வணக்கம்! இங்கே வழங்கப்பட்ட ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தின் அத்தாட்சியமான அத்தியாயங்களை, அதன் வரிகளின் அடிப்படையில், ஒரு தொடரும், உயிரோடு ஓடும், பக்தி நிறைந்த கதையாக தமிழில் விவரிக்கிறேன்: வணிகர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் அரசர்கள், தங்கள் குளியலை முடித்து, தங்கள் தலையாய காரியங்களை நாடி வெளியே சென்றார்கள். இது, பரிபூரணர்கள் காலம் வந்ததும், மழை கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பிறகு, தங்கள் உடலை நாடுவதுபோல இருந்தது. பின்னர், அந்த ஆத்மாவை உடையவன், தன் மக்களுக்கு தன் நகரையும் மக்களையும் உருவாக்கினான். முன்னர் உருவாக்கப்பட்டவர்களை பார்த்து, அவர்கள், அந்த படைப்புகளின் இறைவனைப் புகழ்ந்தார்கள். "ஓ உலகை உருவாக்கும் இறைவா! உங்களின் செயல் எவ்வளவு சிறப்பானது! அனைத்து யாகங்களும் உம்மில் நிலை கொண்டுள்ளன; நாம் அனைவரும் ஒன்றாக உணவைப் பகிர்ந்து கொள்ளுவோம்," என்று அவர்கள் கூறினார்கள். தவம், ஞானம், யோகத்தில் ஆழ்ந்த தியானம் கொண்ட ஹ்ரிஷிகேஷா, முனிவர்களில் சிறந்தவர், அவன் விரும்பிய உயிரினங்களை உருவாக்கினான். பிறகு, பிறக்காதவன், அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் தன் உடலின் ஒரு பாகத்தை வழங்கினான். அது என்ன? தியானம் மற்றும் யோகத்தின் செழுமை, தவம், ஞானம் மற்றும் பற்றின்மை. அப்போது, ஶுக முனிவர் கூறினார்: "இந்த வகையில், பருவமான குளிர்காலத்தில், தெளிந்த நீரும் மலர்களின் வாசனையும் நிறைந்த போது, அச்யுதன், கால்நடைகளும் பாலகர்களும் கூட, காற்று குளிர்ந்த காட்டில் நுழைந்தான்." மலர்கள் மலர்ந்த மரங்கள், தேனீக்களின் ஒலிகள், பறவைகளின் கூவல்கள் நிறைந்த ஏரிகள், ஆறுகள்—அவை அனைத்திலும், தேனீக்களின் ஆண்டவன், தனது தோழர்களுடன் கால்நடைகளை மேய்த்துக் கொண்டு, தனது புல்லாங்குழலை வாசித்தான். வ்ரஜாவின் பெண்கள், அந்த புல்லாங்குழல் இசையை கேட்ட போது, அது காதலை எழுப்பும் இசை, சிலர், கிருஷ்ணனை காணாமல், அந்த இசையை தங்கள் தோழிகளிடம் விவரித்தார்கள். அவர்கள் கிருஷ்ணனின் செயல்களை நினைத்து, விவரிக்கத் தொடங்கினார்கள்; ஆனால், ராஜா, அவர்கள் காதலின் ஆற்றலில் மனம் குழப்பமடைந்து, தொடர முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில், கிருஷ்ணன், மயிலிறகு அணிந்து, சிறந்த நடனக்காரரின் வடிவில், கர்ணிகார மலர்கள் காதில், பொன்னிறமான உடை, காட்டுப் பூங்கொத்துகளின் மாலை, புல்லாங்குழலின் குழிகளில் தன் உதடுகளின் அமிர்தத்தை நிரப்பி, கால்நடை பாலகர்களால் சூழப்பட்டு, வ்ரந்தாவின் காட்டில் நுழைந்தான். அவன் பாதங்களின் தடங்கள் மற்றும் புகழ்பெற்ற பாடலால் அந்த காடு இனிமையடைந்தது. அந்த புல்லாங்குழல் இசை, அனைத்து உயிரினங்களையும் மயக்கும் வகையில், வ்ரஜாவின் பெண்கள் அனைவரும் கேட்டார்கள்; அவர்கள் அதை விவரித்து, அதில் முழுமையாக ஈடுபட்டார்கள். கோபிகள் கூறினார்கள்: "நாம் கண்களுக்கு இதைவிட சிறந்த பயனை அறியோம். வ்ரஜாவின் இரு மகன்களை, கால்நடைகளுடன், அவர்களின் முகம் புல்லாங்குழலால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காதலான பார்வை கிடைக்கும் போது, காண்பது." மாம்பழக் கிளைகள், இலைகள், மயிலிறகுகள், தாமரை மற்றும் அலர்மலர் மாலைகள், காட்டுப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உடைகள்—இவை அணிந்த அந்த இருவர், கால்நடை சமுதாயத்தில், மேடையில் சிறந்த நடனக்காரர்கள் போல, பாடலுடன் திகழ்ந்தார்கள். "இந்த புல்லாங்குழல் எவ்வளவு பாக்கியசாலி, தோழிகளே! தாமோதரனின் உதடுகளின் அமிர்தத்தை அது மட்டுமே அனுபவிக்கிறது; கோபிகள் கூட அதை விரும்புகின்றனர். ஆறுகள், அதன் மீதமுள்ள இனிமையை சுவைத்து, மகிழ்ச்சியில் துடிக்கின்றன; மரங்கள், வயதானவர்கள் போல கண்ணீரை விட்டனர்." "வ்ரந்தாவனம் பூமியில் புகழை பரப்புகிறது; தேவகியின் மகனின் பாத நீர் அதனை ஆசீர்வதித்தது. கோவிந்தன் புல்லாங்குழலை வாசிக்கும்போது, மயில்கள் மயக்கத்தில் நடனமாடுகின்றன; மலைச்சரிவுகளில் உள்ள உயிரினங்கள் அமைதியாகின்றன." "இங்கே, இந்த எளியமான மான் கூட பாக்கியசாலிகள்; நந்தனின் மகனை, அதிசயமான ஆட்டையில், புல்லாங்குழல் இசையுடன், கருப்பு மான்கள் கூட, காதலான பார்வையால் வழிபடுகின்றன." கிருஷ்ணனின் வடிவமும் நடமும் கண்களுக்கு திருவிழாவாக இருக்கிறது; அவன் புல்லாங்குழல் இசையை கேட்ட, தெய்வீக பெண்கள், வானத்தில், காதலால் மனம் குழப்பமடைந்து, மலர் மாலைகள் விழுந்து, உடைகள் சிதறி, மயக்கம் அடைந்தனர். பசுக்கள், கிருஷ்ணனின் புல்லாங்குழல் இசையை காதுகள் உயர்த்தி, அமிர்தத்தை குடிக்க, அசைந்தமையின்றி நின்றன; பசு குட்டிகள், பால் வாயில் வைத்து, கண்களில் கண்ணீர் மல்க, கோவிந்தனை பார்த்து, மனத்தில் அவனை அணைத்தது போல இருந்தது. "அம்மா, இந்த காட்டில் உள்ள பறவைகள் கூட பாக்கியசாலி முனிவர்கள்; அழகான மர கிளைகளில் ஏறி, கிருஷ்ணனின் புல்லாங்குழல் இசையை, கண்களை மூடி, மற்ற அனைத்தையும் மறந்து கேட்கின்றனர்." ஆறுகள், முகுந்தனின் பாடலை கேட்டபோது, அலைகளால் முராரியை அணைத்து, தம் அலைக்களால் தாமரை மலர்களை அவன் பாதத்தில் சமர்ப்பித்தன. வ்ரஜாவின் பசுக்கள், ராமனும் பாலகர்களும் கூட, கிருஷ்ணன் புல்லாங்குழல் வாசிக்க, மரங்கள், காதலால், மலர்ந்த கிளைகளை உயர்த்தி, தங்கள் உடலை குடைபோல விரித்து, நண்பனை நிழலில் பாதுகாத்தன. புலிந்த பெண்கள், கிருஷ்ணனின் பாதங்களில் இருந்த குங்குமத்தை, அது தங்கள் காதலர்களின் மார்பில் இருந்ததை, புல் மீது விழுந்ததை, தங்கள் முகம் மற்றும் மார்பில் தடவி, அவனை பார்த்த காதல் வேதனையை தணித்தனர். இந்த மலை, ஹரியின் சிறந்த சேவகராக, ராமா கிருஷ்ணனின் பாதங்களைத் தொட, மகிழ்ச்சியில், அவர்களுக்கும் பசுக்களுக்கும் பாலகர்களுக்கும் தண்ணீர், இளமையான புல், வேர்கள் வழங்கி மரியாதை செலுத்துகிறது. ராமா கிருஷ்ணன் காட்டில் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டு, பாலகர்களுடன், புல்லாங்குழல் இனிமை அனைத்து உயிரினங்களையும் மயக்குகிறது. நகரும் உயிரினங்கள் கூட அமைதியாகின்றன; மரங்கள் மகிழ்ச்சியில் துடிக்கின்றன; அவர்களின் பந்தங்கள் விழுந்து விடுகின்றன. இவ்வாறு, கிருஷ்ணனின் விளையாட்டுகளை விவரித்த கோபிகள், தங்கள் இடையே பேசிக்கொண்டு, அவனின் லீலையில் முழுமையாக ஈடுபட்டனர். இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தின் முதல் பாகத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இருபத்தொன்றாவது அத்தியாயம் முடிகிறது; இது பரமஹம்ஸர்களுக்கான மறை. பின்பு, ஶுக முனிவர் கூறினார்: "உணர்வுகளுக்கு முழுமையாக ஈடுபட்ட ஒருவர், தன் ஆத்மாவை அல்லது உயர்ந்ததை அறியார்; உடலுக்காக மட்டுமே வாழ்கிறார்; bellows போல், சுவாசம் மட்டுமே, அவர் வாழ்க்கை வீணாகிறது." "இந்த பயன்கள், மக்களுக்கு உயர்ந்த நன்மை அல்ல; ஆனால் அவர்கள் ஈடுபடுவதற்கு, மருந்தை இனிமையாக்குவது போல, அவை கூறப்படுகின்றன." "பிறப்பிலிருந்தே, மனிதர்கள் மனதில் ஆசைகளுக்கு, வாழ்க்கைக்கும், தங்கள் மக்களுக்கும் பற்றுடன் இருப்பார்கள்; ஆனால் அவை அவர்களின் துயரத்திற்கு காரணம்." "தம் உண்மையான நலனை அறியாதவர்கள், துயரத்தின் பாதையில் அலைக்கின்றனர்; அறிவுள்ளவர், எப்படி மறுபடியும் அந்த இருளில் கட்டப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபட முடியும்?" "அறிவில்லாத, தவறாக வழிநடத்தப்பட்டவர்கள், பூமாலை போன்ற பயன்களைப் பற்றி பேசவில்லை; வேதம் அறிந்தவர்கள் அவற்றை புகழவில்லை." "காமம், இரக்கம், பேராசை கொண்டவர்கள், மலர்களில் மனதை வைத்தவர்கள், தீயை நோக்கிச் செல்லும் moths போல்; அவர்கள் தம் உண்மையான உலகை அறியவில்லை." "அன்பே, அவர்கள் என்னை அறியவில்லை; நான் இதயத்தில் வாழ்கிறேன், இந்த உலகம் என்னிடமிருந்து எழுகிறது; ஸ்துதி, யாகம் மூலம் திருப்தி அடையாதவர்கள், பனியால் பார்வை மறைந்தவர்கள் போல்." "என் மறைமுக நோக்கத்தை அறியாமல், உணர்வுகளுக்கு ஈடுபட்டவர்கள், வன்முறையில் பற்றை வளர்த்தால், அவர்களுக்கு யாகம் கூட பரிந்துரைக்கப்படாது." "வன்முறை விரும்பும், தங்கள் சொந்த மகிழ்ச்சிக்காக, தேவதைகள், பிதாக்கள் மற்றும் பிசாச்களுக்கு, விலங்குகளை வன்முறையால் பெற்று யாகம் செய்கிறார்கள்." "வணிகர்கள் போல, உண்மையான செல்வத்தை விட்டுவிட்டு கனவுகள் நாடும் போல், அவர்கள், அந்த நிலையற்ற உலகில் ஆசீர்வாதங்களை மனதில் கற்பனை செய்கிறார்கள்; அது கனவு போல கேட்க இனிமை." "ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலை கொண்டவர்கள், அவற்றை விரும்பும் மக்கள், இந்திரன் மற்றும் பிற பிரதான தேவதைகளை வழிபடுகின்றனர்; ஆனால் என்னை, என் உண்மையான வடிவில், வழிபடவில்லை." "இங்கே தேவதைகளை யாகம் செய்து, 'நாம் சுவர்க்கத்தில் அனுபவிக்க வேண்டும்' என்று நினைக்கின்றனர்; அது முடிந்ததும், மீண்டும் செல்வம், உயர்ந்த பிறப்பை பூமியில் விரும்புகின்றனர்." "இவ்வாறு, மலர்ச்சொற்களில் மனம் சிதறிய, பெருமை மற்றும் பேராசை கொண்டவர்களுக்கு, என் போதனைகள் கூட ஈர்ப்பாக இருக்காது." "இந்த வேதங்கள், மூன்று வகை பிரிவுகளுடன், பிரம்மம், ஆத்மா, தேவதைகள் பற்றியவை; முனிவர்கள் மறைமுகமாக பேசுகின்றனர்; நானும் மறைமுக பேச்சை விரும்புகிறேன்." இவ்வாறு, ஸ்ரீமத் பாகவத புராணம், அதன் புனிதமான வரிகள், கிருஷ்ணனின் அற்புதமான லீலைகள், உலகின் உண்மையான நலனை எடுத்துரைக்கும் ஶுக முனிவரின் போதனைகள்—all இவை, பக்தி, ஞானம் மற்றும் ஆனந்தத்தில் ஒன்றாகும் ஒரு புனிதக் கதையாக, தமிழில் ஓடுகின்றன.