டுகிறார்கள். மலர்ச்சொற்களில் மனதை இழந்த, அகந்தை, பேராசை கொண்டவர்களுக்கு, என் உபதேசங்கள் கூட பிடிக்காது. இந்த வேதங்கள், மூன்று பிரிவுகளுடன், பிரம்மம், ஆத்மா, தேவர்கள் குறித்து பேசுகின்றன; முனிவர்கள் மறைமுகமாகச் சொல்கிறார்கள்; நானும் மறைமுகமாகப் பேச விரும்புகிறேன். ஒலி-பிரம்மம் மிகவும் கடினமாகப் புரிந்து கொள்ளப்படக்கூடியது; அது உயிர், அறிவு, மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது; அளவில்லாதது, ஆழமானது, கடல்போல் ஊடுருவ முடியாதது. அது என்னால், அந்த பரம்பொருளால் விரிவுபடுத்தப்படுகிறது; உயிரினங்களில், அது ஒலியாகத் தெரிகிறது; தாமரைத் தண்டு உள்ளே நூல் போல. ஓலை உளர்ந்து அதன் வலைப்பின்னலை வாயிலிருந்து வெளியிடும் சிலந்தி போல, உயிர், ஒலியுடன், ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்து, மனத்தின் மூலம் ஸ்பரிசமாகிறது. அவன், அந்த ஆண்டவர், வெண்பா, அமரத்துவம், ஆயிரம் பாதைகள் கொண்டவர்; ஓம் என்ற புனித நாதத்தில், உயிர், உயிரெழுத்து, மெல்லிசை, ஒலிகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு உள்ளார். அவர், தனக்கே, இந்த மிகப்பெரும், முடிவில்லாத மொழியை, பலவகை மொழிகளில், ஒவ்வொரு சந்தத்தில் நான்கு எழுத்துகள் அதிகரிக்க, படைத்து, மீண்டும் அழிக்கிறார். காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ருஹதி, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதி, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகத், விராட்—இதுவே சந்தங்கள். அது எதை நிறுவுகிறது? எதை அறிவிக்கிறது? எதை குறிக்கிறது அல்லது வேறுபடுத்துகிறது? இந்த உலகில் அதை உணர்வது நானன்றி யாரும் இல்லை. அது என்னை நிறுவுகிறது, என்னை குறிக்கிறது, என்னை வேறுபடுத்தி, என்னை நிராகரிக்கிறது; வேதங்களின் முழு அர்த்தமும் ஒலியில் சார்ந்தது; அது மாயையை மட்டும் கூறி, இறுதியில் அதை நிராகரித்து, தயாபாலாகிறது. அதேபோல், அது மான், பன்றி, காட்டுநாய், மாடு, எருமை, யானை, பசு வால், குரங்கு, மூங்கில், பாம்பு ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ளது. அந்த உயர்ந்த புனித இடத்துக்குள் நுழைந்த அரசன், தனது மகன்களுடன், யாகக் குண்டத்தில் தீயுடன் அமர்ந்திருந்த முனிவரைப் பார்த்தான். அவன், கடுமையான தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்ததால் பிரகாசமாக இருந்தான்; பரமனின் அன்பு பார்வையும், அமுதமாய் இருந்த வார்த்தைகளும் காரணமாக, அவன் உடல் மிக மெலிந்ததாக இல்லை. அவன் உயரமாக இருந்தான், தாமரை இதழ்போன்ற கண்கள், ஜடாமுடி, புல் தோல் உடை, தவமுனிவருக்கே உரிய அழுக்கான தோற்றம், அலங்காரம் எதுவும் இல்லாமல் இருந்தான். அப்போது, அரசன் ஆசிரமத்தை அணுகி வணங்கினான்; முனிவர் அவனை அன்புடன் வரவேற்று, மரியாதை செய்து, வரவேற்பு சொன்னார். முனிவர், உரிய படி அர்ப்பணிப்புகள் செய்து, தன்னடக்கத்துடன் இருந்த அரசனை அமர வைத்து, பரமன் கட்டளையை நினைவுகூர்ந்து, மென்மையான வார்த்தைகளால் மகிழ்வித்தார்: "நிச்சயமாக, பரமனே, நீர் சுற்றிவரும் காரணம், நல்லவர்களைப் பாதுகாக்கவும், தீயவர்களை அழிக்கவும் தான்; ஏனெனில் நீர் ஹரியின் ஆதார சக்தி. நீர், சூரியன், சந்திரன், அக்னி, இந்திரன், காற்று, யமன், தர்மன், வருணன் ஆகியவர்களின் ரூபங்களையும், நிலைகளையும் ஏற்று நிற்கிறீர்; உமக்கு, பரிசுத்தனுக்கு, வணக்கம். நீர், ரதத்தை ஏறி, செம்மணிகள் அலங்கரித்த வெற்றிச்சரணை, கொடிய வில்லுடன், போர்க்களத்தில் செல்லாதபோது கூட, தீயவர்களுக்கு பயத்தை ஏற்படுத்துகிறீர்.