ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

விரிந்த வ்ரிந்தாவனம் உலகில் புகழ் பெற்றது; ஏனெனில் தேவகியின் மகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவடிகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட நீர் அங்கு பெருகியுள்ளது. கோவிந்தன் அங்கு வெண்குழல் வாசிக்கும்போது, மயில்கள் ஆனந்தத்தில் ஆடுகின்றன; மலையடிவாரங்களில் உள்ள எல்லா ஜீவராசிகளும் அசைவின்றி அமைதியாகின்றன. அங்கே உள்ள எளிய மனம் கொண்ட மான்களும் பாக்கியசாலிகள். அவர்கள் நந்தகோபாலரின் அழகிய ஆடையையும், அவருடைய கருமான் தோழிகளோடு சேர்ந்து வாசிக்கும் வெண்குழலின் இசையையும் கேட்டு, அன்பு விழிகளால் அவரை வணங்குகின்றனர். கிருஷ்ணரைக் காணும் தேவர்கள், அவருடைய அழகும் நடப்பும் கண்களுக்கு ஒரு திருவிழா போல இருக்க, அவருடைய வெண்குழலின் இனிமையான, தனிமையான இசையைக் கேட்டு, வானராசிகளும் அவரைப் பார்த்து மனம் கலங்கி, மலர் மாலைகள் சிதறி, உடைகள் சற்றே தளர்ந்து, மயங்கிவிடுகின்றனர். அங்கே உள்ள பசுக்கள், கிருஷ்ணரின் வாய் வழியாக வெளிவரும் வெண்குழல் இசையின் அமுதத்தை காதுகளால் பருகி, அசைவின்றி நிற்கின்றன; பசுகுட்டிகள் கூட தங்களுடைய வாயில் பாலை வைத்தபடி உறைந்து, கண்களில் கண்ணீர் பெருக, கோவிந்தனை மனதாரக் கட்டிப்பிடிப்பது போல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன. இந்த காட்டில் உள்ள பறவைகளும் பாக்கியசாலிகள்; அவர்கள் அழகிய மரக்கிளைகளில் ஏறி, கண்களை மூடி, கிருஷ்ணரின் வெண்குழல் இசையை முழுமையாகக் கேட்கின்றனர்; மற்றவை அனைத்தையும் மறந்து விடுகின்றனர். முகுந்தனின் பாட்டைக் கேட்ட நதிகள், தங்கள் ஓட்டத்தில் வட்டமிட்டு, வெறியைக் குறைத்துக்கொண்டு, முராரியை அலைகளால் அணைத்துப், அவரது திருவடிகளில் தாமரை மலர்களை சமர்ப்பிக்கின்றன. வ்ரஜத்தின் பசுக்கள், ராமரும், கோபக்குழந்தர்களும் வெயிலில் மேயும் போது, கிருஷ்ணன் வெண்குழல் வாசிக்க, மரங்கள் அன்பால் மலர்ந்த கிளைகளை உயர்த்தி, தங்கள் உடலையே குடைபோல் விரித்து நண்பனை நிழலளிக்கின்றன. புலிந்த பெண்கள், பெரிய பாடகரான கிருஷ்ணரின் திருவடிகளில் இருந்த குங்குமம் புல்லில் படிந்ததை எடுத்து, தங்களது முகம் மார்பில் பூசிக்கொண்டு, அவரைப் பார்த்து எழுந்த காதல் வேதனையைத் தணிக்கின்றனர். இந்த மலை, ஹரியின் சிறந்த சேவகனாக, ராமர், கிருஷ்ணரின் திருவடிகள் தன்னைத் தொடும் போது மகிழ்ச்சி கொண்டு, தன் மேற்பரப்பிலிருந்து நீர், மென்மையான புல், மூலிகைகள் கொண்டு அவர்களுக்கும், பசுக்களுக்கும், தோழர்களுக்கும் மரியாதை செலுத்துகிறது. ராமரும் கிருஷ்ணனும் பசுக்களை காட்டில் நடத்திக்கொண்டு, கோபக்குழந்தர்கள் கூட, அவர்கள் வாசிக்கும் இனிய வெண்குழலின் இசையில் எல்லா ஜீவராசிகளும் மயங்கி, அசைவற்றுப் போய், மரங்கள் ஆனந்தத்தில் நடுங்க, அவர்களின் பிணைப்புகளும் தானே களைந்துவிடுகின்றன. இவ்வாறு, வ்ரிந்தாவனத்தில் திரிபவர் பகவானின் லீலைகளை விவரித்துக் கொண்டிருந்த கோபிகள், ஒன்றுக்கொன்று பேசிக் கொண்டே, அவருடைய விளையாட்டில் முழுமையாக மூழ்கினர். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்து ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவடைகிறது. இந்த உலகில், விஷயங்களில் மூழ்கிய மனிதன் தன்னை அறியான்; தன்னை விட உயர்ந்ததை அறியான்; உடம்புக்காக மட்டுமே வாழும் அவன், வெறும் காற்று ஊதும் குப்பைபோல், வாழ்க்கையை வீணாக்குகிறான். மனிதர்களுக்கு இவ்வாறு கிடைக்கும் பலன் உயர்ந்தது அல்ல; ஆனால், மருந்தை இனிப்பாகக் கலந்து கொடுப்பதைப் போல, அவர்களை ஈர்க்கத்தான் இது பேசப்படுகிறது. பிறப்பிலிருந்தே, மனிதர்கள் மனதில் ஆசை, ஆயுள், தங்கள் உறவினர்கள் மீது பிணைப்பு கொண்டிருப்பர்; ஆனால், இவைதான் அவர்களுக்குத் துன்பம் தரும் காரணங்கள். தங்கள் உண்மையான நன்மையை அறியாதவர்கள், துன்ப பாதையில் வழிகெட்டு அலைவார்கள்; அறிவுள்ள ஒருவர், அவர்களை மீண்டும் அந்த இருளில் கட்டுப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபடுத்துவாரா? அறிவில்லாத, குழப்பமான மனம் கொண்ட சிலர், அவை பூத்த பலன்களைப் பற்றி பேசுவதில்லை; வேதங்களை அறிவோரும் அவற்றைப் புகழ்வதில்லை. காமம், கருணை, பேராசை கொண்டவர்கள், பூவிலேயே மனதை வைத்திருப்பவர்கள், தீயை நோக்கிச் செல்லும் தீப்பூச்சிகளைப் போல், தங்கள் உண்மையான உலகத்தை அறியமாட்டார்கள். அன்புள்ளவளே, அவர்கள் என் உள்ளத்தில் உறையும் என்னை அறியமாட்டார்கள்; இந்த உலகமே என்னிடமிருந்து தோன்றியது என்பதை உணரமாட்டார்கள்; ஸ்தோத்திரம், யாகம் புரிந்தும் திருப்தி அடையாதவர்கள், மூடுபனியில் கண் மறைந்தவரைப் போல இருக்கிறார்கள். என் மறைபொருளை அறியாமல், விஷயங்களில் மூழ்கியவர்கள், வன்முறையில் ஆசை கொண்டால், அவர்களுக்கு யாகமும் உத்தரவிடப்படவில்லை. கொடூரமானவர்கள், தங்கள் இன்பத்திற்காக, தேவதைகள், பித்ருக்கள், பூதங்களுக்கு வன்முறையால் பெற்ற மிருகங்களைப் பலியாக்கி யாகங்கள் செய்கிறார்கள். உண்மையான செல்வத்தை விட்டுவிட்டு கனவில் செல்வம் தேடும் வணிகர்கள் போல், அவர்கள் அந்த நிலையற்ற உலகில் ஆசீர்வாதம் கிடைக்கும் என்று மனதில் எண்ணுகின்றனர்; அது கனவு போல கேட்பதற்கு இனிமைதான். ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலை கொண்டவரும், அவற்றை விரும்புபவரும், இந்திரன் முதலான முக்கிய தேவதைகளை வணங்குவர்; ஆனால், என் உண்மை வடிவில் என்னை வணங்கமாட்டார்கள். இங்கே தேவதைகளை யாகம் செய்து வணங்கிய பிறகு, "நாம் சுவர்க்கத்தில் இன்பம் அனுபவிப்போம்" என்று நினைப்பர்; அது முடிந்ததும், மீண்டும் பூமியில் செல்வம், உயர்ந்த பிறவி வேண்டும் என்று விரும்புவர். இவ்வாறு, பூத்த வார்த்தைகளால் மனம் கவரப்பட்ட, அகந்தை, பேராசை கொண்டவர்களுக்கு என் உபதேசமும் பிடிக்காது. இந்த வேதங்கள் மூன்று பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டு, பிரம்மன், ஆத்மா, தேவதைகள் ஆகியவை பற்றிப் பேசுகின்றன; முனிவர்கள் மறைபடியாகச் சொல்கிறார்கள்; நானும் மறைபடியாக பேசுவதை விரும்புகிறேன். ஓம் எனும் நாதம், உயிர், அறிவு, மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது; அது அளவில்லாதது, ஆழமானது, கடலைப்போல் எளிதில் தாண்ட முடியாதது. அது என்னால், அந்தமில்லாத சக்தி கொண்ட பரம்பொருளால் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது; உயிரினங்களில் அது நாத வடிவில், தாமரைத் தண்டு உள்ளே உள்ள நூல்போல் உணரப்படுகிறது. ஓய்வில்லாத கருவான வழியாக, எறும்பு தன் வலைவைத்தலை இதயத்திலிருந்து வாயிலாக வெளியேற்றுவது போல, உயிரும், நாதமும், ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்து, மனத்தின் ஊடாக ஸ்பர்ஷ வடிவில் வெளிப்படுகிறது. அவர், அந்த பரமாத்மா, சந்தங்கள் மற்றும் அமரத்துவம் ஆகியவற்றால் ஆனவர்; ஆயிரம் பாதைகள் கொண்டவர்; ஓம் என்ற நாதத்தில், உயிர்மெய், உயிரெழுத்து, உச்சரிப்பு, நாதம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு உள்ளார். அவர் தனக்குத்தானே, பெரும் முடிவில்லாத மொழியை, பல்வேறு மொழிகளில், ஒவ்வொரு சந்தமும் நான்கு எழுத்துகள் அதிகரிக்கிறபடி, உருவாக்கி, மீண்டும் களைப்பவர். காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ருஹதி, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதி, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகத், விராட்—இவை சந்தங்கள். அவை எதை நிறுவுகிறது, எதை அறிவிக்கிறது, எதை குறிக்கிறது, எதை வேறுபடுத்துகிறது? இந்த உலகில், அதன் உள்ளார்ந்த பொருளை என்னைத் தவிர யாரும் அறியமாட்டார்கள். அது என்னை நிறுவுகிறது, என்னைக் குறிக்கிறது, என்னை வேறுபடுத்துகிறது, என்னை நிராகரிக்கிறது; இவ்வாறு, வேதங்களின் முழுப் பொருளும் நாதத்தில் சார்ந்தது; அது மாயையை விவரித்து, இறுதியில் அதை நிராகரித்து, அருளாகிறது. அதேபோல், அது மான், காட்டு பன்றி, காட்டு நாய், காளை, எருமை, யானை, குதிரை வால், குரங்கு, கீரி, பாம்பு ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ளது. அந்த பரமபுனித ஸ்தலத்தில் நுழைந்து, ராஜாக்களின் தலைவன் தன் மகன்களுடன், அங்கு அமர்ந்திருந்த முனிவரை, யாகம் எரிகின்றதைப் பார்த்தான். அவர், கடுமையான தவத்தில் நீண்ட நாட்கள் ஈடுபட்டதால் ஒளிர்ந்த முகத்துடன் இருந்தார்; பகவானின் அருளான பார்வையும், அமுதமான சொற்களையும் கேட்டதால், மிகவும் வாடியவராகத் தெரியவில்லை. அவர் உயரமானவர், தாமரை மலர் போன்ற கண்கள், ஜட்டையுடன், மரச்சீலை உடுத்தியவர், தவசிக்கு ஏற்றவாறு தூய்மையற்ற தோற்றம், ஆபரணமற்றவர். அப்போது, ராஜா அங்கு சென்று முனிவருக்கு வணங்கி, முனிவர் தக்க மரியாதையுடன் வரவேற்று, அன்புடன் பேசினார். முனிவர், முறையான அர்ப்பணங்களை ஏற்று, சுய கட்டுப்பாட்டில் இருந்த ராஜாவை அமரவைத்து, பகவானின் கட்டளையை நினைத்து, மென்மையான வார்த்தைகளால் அவரை மகிழ்வித்தார்.