ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இப்போது, புனிதமான அந்த தருணத்தில், ஸ்ரீ சூகமுனிவர் கூறினார்: “அவள் அனுமதியுடன், தூய்மையான மனதுடன் திருப்தியடைந்த இந்திரன், மருத்களுடன் இணைந்து அவளுக்கு வணங்கி, சுவர்க்கத்திற்குத் திரும்பினார்.” “நீங்கள் என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும், மருத்களின் புண்ணியமான பிறப்பையும் நான் விவரித்துவிட்டேன். இனி இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?” என்று சூக முனிவர் கூறினார். இந்நிலையில், ஸூதர் தொடர்ந்தார்: அந்த ராஜா, மனதில் ஆழ்ந்த கவலையுடன், தன் மீது குற்றம் இல்லாத ஒரு தவறான செயலின் மீது சிந்தித்தார். “ஓ, நான் பாவமற்ற, மறைந்த சக்தியுடைய அந்த பிராமணரிடம் தகுதியற்றவனாக நடந்து கொண்டேன். இதுவே என் குற்றம்!” என்று அவர் வருந்தினார். “தேவசமமானவர்களை நான் மதிக்காததால், மிகப்பெரிய, கடினமான ஒரு அபாயம் விரைவில் என் மீது வரப்போகிறது. அது வரட்டும்; அது என் பாவத்திற்கு பரிகாரம் ஆகட்டும், இனி நான் இப்படிப்பட்ட செயல்களை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்கட்டும்,” என்று அவர் தீர்மானித்தார். “இன்று, அந்த கோபமுள்ள பிராமணரின் தீயகோபம் என் இராச்சியம், ஆற்றல், பெரும் செல்வம் அனைத்தையும் அழிக்கட்டும். நான் இனி பிராமணர்கள், தேவர்கள், கோமாதைகள் மீது தீய எண்ணங்களை வைத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கட்டும்,” என்று அவர் மனதில் உறுதி செய்தார். இப்படி சிந்தித்தபோது, அவர் ஷமிக முனிவரின் மகன் தக்ஷகன் என்ற பாம்பு மூலம் தண்டனை விதிக்கப்பட்டதை கேட்டார். அதைக் கேட்டதும், தக்ஷகன் விரைவில் தன்னை பற்றிலிருந்து விடுவிப்பான் என எண்ணி, அதையும் நல்லதே என்று கருதினார். அதன்பின், உலகையும் மறுமையையும் விட்டுவிட்டு, அவற்றின் மதிப்பின்மையை முன்னமே எண்ணி, பகவான் கிருஷ்ணரின் திருவடிகளை சேவிக்க வேண்டும் என்று உறுதி செய்து, அமரர் நதியின் கரையில் உண்ணாமை விரதம் மேற்கொண்டார். அந்த நதி, கிருஷ்ணரின் பாததூளியால் கலந்த நீர் கொண்டது, கங்கை விடவும் புனிதமானது, அனைத்து உலகங்களையும், அதற்குத் தலைவர்களையும் தூய்மைப்படுத்தும். மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் எவர் அவளை சேவிக்கமாட்டார்கள்? இவ்வாறு, பாண்டுவின் மகன், தீர்மானம் செய்து, விஷ்ணுபத நதிக்கரையில், உண்ணாமை விரதம் மேற்கொண்டு, மனதை முழுமையாக முகுந்தனின் பாதங்களில் நிலைநிறுத்தி, முனிவருக்குரிய மனப்பாங்குடன், பற்று அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு அமர்ந்தார். அந்த இடத்திற்கு, உலகை புனிதமாக்கும், புகழ்பெற்ற பெரிய முனிவர்கள் தங்கள் சீடர்களுடன் வந்தார்கள்; பெரும்பாலும், தீர்த்தயாத்திரை என்ற பெயரில் வந்தார்கள், ஏனெனில் நல்லோர் தாமே தீர்த்தங்களை புனிதமாக்குகிறார்கள். அத்ரி, வசிஷ்டர், ச்யவனர், சரத்வான், அரிஷ்டநேமி, ப்ருகு, அங்கிரஸ்; பராசரர், காதியின் மகன், ராமர், உதத்யர், இந்த்ரப்ரமதன், எத்மவாகன்; மேதாதிதி, தேவலர், ஆர்ஷ்டிஷேணர், பாரத்வாஜர், கவுதமர், பிப்பலாதர்; மைத்ரேயர், ஓர்வர், கவஷர், கும்பயோனி, த்வைபாயனர் மற்றும் புண்ணிய நாரதர்; மேலும், தேவரிஷிகள், பிரம்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள் எனப் பலரும், அருணன் மற்றும் அவருடைய தோழர்களும் வந்தனர். ராஜா, அந்த மகா முனிவர்களை மரியாதையுடன் வரவேற்று, தலையணிந்து வணங்கினார். அவர்கள் அனைவரும் வசதியாக அமர்ந்ததும், ராஜா, மனதை தெளிவாக்கி, தன் நோக்கத்திற்கேற்ப நடக்கத் தீர்மானித்து, அவர்களிடம் அருகே சென்று, கைகளை கூப்பி நின்றார். அப்போது ராஜா பேசினார்: “அரசர்களில் நாங்கள் மிகவும் பாக்கியசாலிகள். பெரியோர்கள் தங்கள் தயையை எங்களுக்கு காட்டியிருக்கிறார்கள். ராஜவம்சம், பிராமணர்களின் பாதங்களை புறக்கணித்ததால்தான், பாவகரமான செயல்களால், தள்ளப்பட்டிருக்கிறது.” “என் மனம் எப்போதும் குடும்பப் பந்தங்களில் ஈடுபட்டிருப்பதை அறிந்து, எல்லாம் உடைய இறைவன், இருமுறை பிறந்தவர்களின் வார்த்தைகளால், பற்றை அறுக்கும் எண்ணத்தை எனக்குள் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்; ஏனெனில் பற்று விரைவாக பயத்தைக் கொடுக்கும்.” “ஓ பிராமணர்களே, நான் உங்களை நாடி வந்துள்ளேன்; என் மனம் இறைவனில் நிலைபெற்றிருக்க, நீங்கள் என்னிடம் இருக்கட்டும்; பிராமணரின் சாபம் அல்லது தக்ஷகனின் பாம்பு என எது நடந்தாலும் நடக்கட்டும்; அந்த இடைவெளியில், விஷ்ணுவின் மகிமைகளைப் பாடுங்கள்.” “மீண்டும் மீண்டும், எல்லையில்லா இறைவனிடம் பக்தியும் பற்றும் எனக்குள் நிலைபெறட்டும்; அவரை அடைவோர்களிடமும் என்றும் நட்பும், எங்கு பிறந்தாலும் நல்லோரிடையே பிறக்கட்டும்; பிராமணர்களுக்கு எப்போதும் வணக்கம் செலுத்துகிறேன்.” இவ்வாறு, ராஜா தீர்மானித்து, வடக்கு நோக்கி, கிழக்கு கரையில் குசக் புல்லில் அமர்ந்து, தன் மனைவி, மகனின் பொறுப்பை கடல் மகளிடம் ஒப்படைத்து, மனதை உறுதியாக வைத்தார். மனிதர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அரசனாக இருந்தவர் உண்ணாமை விரதத்தில் அமர்ந்தபோது, வானத்தில் தேவர்கள் அவரை புகழ்ந்து, பூமியில் மலர்கள் பொழிந்து, மங்கள வாத்தியங்கள் ஒலித்தன. அங்கு கூடியிருந்த பெரிய முனிவர்கள், அவரை பாராட்டி, அவரது செயல்கள் மக்களுக்கு நன்மை தருவதாக, பகவானின் பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக, புகழ்ந்தனர். “ஓ ராஜரிஷிகளுக்குள் தலைவரே, கிருஷ்ணரிடம் பக்தி கொண்டவர்களிடையே இது ஆச்சரியமல்ல; அவர்கள் ஒருகாலத்தில் மஹாராஜ்யத்தையும், கிரீடத்தையும் உடையவர்களாக இருந்தும், உடனே அதனைத் துறந்து, இறைவனின் சன்னிதியை மட்டுமே நாடுகிறார்கள்.” “நாங்கள் அனைவரும் இங்கு இருந்துகொள்வோம், அவர் உடலை விட்டுவிடும் வரை; பிறகு, பகவானின் இந்த சிறந்த பக்தர், ராகத்வேஷம் இல்லாத உயர்ந்த உலகை அடைவார்.” இவ்வாறு முனிவர்கள் கூறியதை கேட்ட பரீக்ஷித், மதுச்யுதனும், தன் ஆசானும் உடன் கொண்டு, குற்றமற்றவனாக, அனைவரையும் மரியாதையுடன் வரவேற்று, விஷ்ணுவின் லீலைகளை கேட்க ஆவலுடன் இருந்தார். “இங்கு, எல்லா திசைகளிலும் இருந்து அனைவரும் வந்திருக்கிறார்கள்; வேதங்கள் மூன்று உலகிலும் தோன்றுவது போல. இங்கு அல்லது வேறு எங்கும், உயர்ந்த நலனும், ஆத்மாவின் இயல்பும் தவிர வேறு நோக்கம் இல்லை.” “எனவே, ஓ பிராமணர்களே, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உங்களிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; மரணமடைபவர்களுக்கு தூய்மையான கடமை என்ன, அதை அறிந்தவர்கள் ஆலோசிக்கட்டும்.” அப்போது, வியாசரின் மகன், அந்த புண்ணியவான், எதிர்பார்ப்பின்றி பூமியில் சுற்றி வந்தவர், திடீரென அங்கு வந்தார். அவருடைய அடையாளங்கள் வெளிப்படையாக தெரியவில்லை; தன்னிறைவு கொண்டவர், குழந்தைகள் சூழ, கபட வேடம் அணிந்தவர். அவர் பதினாறாம் வயதில், மென்மையான பாதங்கள், கரங்கள், தொடைகள், புயங்கள், தோள்கள், கன்னங்கள் கொண்டவர்; அழகிய அங்கங்கள், பெரிய நீளமான கண்கள், உயர்ந்த நாசி, சமமான காதுகள், அழகிய புருவங்கள், பிரகாசமான முகம், சங்கு போன்ற கழுத்து. அவரது மார்பெலும்புகள் மறைந்திருந்தன; மார்பு அகலமும் உயரமும் கொண்டது; நாபி ஆழமும் சுழலும் வடிவமும் கொண்டது; வயிறு மெல்லிய கோடுகளும், மென்மையான வட்டமும் கொண்டது; ஆடையில்லாமல், முடி முகத்தை மூடியிருந்தது; புயங்கள் நீளமாக, கீழே தொங்கின; தெய்வங்களுக்குள் சிறந்தவரைப் போல. அவரது நிறம் இருண்டது; இளம் அழகு எப்போதும் புதியது; அங்கங்களில் மங்களமான அடையாளங்கள்; இனிமையான புன்னகையுடன், பெண்களின் மனதை ஈர்க்கும் வகையில்; முனிவர்கள் அவருடைய உண்மையான இயல்பை அறிந்தும், அவரது மகத்துவம் மறைந்திருந்ததால், எழுந்து அவரை மரியாதை செய்தனர். விஷ்ணுராதன் (பரீக்ஷித்), வந்த அந்த புண்ணிய விருந்தினருக்கு தலையணிந்து பூஜை செய்து, அறியாமை கொண்ட பெண்கள், குழந்தைகள் விலகியபின், அவரை பெரிய ஆசனத்தில் மரியாதையுடன் அமர வைத்தார். அங்கு, பிரம்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள் என பெரும் மகான்கள் சூழ, அந்த பிரகாசமான முனிவர், சந்திரன் கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், ராசிகள் சூழ பிரகாசிப்பதைப் போல, ஒளிவீசினார். அப்போது, பகவானின் பக்தனான ராஜா, அமைதியாக அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவரிடம், மனதை பணிந்து, கைகளை கூப்பி, மரியாதையுடன் மென்மையான வார்த்தைகளால் கேட்டார். பரீக்ஷித் கூறினார்: “ஓ பிராமணரே, இன்று நாங்கள் சாதாரண க்ஷத்திரியர்கள் கூட, உங்களுக்கு சேவை செய்யும் பாக்கியம் பெற்றுள்ளோம். உங்கள் தயையால், நீங்கள் விருந்தினராக வந்து, எங்கள் பூமியை புனிதமாக்கியுள்ளீர்கள்.” “உங்களை நினைத்தாலே மனிதர்களின் வீடுகள் உடனே புனிதமடைகின்றன; உங்களைப் பார்ப்பது, தொடுவது, பாதங்களை கழுவுவது, ஆசனம் அளிப்பது ஆகியவற்றைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?” “ஓ மகா யோகி, உங்கள் வருகையால், மக்களின் மிகப்பெரிய பாவங்களும் உடனே அழிகின்றன; அது விஷ்ணுவால் அசுரர்கள் அழிக்கப்படுவது போலவே.” “பாண்டுவின் மகன்களுக்கு மிகவும் प्रियமான கிருஷ்ணர் எனக்கு திருப்தியடைந்திருக்கட்டும்; அவர் தன் சொந்த வம்சத்தின் மீது அன்பு கொண்டு, தாய்மாமனின் உறவினர்களை ஏற்றுக்கொண்டார்.” “இல்லையென்றால், நாங்கள், மரணத்திற்கு அருகில் உள்ள சாதாரண மனிதர்கள், காட்டில் தங்கிய, மனதை அவ்யக்தத்தில் நிலைநிறுத்திய, சித்தரான உங்களை எப்படித் தரிசிக்க முடிந்திருக்கும்?” “எனவே, ஓ யோகிகளில் சிறந்த ஆசிரியரே, உயர்ந்த பரிபூரணத்தைப் பற்றி உங்களிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: மரணம் நெருங்கும் போது மனிதன் எல்லா விதத்திலும் என்ன செய்ய வேண்டும்?” “ஓ ஆசிரியரே, எதை கேட்க வேண்டும், எதைப் பாட வேண்டும், எதைச் செய்ய வேண்டும், எதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும், எதை வணங்க வேண்டும்? அல்லது, இதற்கு எதிரான வேறு ஏதேனும் இருந்தால், அதைத் தெரிந்து சொல்லுங்கள்.” இவ்வாறு, அந்த புனிதமான சூழலில், பரீக்ஷித் மகாராஜா, முனிவர்களின் மத்தியில், இறைவனின் பாதங்களில் மனதை நிலைநிறுத்தி, உன்னதமான ஞானத்திற்காக முனிவரிடம் பணிந்தே கேட்டார்.