இந்த நிகழ்வுகள் பாகவத புராணத்தில் வருவது போல, இப்போது நான் உங்களுக்கு அக்கதையை தமிழில் சொல்கிறேன்: இந்திரன், மருதுகளாகப் பிறந்த சகோதரர்களைத் தன் வஜ்ராயுதத்தால் பிரிக்க முயன்றபோது, அவர்கள் அனைவரும் கைவிரல்கள் கூப்பிட்டு, "ஏன், இந்திரா, நீ எங்களை, உன் சகோதரர்களை, கொல்ல விரும்புகிறாய்?" என்று கேட்டனர். கௌசிகன், அதாவது இந்திரன், "அஞ்ச வேண்டாம், சகோதரர்களே; நீங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவர்கள். நீங்கள் என் சேவகர்கள், மருதுகளாக, எனக்கு மட்டும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள்," என்று அன்புடன் பதிலளித்தான். திதியின் கருவை, ஸ்ரீநிவாசனின் கருணையால், இந்திரன் பலமுறை வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கினாலும், அது அழிவடையவில்லை; மருதுகள், த்ரோணனின் ஆயுதத்தையும் தாங்கி உயிர்வாழ்ந்தது போல. ஒருமுறை முதன்மை புருஷனை வழிபட்டாலே, ஒருவர் சமத்துவத்தை அடைவார்; திதி, ஒரு வருடம் ஹரியை அர்ப்பணித்து வழிபட்டாள். இந்திரனுடன் சேர்ந்து, அந்த ஐம்பது தேவர்கள் மருதுகளாகப் பிறந்தார்கள்; தங்கள் தாயின் குற்றத்தை அகற்றிய பிறகு, ஹரி அவர்களை சோம பானம் அருந்தும் அருமை பெற்றவர்களாக ஆக்கினார். திதி எழுந்து, தன் மக்களை, தீப்போல ஒளிமிக்கவர்களாக, தெய்வீக மகளுடன், குற்றமற்றவர்களாக, இந்திரனுடன் மகிழ்ச்சியாகக் காண்பதைப் பார்த்தாள். அப்போது திதி, இந்திரனிடம், "மகனே, நான் மிகவும் கடினமான விரதத்தை மேற்கொண்டேன்; இது ஆதித்யர்களுக்கு பயத்தைத் தரும். நான் ஒரு மகனை பெற விரும்பினேன்," என்று சொன்னாள். "ஒரு மகன் என நினைத்தேன், ஆனால் ஏழு ஏழு என பல மடங்காகப் பிறந்திருக்கின்றனர்—இது எப்படி? நீ அறிந்தால், உண்மையைச் சொல்; என்னை ஏமாற்ற வேண்டாம்," என்று கேட்டாள். இந்திரன், "தாயே, உன் எண்ணத்தை அறிந்து, நான் அருகில் வந்தேன். வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, உன் கருவை பிரித்தேன்; என் மனம் என் நோக்கில் இருந்தது, தர்மத்தில் இல்லை," என்று வினவினான். "உன் கருவை நான் ஏழாக பிரித்தேன்; அவற்றில் ஏழு பிள்ளைகள் எழுந்தார்கள். ஒவ்வொன்றையும் ஏழாக பிரித்தபோதும், யாரும் அழிவடையவில்லை," என்றான். "இவ்வளவு வியத்தகு நிகழ்வு என் செயலால் ஏற்பட்டது என்பதைப் பார்த்து, இது பரமபுருஷனை வழிபட்டதின் பலன் என்று உணர்ந்தேன்; அப்படி வழிபடுபவர்கள், எதுவும் விரும்பாமல், உண்மையில் ஞானிகள் என நினைவுகூரப்படுகிறார்கள். ஆனால், தங்கள் சொந்த லாபம் மட்டுமே நாடுபவர்கள் அப்படி அல்ல. யார் ஞானி, உலகியலான குணங்களை நாடுவார்? அது நரகத்திற்கும் இழுக்கும்; ஆனால், ஆத்மாவை தரும், உலகின் இயல்பான ஆதிபுருஷனை வழிபடலாம்." "ஆகவே, தாயே, என் சிறுமை, குற்றத்தை மன்னிக்க வேண்டும். நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், உன் கருவில் உயிர் மீண்டும் எழுந்திருக்கிறது." என்று இந்திரன் பணிவுடன் சொன்னான். இப்போது, ஸ்ரீ ஷுகர் சொல்கிறார்: திதி, மனம் தூய்மையாக, மகிழ்ச்சியுடன், இந்திரனுக்கு அனுமதி அளித்தாள். இந்திரன், மருதுகளுடன் தாய்க்கு வணங்கி, சுவர்க்கத்திற்கு திரும்பினான். "நீ கேட்ட அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேன்; மருதுகளின் புனிதப் பிறப்பை விவரித்தேன். இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?" இதை தொடர்ந்து, சூதர் சொல்கிறார்: அரசன், மனதில் ஆழ்ந்த கவலையுடன், "அஹோ, நான் பாவமில்லாத, மறைந்த சக்தி கொண்ட பிராமணரிடம், தகுதியற்றவரைப் போல, தவறான செயலின் காரணமாக, கீழ்மையானவர் போல நடந்துகொண்டேன்," என்று எண்ணினார். "நிச்சயமாக, தேவர்கள், பிராமணர்களை அசட்டையாக மதிக்காததால், மிகப்பெரிய துயரம், கடினமாகத் தாண்டக்கூடியது, விரைவில் எனக்கு நேரிடும். அது வரட்டும்; இது என் பாவத்திற்கு பரிகாரம்; இனி அப்படி செய்யாமல் இருப்பேன்." "இன்று, கோபமடைந்த பிராமணரின் சினம் எனது ராஜ்யம், அதிகாரம், செல்வம் அனைத்தையும் அழிக்கட்டும்; நான் இனி பிராமணர்கள், தேவர்கள், அல்லது பசுக்கள் மீது தீய எண்ணம் கொண்டிருக்க மாட்டேன்." இப்படி சிந்தித்தபோது, முனிவரின் மகன், 'தக்ஷகன்' எனும் நாகம் மூலம், மரணத்தை அறிவித்ததை கேட்டான். அதை நலம் என்று எண்ணினான்; தக்ஷகன் விரைவில், இவ்வளவு பற்றுள்ளவருக்கு பற்றினை அகற்றும். அப்புறம், உலகையும் பரலோகத்தையும் துறந்து, அவற்றின் வீணான தன்மையை முன்கூட்டியே சிந்தித்து, கிருஷ்ணனின் பாதங்களை சேவிக்க தீர்மானித்து, அமர்நதி கரையில் உண்ணாமை விரதம் மேற்கொண்டான். அந்த நதி, கிருஷ்ணனின் பாதம் பூண்ட தூசுடன் கலந்த நீர் கொண்டது; அது கங்கை விட அதிகம் புனிதம், உலகையும் அதன் ஆட்சி செய்யும் தலைவர்களையும் புனிதமாக்கும்—மரணத்திற்கு முகம் கொடுக்கும் போது, யார் அவளுக்கு சேவை செய்யாமல் இருப்பார்? பாண்டு மகன், தீர்மானித்து, விஷ்ணு பாத நதி கரையில், உண்ணாமை விரதம் மேற்கொண்டான்; தனது மனதை முழுமையாக முகுந்தனின் பாதங்களில் நிலைநிறுத்தி, முனிவரின் மனதில் போல பற்றற்றவனாக இருந்தான். அந்த இடத்திற்கு, உலகை புனிதமாக்கும், பெரிய, உயர்ந்த முனிவர்கள், தங்கள் சீடர்களுடன் வந்தார்கள்; பெரும்பாலானவர்கள், புனித தலங்களைத் தரிசிக்க வந்தது போல வந்தார்கள்; நல்லோர் தாமே புனித தலங்களை புனிதமாக்குகிறார்கள். அத்ரி, வசிஷ்டா, ச்யவன, சரத்வான், அரிஷ்டநேமி, ப்ருகு, அங்கிரா; பராசர, காத்தி மகன், ராமா, உதத்யா, இந்த்ரப்ரமதா, எத்மவாஹா; மேதாதிதி, தேவலா, ஆஸ்டிஷேணா, பாரத்வாஜா, கவதமா, பிப்பலாதா; மைத்ரேயா, ஊர்வா, கவசா, கும்பயோனி, த்வைப்பாயனா, venerable நாரதா; மற்றும் மற்ற தேவர்முனிவர்கள், பிரம்மமுனிவர்கள், ராஜமுனிவர்கள், அருணா மற்றும் அவரது தோழர்கள்—all வந்து, அரசன் அவர்களை மரியாதையுடன் வரவேற்று, தலை வணங்கினான். அவர்கள் வசதியாக அமர்ந்ததும், அரசன், மனம் தெளிவாக, நோக்கத்தை பூர்த்தி செய்ய விரும்பி, கைவிரல்கள் கூப்பிட்டு அவர்களிடம் சென்றான். அவன் பேசினான்: "அஹோ, அரசர்களில் நாம் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலிகள்; பெரியவர்கள் எங்கள் மீது தயை காட்டியிருக்கிறார்கள். ராஜவம்சம், பிராமணர்களின் பாதங்களை புறக்கணித்த பாவம் காரணமாக, மிகவும் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது—அஹோ, இத்தகைய குற்றமான செயல்கள்." "எனக்கு, எல்லாம் வல்ல ஆண்டவர், என் மனம் மீண்டும் மீண்டும் குடும்ப வேலைகளில் பற்றுணர்வை காட்டியதால், பிராமணர்களின் வார்த்தையில், பற்றின் வேகத்தில் பயம் ஏற்படும்படி, பற்றினை அகற்றவும் செய்துள்ளார்." "ஓ பிராமணர்களே, நான் உங்களை நாடி வந்துள்ளேன்; என் மனம் ஆண்டவரில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்க, கங்கை தேவியும்; பிராமணரின் சாபம், அல்லது தக்ஷகன் எனும் பாம்பு, எது வந்தாலும் வரட்டும்; meantime, விஷ்ணுவின் புகழை பாடுங்கள்." "மறுபடியும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா பிறவிகளிலும், அந்த பரம்பொருளில் பக்தியும், அவரது அடிப்படை பக்தர்களிடம் பற்றும், எங்கும் பிராமணர்களுக்கு வணங்கும் மனமும், எப்போதும் இருக்க வேண்டும்." அரசன், இந்த தீர்மானத்தில், வடக்கு நோக்கி, கிழக்கு கரையில், குசா புல்லில், தனது மனைவி, மகனை கடலின் மகளிடம் ஒப்படைத்து, உறுதியாக அமர்ந்தான். அவன் உண்ணாமை விரதம் மேற்கொண்டபோது, தேவர்கள் சுவர்க்கத்தில் இருந்து, அவனை பாராட்டி, பூக்களை புவியில் தூவினர்; மகிழ்ச்சியில் தாளங்கள் ஒலித்தன. முனிவர்கள், அவனது செயலை பாராட்டி, "அவன் மக்கள் நலனுக்காக செய்கிறான்; ஆண்டவரின் நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட செயல்," என்று கூறினர். "இது வியப்பாக இல்லை; கிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள், ராஜ சிம்மாசனத்தில் இருந்தாலும், உடனே அதை துறந்து, ஆண்டவரை நாடுவார்கள்." "நாம் அனைவரும் இங்கு இன்று இருக்கப் போகிறோம்; அவன் உடலை விட்டு விடும் வரை; பின்னர், ஆண்டவரின் மிகச் சிறந்த பக்தர், ஆசை, துயரமில்லா பரமபதத்தை அடைவார்." முனிவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட பரீக்ஷித், மதுசூதனுடன், தன் ஆசானுடன், குற்றமில்லாமல், அவர்கள் அனைவரையும் வரவேற்று, விஷ்ணுவின் செயலை கேட்க ஆர்வம் காட்டினான். "அனைவரும் எல்லா திசைகளிலிருந்து வந்திருக்கின்றனர்; வேதங்கள் மூன்று உலகிலும் உருவாகின்றன; இங்கு அல்லது வேறு இடத்தில், உயர்ந்த நலனும், ஆத்மாவின் இயல்பும் தவிர வேறு நோக்கம் இல்லை." "ஆகவே, பிராமணர்களே, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உங்களிடம் கேட்கிறேன்; இறப்பவர்களுக்கு தூய்மையான கடமை என்ன, அது குறித்து ஆராயுங்கள்," என்று அரசன் பணிவுடன் கேட்டான். இவ்வாறு இந்த நிகழ்வுகள், பாகவத புராணத்தில் வருவது போல, புனிதமான, உருக்கமான, தொடர்ச்சியான கதையாக தமிழில் சொல்கிறேன்.