ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு நாள், ஒரு ராஜா, தன் தலைமயிர் முடிச்சாக கட்டி, மான் தோலை போர்த்தி, தண்ணீருக்காக வாடி, மிகவும் தாகத்தால் சோர்ந்து, ஒரு முனிவரிடம் பிச்சை கேட்க வந்தான். ஆனால், அங்கு அவனுக்கு புல், மண், அல்லது வழக்கமான அர்ப்பணிப்புகள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை; தண்ணீர் கூட தரப்படவில்லை, இனிய வார்த்தைகளும் இல்லை. இதனால், அவன் கவனிக்கப்படவில்லை என்ற உணர்வில் ஆத்திரம் கொண்டான். இப்படி கடுமையான பசி, தாகம் அவனை முன்புபோல் ஒருபோதும் வாட்டியதில்லை. அந்த முனிவரிடத்தில் அவனுக்குள் பொறாமையும் கோபமும் எழுந்தன. கோபத்தில், அந்த ராஜா ஒரு இறந்த பாம்பை எடுத்து, அந்த முனிவரின் தோளில் போட்டு விட்டு, அங்கிருந்து நகரத்தை நோக்கி திரும்பிச் சென்றான். "இந்த முனிவர் உண்மையில் மனசில் முழுமையாக தியானத்தில் இருக்கிறாரா, அல்லது இது எல்லாம் பாசாங்கா? இப்படி க்ஷத்திரியர்களை எப்படி நம்புவது?" என்று அவன் எண்ணினான். அந்த முனிவரின் மகன், மிகுந்த பிரகாசமுள்ள சிறுவன், மற்ற பிள்ளைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். தன் தந்தைக்கு ராஜா இழிவாக நடந்துகொண்டதை அறிந்தவுடன், அங்கேயே அவன் பேசத் தொடங்கினான்: "அய்யோ! இந்த அரசர்கள் எவ்வளவு அநியாயம் செய்கிறார்கள்! அவர்கள், அர்ப்பணிப்புகளை விழுங்கும் பேராசையுள்ளவர்களைப் போல, தங்கள் தலைவருக்கே இழிவைச் செய்கிறார்கள். காவலாளிகள் அல்லது நாய்கள் வீட்டின் பெருமானுக்கு எதிராக நடப்பதைப் போல, கீழ் நிலைவர்கள் தலைவருக்கு இவ்வாறு செய்வது மிகப் பெரிய தவறு." "க்ஷத்திரியராகப் பிறந்தாலும், அவரை வீட்டை காக்கும் காவலாளியாக பிராமணர்கள் நியமித்துள்ளனர். அப்படியானால், அந்த காவலாளி வீட்டில் உள்ள பொருட்களை எப்படி அனுபவிக்க உரிமை பெற்றான்?" "இப்போது, கிருஷ்ணர் — வழி தவறும் அனைவருக்கும் வழிகாட்டி — உலகை விட்டு விலகியிருக்கிறார். ஆகவே, தர்மத்தின் பாலம் உடைந்துவிட்டதால், நான் இத்தகைய தவறுகளைச் செய்தவர்களை தண்டிப்பேன்; என் சக்தியைப் பார்!" இவ்வாறு கூறியவுடன், கோபத்தால் கண்கள் சிவந்த அந்த சிறுவன், நண்பர்களுடன் கௌசிகி நதியில் சுத்தம் செய்து, வஜ்ரம் போன்ற ஒரு சாபத்தை உச்சரித்தான்: "தர்மத்தை மீறிய இந்த ராஜாவை, ஏழாம் நாளில் தக்ஷகன் என் உத்தரவால் கடிப்பான்!" பின்னர், அந்த பையன் தன் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று, தந்தையின் கழுத்தில் பாம்பு சுற்றி இருப்பதைப் பார்த்து மிகவும் துயரமடைந்து அழைத்தான். "ஆங்கிரச குலத்தைச் சேர்ந்த பிராமணா!" என்று அழைத்தபோது, முனிவர் கண்களை மெதுவாகத் திறந்து, தன் தோளில் இறந்த பாம்பை பார்த்தார். அதைத் தள்ளிவிட்டு, "குழந்தா, ஏன் அழுகிறாய்? யார் உனக்கு தீங்கு செய்தார்?" என்று கேட்டார். பையன் நடந்ததை எல்லாம் கூறினான். தன் மகன் அரசனை தகுதியில்லாமல் சாபித்ததை அறிந்து, அந்த முனிவர் மகிழ்ச்சி அடையவில்லை. "அய்யோ, இன்று நீ பெரிய விபத்தை ஏற்படுத்திவிட்டாய்; குற்றம் சிறியது என்றாலும், தண்டனை மிக அதிகம்." "அரசனை நீ தீர்மானிக்கக் கூடாது, அறியாமை கொண்டவனே! அவன் வெல்ல முடியாத சக்தியால் மக்கள் எல்லா பக்கமும் நன்மை, பாதுகாப்பு அனுபவிக்கிறார்கள்." "நரதேவா எனப்படும், ரதசக்கரத்தைக் கொண்ட அரசனை மதிக்கவில்லை என்றால், உலகம் திருடர்களால் நிரம்பி, பாதுகாப்பற்ற நிலையில், மேய்ப்பரில்லா ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போல, உடனே அழிந்துவிடும்." "இன்று, பாவம் நம்மைத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது; பாதுகாவலரை இழந்தவர்கள் செல்வத்தை பிறர் கொள்ளைடிக்கிறார்கள்; ஒருவர் மற்றவரைக் கொன்று, சபித்து, கொள்ளையடித்து, மாடுகள், பெண்கள், சொத்துக்களை பிடித்துக் கொள்கிறார்கள்." "பின்னர், மக்களிடையே உயர்ந்த தர்மம் அழிகிறது; மூன்று வேதங்களில் அடிப்படையுள்ள வர்ண, ஆஸ்ரம முறைகள் கெடுகின்றன; அதன் பின், செல்வம், இன்பத்தில் மூழ்கியவர்கள், நாய்கள், குரங்குகள் போல், ஜாதிகள் கலப்பை ஏற்படுத்துகிறார்கள்." "இந்த ராஜா தர்மத்தை காக்கும் பெரும் சக்ரவர்த்தி, பிரஹச்சிரவா, ஒரு ராஜரிஷி, உண்மையான பக்தன், அஸ்வமேத யாகம் செய்தவர்." "ஒரு அறிவில் பூரணமில்லாத பிள்ளை, குற்றமற்ற அரசனுக்கு பாவம் செய்துவிட்டான்; எல்லோருக்கும் ஆத்மா ஆன பகவான் இந்த குற்றத்தை மன்னிக்க வேண்டும்." "அவமதிக்கப்பட்டாலும், ஏமாற்றப்பட்டாலும், சபிக்கப்பட்டாலும், திட்டப்பட்டாலும், கொல்லப்பட்டாலும் கூட, பகவான் பக்தர்கள் அவருக்கு எதிராக பழிவாங்குவதில்லை; அவர்களுக்கு சக்தி இருந்தாலும் கூட!" "இவ்வாறு, தன் மகனின் குற்றத்தால் அந்த முனிவர் மனத்தில் வருத்தம் கொண்டார்; தானே அரசனால் அவமதிக்கப்படினாலும், அவர் அதைக் குறித்து சிந்திக்கவில்லை." "இந்த உலகில் நல்லவர்கள், பிறர் ஏற்படுத்தும் இன்ப-துன்ப நிலைகளில் சிக்கினாலும், துக்கமோ சந்தோஷமோ அடையமாட்டார்கள்; அவர்கள் ஆத்மாவின் குணங்களில் நம்பிக்கை வைப்பவர்கள்." அடுத்து, அன்றைய காலத்தில், ஒருவர் கால்களைத் துவைக்காமல் படுக்கக் கூடாது, ஈரமான கால்களுடன் படுக்கக் கூடாது, ஈரமான தலையுடன் படுக்கக் கூடாது; மற்றவர்கள் அளிக்கும் உணவை உண்ணக் கூடாது; நிர்வாணமாகவோ, காலை அல்லது மாலை வேளைகளில் படுக்கக் கூடாது. எப்போதும் தூய்மையாகவும், சுத்தமான உடை அணிந்தும், எல்லா மங்களங்களுடனும், காலை உணவுக்கு முன், பசுக்கள், பிராமணர்கள், மகாலட்சுமி, மற்றும் தவறாத பகவானை வழிபட வேண்டும். பெண்கள் மற்றும் வீரத்துடன் உள்ளவர்கள், மலர்கள், சாந்தம், அர்ப்பணிப்புகள், ஆபரணங்கள் கொண்டு வழிபட வேண்டும்; கணவனை வழிபட்ட பிறகு, அவரை பராமரித்து, தன் கருவில் அவர் உறைந்து இருக்கிறார் என்று தியானிக்க வேண்டும். "இந்த புஂஸவன விரதத்தை ஒரு வருடம் முற்றிலும் காப்பாற்றினால், இந்திரனை வெல்லக்கூடிய மகன் உனக்கு பிறப்பான்," என்று முனிவர் கூறினார். "அப்படியே ஆகட்டும்," என்று உறுதி கொண்ட டிதி, கசியபரின் விதையை ஏற்று, அந்த விரதத்தை விசுவாசமாக மேற்கொண்டாள். இந்திரன், தன் மாமியாரின் எண்ணத்தை அறிந்து, அவளை ஆசிரமத்தில் மிக அன்போடு சேவை செய்தான். அவன் அடிக்கடி காட்டில் இருந்து மலர்கள், பழங்கள், தர்ப்பை, குசா, இலைகள், முளைகள், மண், தண்ணீர் ஆகியவற்றை சரியான நேரத்தில் கொண்டு வந்தான். அவள் விரதத்தில் இருந்தபோது, ஹரி, அதனை முறிக்க விரும்பி, ஒரு மான் போலவே, வஞ்சகமாக அவளை சேவை செய்தான். ஆனாலும், அவள் விரதத்தில் எந்த குறையும் அவன் காணவில்லை; அதனால், இந்திரன் மிகுந்த கவலையில் விழுந்தான்—எப்படி என் குறிக்கோளை நிறைவேற்றலாம் என்று யோசித்தான். ஒரு மாலை, விரதத்தால் சோர்ந்து, சாப்பிட்டபின், கால்களை துவைக்காமல், நீரால் சுத்தம் செய்யாமல், டிதி, விதியின் விளைவால், தூக்கத்தில் மூழ்கினாள். அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி, யோகசக்தியால் இந்திரன், டிதியின் கருவிற்குள் நுழைந்தான். துயிலில் இருந்த அவளின் மனம் கட்டுப்பாடின்றி இருந்தது. தன் வஜ்ராயுதத்தால், இந்திரன், அந்த பொன்னிறக் கருவை ஏழு பாக்களாகப் பிளந்தான்; ஒவ்வொன்றும் அழுதபோது, "அழாதே!" என்று கூறினான். அவை பிளக்கப்படும்போது, அவை அனைத்தும் கைகூப்பி, "இந்திரா, ஏன் நீ எங்களை, உன் சகோதரர்கள் மாருத்துகளை, கொல்ல விரும்புகிறாய்?" என்று கேட்டன. "அஞ்சாதீர், சகோதரர்களே; நீங்கள் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவர்கள். நீங்கள் என் சேவகர்கள், மாருத்துகளாக இருக்க வேண்டும்," என்று கௌசிகன் பதிலளித்தான். டிதியின் கரு இறக்கவில்லை; ஸ்ரீநிவாஸரின் கருணையால், அந்த கரு, வஜ்ரத்தால் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்பட்டாலும், மகாபாரதத்தில் நீங்கள் திரோணர் ஆயுதத்திலிருந்து உயிர் பிழைத்தது போல, உயிரோடு இருந்தது. ஒரு முறையாவது ஆதிபுருஷனை வழிபட்டால், ஒருவர் சமமான நிலையை அடைவார்; டிதி, ஒரு வருடத்திற்கு ஹரியை வழிபட்டதால், அவர் இந்த அருளைப் பெற்றாள்.