ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு நாள், ஒரு ராஜகுமாரனுக்கு முன்பு прежொதிப்பதாக இல்லாத அளவுக்கு பசிக்கும் தாகமும் ஏற்பட்டது. அந்த நேரத்தில், ஒரு பிராமணரிடம் அவனுக்குள் பொறாமையும் கோபமும் எழுந்தன. அந்தக் கோபத்தில், அந்த ராஜகுமாரன் உயிரில்லாத ஒரு பாம்பை அந்த முனிவரின் தோளில் வைத்து விட்டான். பின்னர், ஆசிரமத்தை விட்டு நகரத்திற்குச் சென்றான். அவன் மனதில், “இந்த முனிவர் உண்மையில் தியானத்தில் ஆழ்ந்தவரா, இல்லையா? சற்றும் உணர்வுகளும் திரும்பி, கண்கள் மூடப்பட்டு, அவர் உண்மையில் தியானம் செய்கிறாரா, அல்லது இது வெறும் போலி நடிப்பா? இவர்கள் போன்றவர்களுக்கு என்ன நடக்குமோ?” என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. அந்த முனிவரின் மகன், அபூர்வமான தேஜஸ் உடையவனாக, மற்ற பிள்ளைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். தன் தந்தைக்கு அரசனால் அவமதிப்பு ஏற்பட்டது என்பதை கேட்டவுடன், அவன் அங்கேயே பேசத் தொடங்கினான்: “அரசர்கள் தவறாக நடந்துகொள்வது எவ்வளவு துயரமானது! அவர்கள் யஜ்ஞத்தில் படைக்கும் ஹவிசை சாப்பிடும் பேராசையர்களைப் போல. வேலைக்காரர்கள் தங்கள் எஜமானிடம் குற்றம் செய்கிறார்கள்; அது வாசல்காப்பாளர்கள், அல்லது நாய்கள் கூட, தங்கள் ஆண்டவரிடம் செய்யும் தவறாகும். இந்த அரசன், க்ஷத்திரியராகப் பிறந்தாலும், பிராமணர்கள் வீட்டை காப்பவராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அப்படியிருக்க, அந்த வாசல்காப்பாளருக்கு வீட்டில் உள்ள பொருட்களை அனுபவிக்க என்ன தகுதி? கிருஷ்ணர், வழிகாட்டி, இப்போது இல்லாததால், தர்மம் குலைந்துவிட்டது. எனவே, நான் இப்போது தர்மத்தை உடைத்தவர்களை தண்டிப்பேன்; என் சக்தியைப் பார்!” இவ்வாறு கூறியவுடன், அவன் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்து, நண்பர்களிடையே, கவுஷிகி நதியில் சுத்திகரித்துக்கொண்டு, வாக்கின் மின்னலைப் போல ஒரு சாபத்தை விட்டான்: “தர்மத்தை மீறியதால், என் உத்தரவால் தக்ஷகன் ஏழாம் நாளில் இந்த வம்சத்தை அழிப்பவனை கடிப்பான்!” பின்னர், அந்த சிறுவன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, தன் தந்தையின் கழுத்தில் இறந்த பாம்பு சுற்றப்பட்டிருப்பதை பார்த்து, மிகுந்த துயரத்தில் கூச்சலிட்டான். அங்கிரசர் குலத்தைச் சேர்ந்த அந்த பிராமணர், தன் மகனின் அழுகையை கேட்டு, மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்; தோளில் இறந்த பாம்பை கண்டு அதை அகற்றினார். “மகனே, ஏன் அழுகிறாய்? யார் உனக்கு தீங்கு செய்தார்?” என்று கேட்டார். சிறுவன் நடந்ததை எல்லாம் விளக்கிக் கூறினான். அரசன் குற்றமில்லாமல் சபிக்கப்பட்டதை அறிந்த அந்த முனிவர், மகனிடம் மகிழ்ச்சி அடையவில்லை; “ஐயோ! இன்று நீ பெரிய அனர்த்தத்தை உண்டாக்கிவிட்டாய். குற்றம் சிறியது என்றாலும், தண்டனை மிகுந்தது. அரசனை நீ தீர்மானிக்கக் கூடாது, அறியாமை கொண்டவனே! அவன் அபராஜித சக்தியால் மக்கள் நன்மையும் பாதுகாப்பும் பெறுகிறார்கள். நரதேவனாகிய அரசன், ரதச்சக்கரத்தை ஏந்தும் வீரன், அவனை மதிக்காமல் விட்டால், உலகம் திருடர்களால் நிரம்பி, பாதுகாப்பின்றி, ஒரு மேய்ச்சல் இல்லா ஆடுகள்போல், உடனே அழிந்து விடும். இன்று பாவம் இடைவிடாமல் நம்மை வந்தடைந்தது; பாதுகாப்பு இழந்தவர்கள் செல்வம் கொள்ளையடிக்கப்படுகிறது; மக்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்றும், சபித்தும், கொள்ளையடித்தும், பெண்கள், மாடுகள், சொத்துக்களை அபகரிப்பதும் நடக்கிறது. அப்போது, நற்பண்பும்,varna-ashrama தர்மமும், மூன்று வேதங்களிலும் ஆழ்ந்துள்ளவை, மனிதர்களிடையே அழிகின்றன. பின்னர், செல்வம் மற்றும் இன்பத்தில் மூழ்கியவர்கள், நாய்கள், குரங்குகள் போல, ஜாதிகள் கலப்பை ஏற்படுத்துகிறார்கள். அரசன் தர்மத்தின் காவலன்; அவன் ப்ரிஹச்சிரவா என்ற மஹாராஜா, ராஜரிஷி, உண்மையான பக்தர், அஸ்வமேத யாகம் செய்தவர். ஒரு சிறுவன் அறியாமையால் குற்றம் செய்து, குற்றமற்ற அரசனுக்கு பாவம் ஏற்பட்டது; பரமாத்மா அந்த தவறை மன்னிக்க வேண்டும். பகவான் பக்தர்கள், அவர்கள் வசத்தில் இருந்தாலும், தங்களை இகழ்ந்தாலும், ஏமாற்றினாலும், சபித்தாலும், கொன்றாலும், பதிலடி கொடுக்க மாட்டார்கள். மகனின் தவறால் அந்த முனிவர் மனம் புண்பட்டார்; அரசனால் அவமானம் ஏற்பட்டிருந்தும், அதில் dwell செய்யவில்லை. இந்த உலகில் நல்லவர்கள், பிறர் காரணமாக இரு நிலைகளில் வைக்கப்பட்டாலும், துக்கமும் மகிழ்ச்சியும் அடைய மாட்டார்கள்; அவர்கள் ஆத்மாவின் குணங்களில் நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள். ஒருவன் காலில் தண்ணீர் கழுவாமல் படுக்கக்கூடாது; கால்கள் ஈரமாகவும், தலையில் தண்ணீர் இருந்தும் படுக்கக்கூடாது; பிறர் அளித்த உணவு உண்ணக்கூடாது; நிர்வாணமாகவும், காலை அல்லது மாலை நேரத்தில் படுக்கக்கூடாது. என்றும் சுத்தமாகவும், தூய உடை அணிந்து, எல்லா மங்களங்களுடனும், பசுக்களை, பிராமணர்களை, லட்சுமியை, தவறாத பகவானை காலை உணவுக்குமுன் வழிபட வேண்டும். பெண்களும், வீரத்துடன் உள்ளவர்களும், மலர்கள், வாசனை, நைவேத்தியம், ஆபரணங்கள் கொண்டு வழிபட வேண்டும்; கணவனை வழிபட்டவுடன், அவனை சேவை செய்து, தன் கருவில் அவர் இருப்பதாக தியானிக்க வேண்டும். இந்த பும்ஸவன விரதத்தை ஒரு வருடம் முற்றிலும் கடைபிடித்தால், இந்திரனை வெல்லக்கூடிய ஒரு மகன் உனக்கு பிறப்பான். “அப்படியென்றால், சரி” என்று சம்மதித்து, தீதி, மன உறுதியுடன், கश्यபரிடமிருந்து கருவை பெற்றாள்; அந்த விரதத்தை நம்பிக்கையுடன் மேற்கொண்டாள். இந்திரன், தன் மாமியார் தீதியின் எண்ணத்தை அறிந்து, அவளுக்கு ஆசிரமத்தில் அன்போடு சேவை செய்தான். அவளுக்காக, காடில் இருந்து மலர்கள், பழங்கள், தர்ப்பை, குசா, இலைகள், முளைகள், மண், தண்ணீர் ஆகியவை சரியான நேரத்தில் கொண்டுவந்தான். அவள் விரதம் கடைபிடிக்கும்போது, ஹரி, அதனை முறியடிக்க விரும்பி, ஒரு மான் போல வெளிப்படையாக சேவை செய்தான்; ஆனால், அவள் விரதத்தில் எந்த குறையும் காணவில்லை; இந்திரன், “எப்படி என் நோக்கம் நிறைவேறும்?” என்று பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தான். ஒரு மாலை, தீதி, விரதத்தால் சோர்ந்து, உணவு உண்டபின், காலில் தண்ணீர் கழுவாமல், சுத்தமில்லாமல், விதியின் விளைவால் குழப்பமடைந்து, தூங்கிவிட்டாள். அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, யோகத்தில் வல்ல இந்திரன், அவள் தூக்கத்தில் இருக்கும் போது, தன் யோகசக்தியால் அவளது கருவில் நுழைந்தான். அவனது வஜ்ராயுதத்தால், பொன்னிறக் கருவை ஏழு பாகங்களாகப் பிளந்தான்; ஒவ்வொன்றும் அழுதபோது, “அழாதே!” என்று கூறினான். அவற்றை பிளக்கும்போது, அவை அனைத்தும் கைகூப்பி, “இந்திரா, நாங்கள் உன் சகோதரர்கள் மாருத்துகள், எதற்காக எங்களை கொல்ல விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டன. கவுஷிகன் பதிலளித்தான்: “பயப்படாதீர்கள், சகோதரர்களே; நீங்கள் எனக்கு அன்பானவர்கள். நீங்களே மாருத்துகளாக எனக்கு சேவை செய்யும் தேவதைகள்.” ஸ்ரீநிவாசரின் கருணையால், தீதியின் கருவில் உள்ள பிள்ளைகள் இறக்கவில்லை; பலமுறை வஜ்ரம் அடித்தாலும், தாங்கள் த்ரோணனின் ஆயுதத்தால் உயிர் தப்பியதுபோல், உயிருடன் இருந்தார்கள். ஒருமுறை ஆதிபுருஷனை வழிபட்டால்கூட, ஒருவன் சமமாகிறான்; ஆனால், தீதி, ஹரியை ஆண்டு முழுவதும் பக்தியுடன் வழிபட்டாள். இந்திரனுடன் சேர்ந்து, அந்த ஐம்பது தேவதைகள் மாருத்துகள் ஆனார்கள்; தங்கள் தாயின் பாவத்தை நீக்கி, ஹரியால் சோமபானம் செய்ய தகுதியடைந்தார்கள். தீதி விழித்து, தன் மக்களை, தீயைப் போல ஒளிர்வதாகவும், தேவியுடன் சேர்ந்து, குற்றமில்லாமல், இந்திரனுடன் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதைப் பார்த்தாள்.