ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு நாள், வ்ரஜபூமியின் பசுமை மேய்ச்சல் நிலங்களில், கோபிகள் ஒன்றாக கூடி, தங்கள் தோழிகளிடம் மகிழ்ச்சியுடன் பேசினார்கள்: “அம்மா, நம் கண்களுக்கு இதைவிட சிறந்த பலன் எது? வ்ரஜபதி நந்தராஜாவின் இரு புதல்வர்கள், தங்கள் நண்பர்களுடன் பசுக்களை மேய்த்து வருகிறார்கள். அவர்கள் முகத்தில் புல்லாங்குழல் அழகாக அலங்கரிக்க, அவர்கள் நம்மை அன்புடன் பார்ப்பது காணும் கண்களுக்கு பெரும் பாக்கியம்.” அவர்கள் இருவரும், மாம்பழக் கொடி, இளங்கீற்று இலைகள், மயில் இறகுகள், தாமரை மற்றும் குமுத மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாலைகள், காட்டு மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆடைகள் அணிந்து, பசுக்களோடும், கோபர்களோடும் நடுவில், மேடை மீது திறமையான நடனக்காரர்கள் போல் ஒளிவீசினர். அவர்கள் பாடும் ஒலி எல்லோரையும் மயக்கி விட்டது. “இந்த புல்லாங்குழல் எவ்வளவு பாக்கியசாலி!” என்று கோபிகள் சொன்னார்கள். “நாம் அனைவரும் விரும்பும், தாமோதரனின் அதிருச்சுவை நிறைந்த உதட்டுப் பானத்தை, இந்த புல்லாங்குழல் மட்டும் அனுபவிக்கிறது. அந்த புல்லாங்குழல் இசையின் மீதமுள்ள சுவையை நதிகள் கூட ருசித்து மகிழ்ந்துவிட, அவர்கள் நீர் அலைகள் நடுங்கி, மரங்கள் முதியோர் போல் கண்ணீர் சிந்துகின்றன.” “விரிந்தாவனமும் உலகில் புகழ் பெற்றது, ஏனென்றால் தேவகியின் புதல்வனின் திருப்பாத நீர் இப்பூமியை புனிதமாக்கியது. கோவிந்தன் புல்லாங்குழலை வாசிக்க, மயில்கள் மயக்கத்தில் ஆடுகின்றன; மலைச்சரிவுகளில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் அசையாமல் நிற்கின்றன.” “பொதுவாக உணர்ச்சி குறைந்த கான்கறுகள் கூட, நந்தராஜாவின் மகன் அழகிய ஆடையில் தோன்றும் போது, அவரது புல்லாங்குழல் இசையை தங்கள் கறுப்புக் காளைகளுடன் கேட்டு, அன்பான பார்வையால் வணங்குகின்றன.” “கிருஷ்ணரின் திருமேனி, நடத்தை கண்களுக்கு விழாக்கோலம். அவருடைய புல்லாங்குழலின் இனிய, தனிமை நிறைந்த இசையை வானரங்கனியர்கள் தங்கள் விண்ணுலக ரதங்களில் இருந்து கேட்கும் போது, அன்பால் அவர்கள் மனம் கலங்க, மலர் மாலைகள் சிதறி, உடைகள் சிதறி, மயங்கி விடுகின்றனர்.” “பசுக்கள், கிருஷ்ணரின் வாயிலிருந்து எழும் புல்லாங்குழல் இசையின் அமுதத்தை, தங்கள் காதுகளை உயர்த்தி குடிக்கின்றன; பசுக்குட்டிகள் கூட தாய்ப்பாலுடன் நிற்க, கண்களில் கண்ணீர் மல்க, கோவிந்தனை பார்த்து, உள்ளத்தில் அவரை அணைத்துக் கொள்கின்றன.” “இந்த காடில் உள்ள பறவைகள் கூட பாக்கியசாலிகள். அழகிய மரக்கிளைகளில் ஏறி, கண்களை மூடி, கிருஷ்ணரின் புல்லாங்குழல் இசையை கேட்டுக்கொண்டு, மற்ற அனைத்தையும் மறந்து விடுகின்றன.” “முகுந்தனின் பாட்டு கேட்ட நதிகள், அலைகளில் வட்டங்கள் தோன்றி, பாசம் அடங்கி, தங்கள் அலைகளை கரங்களாக மாற்றி முராரியை அணைத்து, அவருடைய பாதங்களில் தாமரை மலர்களை அர்ப்பணிக்கின்றன.” “வ்ரஜத்தின் பசுக்கள், ராமருடன், கோபர்களுடன் வெய்யிலில் மேயும் போது, கிருஷ்ணர் புல்லாங்குழலை வாசிக்க, மரங்கள் அன்பால் மலர்ந்த கிளைகளை உயர்த்தி, தங்கள் உடலை குடைபோல் விரித்து, நண்பனை நிழலாக்கி பாதுகாக்கின்றன.” “புலிந்த பெண்கள், அந்த பெரிய பாடகரின் திருப்பாதங்களில் இருந்த குங்குமம் புல்வெளியில் விழ, அதை எடுத்து தங்கள் முகம், மார்பில் பூசிக்கொண்டு, அவரைப் பார்த்து எழும் பிரேமவ்யாதியை தணிக்கின்றனர்.” “இதோ இந்த மலை, ஹரியின் சேவகர்களில் சிறந்தது. ராமரின், கிருஷ்ணரின் பாத ஸ்பரிசத்தால் ஆனந்தமடைந்து, தம் சரிவுகளில் இருந்து நீர், இளங்கொடி, வேர்கள் கொண்டு அவர்களுக்கும், அவர்களது பசுக்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் மரியாதை செலுத்துகிறது.” “ராமர், கிருஷ்ணர், பசுக்களை காடுகளில் வழிநடத்த, கோபர்களும் அருகில், அவர்கள் புல்லாங்குழல் இசை எல்லா உயிர்களையும் மயக்கி, அசையும் உயிர்கள் கூட நிற்க, மரங்கள் பரவசம் அடைந்து, தங்கள் பந்தங்கள் தளர்ந்து சுதந்திரம் பெறுகின்றன.” இவ்வாறு, கோபிகள், பகவானின் விரிந்தாவன லீலைகளை ஒன்றுக்கொன்று கூறிக்கொண்டு, அவருடைய விளையாட்டில் முழுமையாக மனதை ஊற வைத்தனர். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தம், முதல் பாதியின் இருபத்தி ஒன்றாம் அதிகாரம் நிறைவடைகிறது; இது பரமஹம்ஸர்களுக்கான புனித நூல். பொது மனிதர்கள், இச்சை பொருட்களில் மூழ்கி, தம்மையும், உயர்ந்த பொருளையும் அறியாமல், உடலுக்காக மட்டும் வாழும் காற்றுப்பம்பு போல் வீணாக வாழ்கிறார்கள். இந்தச் செயல்பாடுகள் மக்களுக்கு உயர்ந்த நன்மை அல்ல; ஆனால், மருந்தை இனிப்பாகக் கலக்கி குடிக்க வைக்கும் போல், அவர்களை ஈர்க்கவே இவை கூறப்படுகின்றன. பிறப்பிலேயே, மனிதர்கள் மனதில் ஆசை, உயிர், தங்கள் உறவினர்கள் மீது பற்றுடன் பிறக்கிறார்கள்; ஆனால் அதுவே அவர்களுக்கு துன்பத்தின் காரணமாகிறது. தமது உண்மையான நலனைக் காணாதவர்கள், துன்பப் பாதையில் மயங்கி அலைகிறார்கள்; அறிவுள்ளவர், அவர்களை மீண்டும் அந்த இருளில் இட்டுச் செல்ல மாட்டார். அறிவில்லாத, வழிகாட்டல் இல்லாத சிலர், இந்த பூத்த பலன்கள் குறித்து பேசுவதில்லை; வேதத்தை அறிந்தவர்கள் அவற்றை போற்றுவதில்லை. ஆசை, துன்பம், பேராசை கொண்டவர்கள், மலர்களில் மனதை வைத்துக் கொண்டு, தீயை நோக்கி பறக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் போல், தங்கள் சொந்த உலகத்தை அறியாமல் போகிறார்கள். “அன்புள்ளவரே, அவர்கள் என் உள்ளத்தில் உறையும் என்னை அறியவில்லை; இந்த உலகம் என்னிடமிருந்து எழுகிறது. வேத மந்திரங்கள், யாகங்கள் நிறைவு தராதவர்களுக்கு, பனிப்பொழிவால் பார்வை மறைந்தவர்களைப் போல.” என் மறைபொருளை அறியாத, இன்பங்களை விரும்பும் அவர்கள், வன்முறையில் பற்று வளர்ந்தால், அவர்களுக்கு யாகமும் கூட வலியுறுத்தப்படவில்லை. கொடியவர்கள், தங்கள் இன்பத்திற்காக, வன்முறையில் பெற்ற மிருகங்களை வைத்து தேவர்களுக்கும், பித்ருக்களுக்கும், பூதங்களுக்கும் யாகம் செய்கின்றனர். வணிகர்கள் கனவில் செல்வத்தைப் பார்த்து உண்மையை விட்டுவிடும் போல், இவர்கள் அந்த மாய உலகில் ஆசைபடுகிறார்கள்; அது கனவில் கேட்பது போல் இனிமைதான், ஆனால் உண்மையல்ல. ரஜஸ், சத்துவம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலைபெற்றவர்கள், அவற்றை விரும்புபவர்களும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வழிபடுகிறார்கள்; ஆனால் என்னை என் உண்மையான வடிவில் அறிந்து வழிபடுவதில்லை. இங்கே யாகம் செய்து, 'நாம் சுவர்க்கத்தில் அனுபவிப்போம்' என்று நினைக்கும் அவர்கள், அது முடிந்ததும், மீண்டும் செல்வம், உயர்ந்த பிறவி வேண்டுகிறார்கள். பூத்த சொற்களில் மனதை இழந்த, பெருமை, பேராசை கொண்டவர்களுக்கு, என் உபதேசமும் பிடிக்காது. வேதங்கள் மூன்று பிரிவுகளாக பிரிந்து, பிரம்மன், ஆத்மா, தேவர்கள் குறித்து பேசுகின்றன; முனிவர்கள் மறைபடையாகச் சொல்கிறார்கள்; நானும் மறைபடியே பேச விரும்புகிறேன். சப்த-பிரம்மம் அறிதற்கும் கடினம்; அது உயிர், இంద్రியங்கள், மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது; எல்லையற்றது, ஆழமானது, கடல் போல ஊடுருவ முடியாதது. அது என்னால், அந்த பரிபூரண பிரம்மனால் விரிவாகிறது; உயிரினங்களில் அது சப்த வடிவில், தாமரைத் தண்டு உள்ளே உள்ள நூல் போல தெரிகிறது. ஓலை புழுவைப் போல, எறும்பு தன் இதயத்திலிருந்து வாயால் ஜாலம் உருவாக்கும் போல், உயிர், சப்தத்துடன், ஆகாயத்திலிருந்து எழும்; அது மனத்தின் மூலம் ஸ்பரிசமாகிறது. அவர், அந்த இறைவன், வெண்பா, அமரத்துவம், ஆயிரம் பாதைகள் கொண்டவர்; ஓம் எனும் பிரணவம், மெய்யெழுத்துகள், உயிரெழுத்துகள், உச்சரிப்புகள், நாதங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறார்; அவர் உள்ளத்தில் நிலைபெற்றுள்ளார். அவர் தானே, இந்தப் பெரிய, முடிவில்லா, பல மொழிகளில் விரிந்த பேச்சை உருவாக்கி, மீண்டும் திரும்பவும் இழுத்து கொள்கிறார்; வெண்பாக்கள் நான்கு அச்சரியால் அதிகரிக்கின்றன. காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ருஹதி, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதி, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகத், விராட்—இவை வெண்பாக்கள். அது என்ன நிறுவுகிறது, என்ன அறிவிக்கிறது, என்ன குறிக்கிறது, அல்லது வேறுபடுத்துகிறது? இந்த உலகில், அதின் இருதயத்தை என்னைத் தவிர யாரும் அறியமாட்டார்கள். அது என்னை நிறுவுகிறது, என்னை குறிக்கிறது, என்னை வேறுபடுத்துகிறது, என்னை மறுக்கிறது; ஆகவே, வேதங்களின் முழு அர்த்தமும் சப்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு என்னை வேறுபடுத்திக் கூறி, இறுதியில் மாயையை மறுத்து, அருள்புரிகிறது. அதேபோல், அது மான், காட்டுப் பன்றி, காட்டுநாய், காளை, எருமை, யானை, பசுவின் வால், குரங்கு, மூங்கில், பல்லி, பாம்பு ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ளது. அந்தப் புனிதமான இடத்தில் நுழைந்த ராஜாவின் தலைவன், தன் மகன்களுடன், யாகக் குண்டம் எரிகின்றபோது முனிவரை அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான். அவர், தம் வடிவால் பிரகாசித்து, கடுமையான தவத்தில் நீண்ட நாட்கள் ஈடுபட்டு, இறைவனின் அன்பான பார்வை, அமுதமொழிகளை கேட்டதனால், அதிகமாக சோர்வடைந்தவராக இல்லாமல், பிரகாசித்தார். இவ்வாறு, இந்த புனிதக் கதைகள், பக்தர்களின் உள்ளத்தை ஆனந்தத்தில் முழுமையாக ஊற்றின.