ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பாரிக்ஷித் மகாராஜாவே, அந்த நேரத்தில், வ்ரஜபூமியில் ஒரு அதிசயமான நிகழ்வு நடந்தது. கிருஷ்ண பகவானின் வெண்குழலின் இசை, உயிரினங்களைக் கவர்ந்தது. அந்த இனிமையான இசை, வ்ரஜாவின் பெண்கள் அனைவரும் கேட்டனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அந்த இசையின் மகிமையை விவரித்து, அதில் முழுமையாக திளைத்தனர். ஆனால், அந்த கோபிகள் சொன்னார்கள்: "நாம் பார்த்த கண்களுக்கு இதைவிட உயர்ந்த பலன் எதுவும் இல்லை! வ்ரஜபதியின் இரு புதல்வர்களான கிருஷ்ணரும், ராமரும், தங்களது நண்பர்களுடன் மாடுகளை மேய்த்து கொண்டு வருகிறார்கள்; அவர்களது முகங்கள் வெண்குழலால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அன்பான பார்வைகள் எங்களை ஆசிர்வதிக்கின்றன." அவர்கள் இருவரும், மாம்பழக் காய்கள், இளஞ்சீடிகள், மயில் இறகுகள், தாமரை மற்றும் அல்லி மாலைகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, காட்டு மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆடைகளை அணிந்து, அந்த கோபர்களின் நடுவில் பிரமாண்டமாக ஜொலிக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரு மேடையில் நடனமாடும் வல்லுநர்களைப் போல, பாடலோடு விளங்குகின்றனர். "இந்த வெண்குழலுக்கு கிடைத்த பாக்கியம் என்னவென்று பாருங்கள், தோழிகளே! நாங்கள் எல்லாம் விரும்பும் தாமோதரனின் உதட்டின் அமுதத்தை அது மட்டும் அனுபவிக்கிறது. அந்த இசையின் மீதமுள்ள இனிமையை நதிகள் அனுபவித்து மகிழ்கின்றன; அவற்றின் நீர் அசைந்து, மரங்கள் மூப்பர்கள் போல கண்ணீர் சிந்துகின்றன." "இந்த வ்ரிந்தாவனம் உலகில் புகழ்பெற்றது, ஏனெனில் தேவகியின் மகனின் பாத நீர் இங்கு பரவியுள்ளது; கோவிந்தன் வெண்குழல் வாசிப்பதைப் பார்த்து, மயில்கள் பரவசமாக நடனமாடுகின்றன; மலைச்சரிவுகளில் உள்ள எல்லா உயிரினங்களும் அமைதியாகின்றன." "இந்த எளிய மனமுள்ள மான்கள் கூட பாக்கியசாலிகள்! நந்தனின் மகன் கிருஷ்ணன் அதிசயமான அலங்காரத்தில் தோன்றி, வெண்குழலின் இசையை தங்களது கருமான் மனைவிகளுடன் கேட்டு, அன்பான பார்வையால் வணங்குகின்றன." "கிருஷ்ணனின் வடிவமும் நடப்பும் கண்களுக்கு ஒரு திருவிழாவாகும்; அவர் வெண்குழலில் தனிமையில் இசைக்கும் இனிய பாடலைக் கேட்டுப் பரவசமடைந்த தேவர்களும், தங்கள் மலர் மாலைகள் சிதறி, உடைகள் சளைக்க, காதலில் மயங்கி மயங்கிவிடுகின்றனர்." "கிருஷ்ணனின் வாயிலிருந்து வந்த வெண்குழல் இசையின் அமுதத்தை செவிகளால் பருகும் பசுக்கள் அசையாமல் நிற்கின்றன; பசுக்குட்டிகள் தாய்பாலுடன் வாயில் நிற்க, கண்ணீருடன் கோவிந்தனை நோக்கி, மனதிலேயே அவரை அணைத்துக்கொள்கிறார்கள்." "அம்மா, இந்த காட்டில் உள்ள பறவைகள் கூட முனிவர்களாக இருக்க வேண்டும்; அழகான மரக்கிளைகளில் அமர்ந்து, கண்ணை மூடி, கிருஷ்ணனின் வெண்குழல் இசையை கேட்டு, மற்ற அனைத்தையும் மறந்து விடுகின்றன." "முகுந்தனின் பாடலைக் கேட்ட நதிகள், தங்கள் ஓட்டத்தில் வட்டங்கள் தோன்றி, ஆசை அடங்க, அலைகளால் முராரியை அணைத்து, அவரது பாதத்தில் தாமரைகள் அர்ப்பணம் செய்கின்றன." "வ்ரஜாவின் பசுக்கள், ராமருடன், கோபர்களுடன் வெயிலில் மேயும் போது, கிருஷ்ணன் வெண்குழல் வாசிக்க, மரங்கள் அன்பில் மலர்களால் நிரம்பி, தங்கள் கிளைகளை விரித்து, தோழனுக்காக நிழல் தருகின்றன." "புலிந்த பெண்கள், அந்த மகானின் தாமரைக் காலில் இருந்த குங்குமம் புல்லில் விழ, அதைக் கொண்டு தங்கள் முகத்திலும் மார்பிலும் பூசி, அவரை கண்ட காதல் வேதனையை ஆற்றுகின்றனர்." "இந்த மலையைப் பாருங்கள் – ஹரியின் சிறந்த சேவகராக, ராமர், கிருஷ்ணர், அவர்களது பசுக்கள், நண்பர்கள் ஆகியோரின் பாதங்களைத் தொடுவதில் மகிழ்ந்து, தன் சரிவிலிருந்து நீர், இளஞ்சீடி, மூலிகைகள் கொண்டு மரியாதை செலுத்துகிறது." "ராமரும் கிருஷ்ணரும் பசுக்களை காட்டில் நடத்த, கோபர்களுடன் செல்லும் போது, அவர்களது வெண்குழலின் இனிய இசை உயிரினங்களை மயக்குகிறது; அசையும் உயிர்கள் கூட அசையாமல், மரங்கள் பரவசமடைந்து, கட்டுகளின் சின்னங்கள் அவற்றிலிருந்து விழுகின்றன." இவ்வாறு, கோபிகள் ஒருவருக்கொருவர் வ்ரிந்தாவனத்தில் உலாவும் பரமாத்மாவின் லீலைகளை விவரித்துக் கொண்டே, அவருடைய விளையாட்டில் முழுமையாக திளைந்தார்கள். இவ்வாறு, பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவடைகிறது. அடுத்ததாக, பகவான் கூறுகிறார்: "இந்த உலகில், திருப்தி அடையவே இன்பவிஷயங்களில் மூழ்கும் மனிதன் தன்னை அறியாது, உயர்ந்ததையும் அறியான்; அவன் வெறும் உடலுக்காக வாழும், காற்று ஊதும் குமிழிபோல், அவனது வாழ்க்கை வீணாகிறது." "இன்பபயனைப் பற்றிய இந்தக் கதை மக்களுக்கு உகந்தது அல்ல; மருந்தை இனிப்பாக மாற்றி குடிக்க வைப்பதைப் போல, அவர்கள் ஈர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே இது கூறப்படுகிறது." "பிறப்பிலிருந்தே, மனிதர்கள் மனதில் ஆசை, உயிர், தம்முடையவர்கள் ஆகியவற்றில் பற்றுதல் கொண்டுள்ளனர்; அவை அவர்களுக்கு துன்பத்திற்கே காரணமாகின்றன." "தங்கள் நலனை அறியாதவர்கள், துன்ப பாதையில் தடுமாறுகிறார்கள்; அறிவுள்ளவர்கள் மீண்டும் அவர்களை அந்த இருள் நிறைந்த செயல்களில் ஈடுபடச் செய்வார்களா?" "அறிவில்லாத, தவறான மனம் கொண்ட சிலர், இந்த மலர்ந்த இன்பபயன்களைப் பற்றி பேசுவதில்லை; வேதங்களை அறிந்தவர்களும் அவற்றை புகழ்வதில்லை." "காமம், கருணை, பேராசை கொண்டவர்கள், மலர்களில் மனம் வைத்து, பழங்களை நோக்காதவர்கள், தீயை நோக்கிச் செல்லும் பூச்சிகள்போல், தங்களது உண்மையான உலகை அறியாமல் போகிறார்கள்." "அன்புள்ளவரே, அவர்கள் என்னை அறியவில்லை; நான் அவர்களின் உள்ளத்தில் இருக்கிறேன், இந்த உலகம் என்னிடமிருந்து தோன்றுகிறது. வேதம், ஹோமம், பூஜை ஆகியவற்றில் திருப்தி அடையாதவர்கள், பனிப்பொழிவால் பார்வை மறைந்தவர்களைப் போல, உண்மையை காண்பதில்லை." "என் மறைபொருளை அறியாமல், இன்பவிஷயங்களில் ஈடுபட்டவர்கள், வன்முறையில் பற்றுதல் கொண்டால், அவர்களுக்கு யாகமும் கூட ஒப்புக்கொள்ளப்படாது." "கொடூரமானவர்கள், தங்களது இன்பத்துக்காக, வன்முறையால் பெற்ற விலங்குகளைப் பயன்படுத்தி, தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்களுக்கு யாகம் செய்கிறார்கள்." "வணிகர்கள் கனவுகளில் செல்வத்தை எதிர்பார்ப்பதைப் போல, அவர்கள் அந்த உண்மை இல்லாத உலகில் ஆசீர்வாதங்களை நம்புகிறார்கள்; அது கேட்க இனிமையான கனவுபோல் தான்." "இச்சை, சத்துவம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலை கொண்டவர்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வழிபடுகிறார்கள்; ஆனால் என்னை என் உண்மையான வடிவில் அல்ல." "இங்கு தேவர்களை யாகத்தில் வழிபட்ட பிறகு, 'நாம் சொர்க்கத்தில் அனுபவிப்போம்' என்று நினைத்து, அது முடிந்ததும், மீண்டும் செல்வமும் உயர்ந்த பிறப்பும் வேண்டுகிறார்கள்." "இவ்வாறு, மலர்ச்சொற்களில் மனம் சிதறி, அகந்தை, பேராசை கொண்டவர்களுக்கு, என் உபதேசங்களும் பிடிக்காது." "இந்த வேதங்கள் மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, பரப்ரஹ்மம், ஆத்மா, தேவர்கள் ஆகியவற்றைச் சொல்லுகின்றன; முனிவர்கள் மறைபொருளாகவே பேசுகிறார்கள், நானும் மறைபொருளை விரும்புகிறேன்." "நாதப்ரஹ்மம் மிகவும் அறிதற்கே கடினமானது; அது உயிர், இந்திரியங்கள், மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது; அது எல்லையற்றது, ஆழமானது, கடந்து செல்ல முடியாத பெருங்கடலைப் போல்." "அது என்னால், அந்த பரமாத்மாவால் விரிவாக்கப்படுகிறது; உயிரினங்களில் அது ஒலி வடிவில் தெரிகிறது, தாமரைக் காம்பில் உள்ள நூலைப் போல." "ஓயாமல், சிலந்தி தன் இதயத்திலிருந்து வாயிலாக ஜாலத்தை வெளியிடும் போல, உயிரும், ஒலியுடன், ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்து, மனத்தின் மூலம் ஸ்பரிசம் ஆகிறது." "அவன், அந்த பகவான், சந்தங்கள், அமரத்துவம் கொண்டவன்; ஆயிரம் பாதைகள் கொண்டவன்; ஓம் என்ற நாதத்தில், உயிர்மெய், உயிரெழுத்து, உச்சாரணங்கள், ஓசைகள் கொண்டு, உள்ளிடப்பட்டிருக்கிறான்." "அவன், தனக்குத் தானே, இந்த பெரிய, முடிவில்லா வசனத்தை உருவாக்கி, திரும்பவும் இழுத்து, பல மொழிகளில் விரிவாக்குகிறான்; சந்தங்கள் நான்கு அச்சருக்களால் அதிகரிக்கின்றன." "காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ரிஹதீ, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதீ, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகத், விராட் – இவை சந்தங்கள்." "இது எதை நிறுவுகிறது? எதை அறிவிக்கிறது? எதை குறிக்கிறது? எதை வேறுபடுத்துகிறது? இந்த உலகில், இதன் உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தை என்னைத் தவிர யாரும் அறியவில்லை." "இது என்னை நிறுவுகிறது, என்னை குறிக்கிறது, என்னை வேறுபடுத்துகிறது, என்னை நிராகரிக்கிறது; எனவே, வேதங்களின் முழு அர்த்தமும் ஒலியில் சார்ந்து, என்னை வேறுபடுத்தி, இறுதியில் மாயையை நிராகரித்து, தயை காட்டுகிறது." "அதேபோல், அது மான், காடுபன்றி, காட்டுநாய், காளை, எருமை, யானை, பசு வால், குரங்கு, கீரி, பாம்பு ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ளது." "அந்த பரம புனித ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்த ராஜா, தன் புதல்வர்களுடன், அங்கு அமர்ந்திருந்த முனிவரையும், தீயும் ப்ரஜ்வலித்திருப்பதையும் கண்டார்." இவ்வாறு, ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் நிகழ்வுகள் பக்திபூர்வமாக நிகழ்ந்தன.