மகாபாரதப் போருக்குப் பின்பு, பரிக்ஷித் மஹாராஜா, மனிதர்களிலும் தேவர்களிலும் தலைசிறந்தவன், தப்பிக்க முடியாத சாபத்தை ஏற்று, உண்ணாமை மேற்கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். அந்த நேரத்தில், விண்ணகத்திலுள்ள தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவனைப் புகழ்ந்து, பூக்கள் மழையாகப் பூமியில் தூவி, தம்முடைய தாளங்களை ஓசையுடன் அடித்தனர். அங்கு கூடியிருந்த மகா முனிவர்கள், பரிக்ஷித்தின் தியாகத்தையும், அவன் எடுத்துள்ள தீர்மானத்தையும் பாராட்டி, “இவன் எடுத்துள்ள நடைமுறை, உலக நலனுக்காகவே; இது பரமாத்மாவின் குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; உயர்ந்தோர் புகழும் செயல் இது,” என்று கூறினர். மேலும், “கிருஷ்ண பக்தர்களிடையே, பட்டத்தை அணிந்து ஆட்சி செய்தவர்கள், ஒருவேளை அந்த ஆசனத்தையும், மகுடத்தையும் உடனே விட்டு, பரமாத்மாவின் சன்னிதியையே விரும்பி துறவதற்கு இது ஆச்சரியமல்ல,” என்றனர். “இன்று நாம் எல்லோரும் இங்கு, அவன் தன்னுடைய உடலை விட்டு விடும் வரை இருப்போம்; அப்போது, இந்த பரம பக்தன், பரம உலகத்தை அடைந்து, எல்லா பாசமும் துக்கமும் நீங்கி விடுவான்,” என்று முனிவர்கள் உறுதி கூறினர். முனிவர்களின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பரிக்ஷித், தன் குரு மதுச்யுதனுடன், அங்கிருந்த அனைவரையும் வணங்கி, விஷ்ணுவின் லீலைகளை கேட்கும் ஆர்வத்துடன் பேசத் தொடங்கினான். “இங்கு எல்லா திசைகளிலிருந்தும் முனிவர்கள் வந்துள்ளீர்கள்; வேதங்கள் மூன்று உலகிலும் வெளிப்படும் போன்று, இங்கும், எங்கும், உன்னத நன்மை மற்றும் ஆத்மா பற்றிய உண்மையைத் தவிர வேறு குறிக்கோள் இல்லை,” என்று கூறினான். “ஆகவே, பிராமணர்களே, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உங்களிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; இறப்பதற்காக உள்ளவர்களுக்கு தூய கடமை எது என்பதை, இதில் ஈடுபடுகிறவர்கள் விவாதிக்கட்டும்,” என்று பரிக்ஷித் கேட்டான். அந்த சமயத்தில், வியாசரின் மகன், மதிப்பிற்குரிய சுகதேவர், தானாகவே அங்கு வந்தான். அவன் எதிர்பார்ப்பில்லாமல் பூமியில் சுற்றியவன்; அவனது அடையாளங்களை அறிய முடியாது; தன்னிறைவில் தானே மகிழ்ந்தவன்; குழந்தைகள் சூழ்ந்திருந்தனர்; அவன் வேஷம் ஒரு பைத்தியக்காரனின் போல் இருந்தது. அந்த சுகதேவர், பதினாறு வயதில், மென்மையான பாதங்கள், கரங்கள், தொடைகள், புயல்கள், தோள்கள், கன்னங்கள் கொண்டவன்; அவனது உடல் அழகாக அமைந்தது; கண்கள் நீளமாகவும் பெரிதாகவும் இருந்தன; செவி, நாசி உயரம் சமமாக இருந்தது; வளைந்த புருவங்கள், பிரகாசமான முகம், சங்கு போன்ற கழுத்து—all அவனிடம் இருந்தது. அவனது தோளெலும்புகள் மறைந்திருந்தன; மார்பு விரிவாகவும் உயரமாகவும் இருந்தது; நாபி ஆழமாகவும் சுழன்றிருந்தது; வயிற்றில் கோடுகள், மென்மை இருந்தது; உடை இல்லாமல், முடி முகத்தை மூடியிருந்தது; அவனது புயல்கள் நீளமாக, கீழே தொங்கின; அவன் தேவர்களில் சிறந்தவரைப் போலத் தோற்றமளித்தான். அவனது நிறம் கருப்பு, இளமைத் தோற்றம் என்றும் புதிதாக இருந்தது; அவனது அங்கங்களில் மங்களச் சின்னங்கள்; சிரிப்பில் கவர்ச்சி, பெண்களின் மனதை ஈர்க்கும் வகையில் இருந்தது. முனிவர்கள் அவன் யார் என்பதை அறிந்திருந்தும், அவன் குணங்கள் மறைந்திருந்ததால், எழுந்து மரியாதை செய்தனர். விஷ்ணுராதன் பரிக்ஷித், அந்த வருகை தந்த அத்திறமிக்க விருந்தினருக்கு தாழ்வுடன் வணங்கி, பெண்கள், குழந்தைகள் விலகியதும், அவனை பெரிய ஆசனத்தில் அமர வைத்தான். அங்கு, பிரம்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள் எனும் மகான்கள் சூழ, அந்த பிரகாசமான முனிவர், சந்திரன் கிரகங்களும், நட்சத்திரங்களும், தாரகைகளும் சூழ பிரகாசிப்பதைப் போல, ஒளி வீசினார். அப்போது பரிக்ஷித் மன்னர், பக்தியுடன், முனிவரிடம் சென்று, தலையை வணங்கி, கரங்களை கூப்பி, மரியாதையுடன் மென்மையான வார்த்தைகளில் கேட்டான்: “பிராமணரே, இன்று எங்கள் போன்ற க்ஷத்திரியர்கள், உங்களைப் போல புனிதமான விருந்தினரைப் பெற்றதால், பாக்கியசாலிகள் ஆனோம்; உங்கள் கருணையால், எங்கள் தேசம் புனிதமடைந்தது. உங்களை நினைத்தாலே மனிதர்களின் வீடுகள் உடனே தூய்மை பெறுகின்றன; உங்களைப் பார்க்கும் பாக்கியம், தொடும் பாக்கியம், பாதங்களை கழுவும் பாக்கியம், ஆசனம் தரும் பாக்கியம்—இதையெல்லாம் என்ன சொல்ல வேண்டும்? உங்கள் வருகையால், மகா யோகியே, மக்கள் செய்த மிகப்பெரிய பாவங்களும் உடனே அழிகின்றன; அது எப்படி, விஷ்ணு அசுரர்களை அழிப்பது போல். பாண்டவர்களின் பிள்ளைகள் நேசிக்கும் கிருஷ்ணர் எனக்கு தயை காட்ட வேண்டும்; அவர் தன் சொந்த குலத்திற்காக தாய்மாமனாரின் உறவினர்களை ஏற்றுக்கொண்டார். இல்லை என்றால், இறப்பதற்குள்ள மனிதர்கள், அதிலும் குறிப்பாக, காட்டில் தவம் செய்து, மனதை அவ்யக்தத்தில் நிலைநிறுத்திய உங்களை எப்படித் தரிசிக்க முடியும்? ஆகவே, யோகிகளுக்கு உத்தம ஆசானே, இறப்புக்கு அருகில் உள்ள மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்? உயர்ந்த பரிசுத்த நிலையை எட்ட என்ன வழி? மக்கள் எதை கேட்க வேண்டும், எதைப் பாட வேண்டும், எதைச் செய்ய வேண்டும், எதை நினைக்க வேண்டும், எதை ஆராதிக்க வேண்டும்? அல்லது, இதற்கு மாறாக ஏதேனும் உள்ளதா? பிராமணரே, வீடுகளிலும், பசுக்களை பசும்பாலிடும் நேரத்திலும் கூட, பகவான் உடனிருக்கிறார் என்பதை அறிய முடியவில்லை.” இவ்வாறு பரிக்ஷித் மன்னர் மென்மையாகக் கேட்டபோது, அந்த ஞானியுமான, பதராயண புத்திரர், பதிலளிக்கத் தொடங்கினார்: “ஸ்ரீயின் (லட்சுமி) தன்மை என்பது சுயாதீனம் போன்றவை; சுகம் என்பது இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் முடிவாகும்; துன்பம் இன்ப ஆசையிலிருந்து வருகிறது; ஞானி பந்தமும், மோக்ஷமும் அறிகிறான். மூடன் தான் உடல் முதலியவற்றோடு அடையாளம் காண்கிறான்; என் வழி வேதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; மனம் சிதறுவது தவறான பாதை; ச்வர்க்கம் என்பது சத்த்வ குணம் மேலெழும் நிலை. நரகம் என்பது இருளும், அகம்பாவும்; நண்பன், ஆசான், ஆத்மா—இவை அனைத்தும் ஒன்றே; வீடு என்பது உடல்; மனிதத்துவம் என்பது குணங்களில் செல்வம்; உண்மையில் செல்வர் என்பவர் அவ்வாறு வாழ்பவர். திருப்தி இல்லாதவன் ஏழை; இంద్రியங்களை அடக்காதவன் துயரத்துக்குரியவன்; குணங்களில் பற்றில்லாதவன் அதிபதி; குணங்களில் பற்று உடையவன் எதிர்மாறானவன். உத்தவா, உன்னுடைய எல்லா கேள்விகளும் சரியாகப் பதிலளிக்கப்பட்டுள்ளன; மேலும், தர்மத்தின் அல்லது அதர்மத்தின் லட்சணங்களை விரிவாகக் கூற வேண்டிய அவசியமில்லை. தர்மத்திலேயே குறை காண்பது குறை; இரண்டும் இல்லாதது தான் தர்மம்.” அந்த சமயம், சுகதேவர் கூறினார்: “கிருஷ்ணரும் ராமரும் காட்டில் செய்த அதிசய செயல்கள்—காட்டுத் தீயை அணைத்தது, பிரலம்பனை அழித்தது—இவற்றை கோபர்கள் பெண்களுக்கு விவரித்தனர். அவற்றைக் கேட்ட முதிய கோபர்களும் பெண்களும், வியப்புடன், வ்ரஜத்தில் வந்துள்ள கிருஷ்ணரையும் ராமரையும், தேவர்களில் தலைசிறந்தவர்கள் என்று கருதினர். இதன்பின், எல்லா உயிரினங்களோடும், வானமும் பூமியும் இடியோசையுடன் முழங்க, மழைக்காலம் தொடங்கியது. அந்த வானம், கரிய மேகங்கள், மின்னல்கள், இடியுடன், ஒளியை மறைத்தது; அது குணங்களுடன் கூடிய பரப்ரம்மத்தைப் போலத் தோன்றியது. காலம் வந்ததும், மேகங்கள், எட்டு மாதங்கள் பூமியில் இருந்து எடுத்த நீரைத் தாமாகவே கொட்டத் தொடங்கின. பெரிய மேகங்கள், மின்னலுடன், கடும் காற்றால் அசைக்கப்பட்டு, உயிர் தரும் மழையை பொழிந்தன; அது கருணை எனும் மழையைப் போல. சூரியனால் வாடிய பூமி, அக்கால மழையால் நனைய, தவத்தால் மெலிந்த உடல், ஆசைப்பட்ட பலனை அடைந்து உயிர் பெறுவது போல ஆனது. இரவின் தொடக்கத்தில், இருளில், நட்சத்திரங்கள் தெரியாமல், ஒளிவீசும் பூச்சிகள் மட்டும் தெரிந்தன; அது போல், கலியுகத்தில், வேதங்கள் குரங்கடவுள் வழிபாடுகளால் ஒளியிழக்கும். மேகங்களின் இடியைக் கேட்டதும், நீண்ட நாட்கள் அமைதியாக இருந்த தவளைகள், மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கின; அது, விரதம் முடித்த பின்பு, பிராமணர்கள் வேதம் ஓதுவது போல. உறைந்து, பாதை மாறியிருந்த சிறிய நதிகள், மீண்டும் ஓடத் தொடங்கின; அது, சுதந்திரம் பெற்ற மனிதனின் செல்வம், உடல் வலிமை மீண்டும் பெருகுவது போல. பூமி பசுமை புல்லாலும், சிவப்பு இன்றகோப பூச்சிகளாலும், காளான்களால் நிழலாகவும் ஆனது; அது, மனிதர்களுக்கான அதிர்ஷ்டத்தைப் போலத் தோன்றியது. வயல்கள், பயிர் வளர்ச்சியால் விவசாயிகள் மகிழ்ந்தனர்; ஆனால், எல்லாம் விதியின் விளைவு என்பதை அறியாத அகம்பாவிகள், அதைக் கண்டு வருந்தினர்.” இவ்வாறு, பரிக்ஷித் மன்னரின் தியாகம், முனிவர்களின் வார்த்தைகள், சுகதேவரின் வருகை, இயற்கையின் மாற்றங்கள், கிருஷ்ணரின் மகிமை—all ஒரே ஓட்டத்தில் தொடர்ந்தன.