ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பாரிக்ஷித் மன்னர் காலியில் எதிர்ப்பு காட்டவில்லை; மலர்களிலிருந்து தேன் எடுக்கும் தேனீ போல், அவர் நல்லதை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டார். இதனால், அவருக்கு நல்விளைவுகள் விரைவில் கிடைத்தன; மற்றவர்களுக்கு அது சாத்தியமாகவில்லை. காலி, பலவீனமானவர்களை பார்த்தால் துணிச்சலாக இருப்பவன், ஆனால் வலிமையானவர்களை பார்த்தால் பயப்படுகிறான். அறிவும், அஞ்சாத மனமும் கொண்டவர்களுக்கு அவன் என்ன செய்ய முடியும்? கவனமில்லாதவர்களிடையே, அவன் மனிதர்களில் ஓடும் ஓநாய் போல நடக்கிறான். நான் உங்களிடம் பாரிக்ஷித் மன்னரின் இந்த புனிதமான கதையை, வாசுதேவரின் நிகழ்வுகளால் நிரம்பியதை, நீங்கள் கேட்டபடி விவரித்துவிட்டேன். இறைவனின் குணங்களையும் செயல்களையும் பற்றிய கதைகள் எதுவாக இருந்தாலும், உண்மையான வாழ்வை விரும்புவோர் அவற்றை விரும்பி கேட்க வேண்டும். அப்போது அந்த முனிவர்கள், “ஓ மனமதுரமான சூதர்! நீ நீண்ட நாட்களும், நிரந்தரமான புனித புகழோடும் வாழ்வாயாக. ஏனெனில் நீ மனிதர்களுக்காக கிருஷ்ணனின் செயல்களின் அமிர்தத்தை அறிவிப்பவன்,” என்று ஆசீர்வதித்தனர். இந்த நிலையற்ற உலகில், மனிதர்களின் மனம் குழப்பமாக இருக்கையில், நீ கோவிந்தனின் தாமரைக் காலின் தேன்கனியை எங்களுக்குப் பருகச் செய்கிறாய். பகவான் பக்தர்களுடன் ஒரு கணம் கூட சேர்வதை நாம் சொர்க்கத்தோடும், மோக்ஷத்தோடும் மாற்றிக் கொள்ள முடியாது; மற்ற மனிதர்களுக்கான ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல? உலகில் யார், எல்லா குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவராகிய இறைவனின் கதையை கேட்டு திருப்தி அடைவார்? பிரம்மாவிலிருந்து பிறந்த யோகிகளும், அந்த இறைவனின் எல்லை இல்லாத குணங்களை அறிந்துவிடவில்லை. ஆகையால், பரமனிடம் பக்தி கொண்டவர்களில் முதன்மையானவரே, எங்களைப் போல கேட்க விரும்புவோருக்காக, ஹரியின் புனிதமான, உயர்ந்த செயல்களை எடுத்துரைக்கவும். பாரிக்ஷித் மன்னர், மிகுந்த பக்தி கொண்டவராக, தன்னுடைய நிலைமையற்ற புத்தியை மோக்ஷம் நோக்கி செலுத்தி, வியாசரின் மகன் கூறிய ஞானத்தால், கருடக்கொடியுடைய இறைவனுடைய பாதத்தை அடைந்தார். எனவே, அந்த மிகப்பெரும் புண்ணியமான, அற்புதமான, யோகத்தால் நிரம்பிய கதையை, அதில் பொருள் மறைவதில்லை, இறைவனின் முடிவில்லாத செயல்களால் நிரம்பியது, பாரிக்ஷித்தையும் பக்தர்களையும் மகிழ்வித்ததை, எங்களுக்குப் பகரவும். சூதர் சொன்னார்: இன்று, கீழ்மகுட்டில் பிறந்தாலும், மூத்தோர்களை பின்பற்றுவதால் நாங்கள் பாக்கியசாலிகளாயிற்றோம். மகான்கள் சொல்வதைக் கேட்பது, கேடு நிறைந்த குடும்பத்தின் பாவத்தையும், மனக்குழப்பத்தையும் விரைவில் நீக்குகிறது. அப்படி இருக்க, பரமனாகிய இறைவனைப் புகழ்பவனுக்கு எவ்வளவு அதிகம் புண்ணியம்! எல்லா மகான்களுக்கும் ஆதாரமான அந்த எல்லையில்லாத இறைவன், தனது உன்னத குணங்களால் எல்லை இல்லாதவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். இதற்கும் மேலாக, பிரம்மாவின் வழிபாட்டிற்கு வழங்கப்பட்ட நீர், அவன் கால்நகங்களில் தோன்றியது, உலகைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; உலகில் யார், முகுந்தனின் பாதத்தை விரும்புவோர், தூய்மையடையமாட்டார்கள்? அங்கு, பக்தியும் ஞானமும் கொண்டவர்கள் திடீரென உடலிலும், உறவுகளிலும் ஏற்படும் பிணைப்பை விட்டுவிட்டு, ஹம்ச முனிவர்களின் உயர்ந்த நிலைக்குச் செல்கிறார்கள்; அங்கு அகிம்சை, அமைதி, தம் தர்மம் ஆகியவை நிலவுகின்றன. “நீங்கள் என்னை கேட்டதால், என் அறிவுக்கு ஏற்ப விளக்குகிறேன். பறவைகள் வானில் தங்களால் முடிந்த அளவிற்கு பறப்பது போல, ஞானிகள் விஷ்ணுவின் பாதையை தங்களது அறிவுக்கு ஏற்ப அடைகிறார்கள்,” என்று கூறினார். ஒரு நாள், வேட்டைக்காக காடு சுற்றும்போது, வில்லுடன் ஒரு மான் பின்னே ஓடிச் சென்றார்; மிகவும் சோர்வும், பசியும், தாகமும் கொண்டார். தண்ணீர் தேடி ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தார். அங்கு, கண்களை மூடியபடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்த முனிவரைப் பார்த்தார். அவரது உணர்வுகள், மூச்சு, மனம், புத்தி எல்லாம் கட்டுப்பாட்டில்; மூன்று உலகங்களையும் தாண்டி, பிரம்மத்தோடு ஒன்றரைந்த நிலையை அடைந்திருந்தார். கூந்தல் முடியும், மான் தோலும் போர்த்திய முனிவரிடம், தண்ணீருக்காகக் குரல்வளையிலும் வற்றிய நிலையில் மன்னர் வேண்டினார். புல், மண் போன்ற பொருட்கள், வழக்கமான தண்ணீர், இனிய சொற்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை; தன்னை அவமதிக்கப்படுவதாக எண்ணி, கோபம் வந்தது. இதுவரை அவர் இவ்வளவு பசியும் தாகமும் அனுபவிக்கவில்லை; அந்த பிராமணரிடம் பொறாமையும், கோபமும் எழுந்தது. அப்போது, கோபத்தில், உயிரற்ற ஒரு பாம்பை அந்த முனிவரின் தோளில் வைத்து, ஆசிரமத்திலிருந்து நகரத்துக்குத் திரும்பினார். “இவன் உண்மையில் தியானத்தில் இருக்கிறானா, இல்லையா? அல்லது இது போலிகாட்டல் மட்டுமா? இப்படி க்ஷத்திரியர்களோடு என்ன நடக்குமோ?” என்று எண்ணினார். அந்த முனிவரின் மகன், மிகுந்த தேஜஸ் கொண்டவனாக, குழந்தைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். தந்தைக்கு அரசனால் இழிவு ஏற்பட்டதை அறிந்து, உடனே அவ்விடத்திலேயே சொன்னான்: “அரசர்கள் செய்த இந்த அநியாயம் பாருங்கள்! அருச்சனையில் கிடைக்கும் நிவேதனத்தை விழுங்கும் பேராசையுள்ளவர்களைப் போல. முதலாளிக்கு ஊழியர்கள் குற்றம் செய்வது, வாசல் காவலர்கள் அல்லது நாய்கள் தங்கள் ஐயாவுக்கு எதிராக நடப்பதைப் போலத்தான். க்ஷத்திரியராகப் பிறந்தாலும், பிராமணர்களால் வீட்டை காப்பவராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்; அப்படி இருக்க, அந்த வாசல் காவலருக்கு வீட்டு நலனில் பங்கு எப்படி உண்டு? கிருஷ்ணன், வழிகாட்டி, இப்போது இல்லாததால், தர்மம் கெடுபவர்களை நான் தண்டிக்கிறேன்; என் சக்தியைப் பார்.” இவ்வாறு கூறி, கண்கள் கோபத்தால் சிவந்து, அந்த சிறு முனிவர், நண்பர்களுடன், கவுஷிகி நதியில் தீர்த்தம் எடுத்துக்கொண்டு, வார்த்தை வடிவில் ஒரு அசுர சக்தியை விடுத்தான்: “இப்போது, எல்லையை மீறியதால், எனது உந்துதலால் தக்ஷகன், ஏழாவது நாள் இந்த வம்சத்தை அழிப்பவனை (பாரிக்ஷித்) கடிக்கும்.” பிறகு, அந்த சிறுவன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, தந்தையின் கழுத்தில் பாம்பு சுற்றியிருப்பதைப் பார்த்து, துக்கத்தில் முழங்க அழைத்தான். அந்த அங்கிரஸ குல பிராமணர், மகனின் அழுகையை கேட்டதும், மெதுவாக கண்களைத் திறந்து, தன்னுடைய தோளில் இறந்த பாம்பை பார்த்தார். பாம்பை எடுத்து விட்டு, “மகனே, ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு யார் துன்பம் செய்தார்?” என்று கேட்டார். மகன் எல்லாவற்றையும் சொன்னான். அரசன் குற்றமின்றி சாபம் பெற்றதை அறிந்த அந்த முனிவர் மகனிடம் மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லை; “அய்யோ, இன்று பெரிய துன்பத்தை ஏற்படுத்திவிட்டாய்; குற்றம் சிறியது, ஆனால் தண்டனை கடுமையானது. அரசனை நீ தீர்மானிக்கக் கூடாது, பையனே! அவரது அழிக்க முடியாத வலிமையால் மக்கள் எல்லா பக்கமும் செழிப்பும் பாதுகாப்பும் பெறுகிறார்கள். நரதேவனாகிய அரசன், ரத சக்கரத்தைத் தாங்குபவன், அவனை அவமதித்தால், உலகம் திருடர்களால் நிரம்பி, பாதுகாப்பின்றி ஓர் கணத்தில் அழிந்து விடும்; மேய்ப்பரில்லாத ஆடுகள்போல். இன்று பாவம் இடையறாது நம்மீது வருகிறது; பாதுகாப்பை இழந்தவர்களின் செல்வத்தை மக்கள் கொள்ளையடிக்கிறார்கள்; ஒருவரை ஒருவர் கொல்லுகிறார்கள், சபிக்கிறார்கள், கொள்ளையடிக்கிறார்கள், மாடுகள், பெண்கள், பொருட்கள் ஆகியவற்றை பறிக்கிறார்கள். அப்போது, நற்பண்பும், வர்ண-ஆசிரம தர்மங்களும், மூன்று வேதங்களில் வேரூன்றியவை, மனிதர்களிடையே அழிந்து போகும்; பின்னர், செல்வத்திலும், இன்பத்திலும் மூழ்கியவர்கள், நாய்கள், குரங்குகள் போல், ஜாதிகளை கலக்கச் செய்கிறார்கள். அந்த அரசன், தர்மத்தை காக்கும் பெரிய சக்ரவர்த்தி, பிரிஹச்சிரவா என்ற பெயருடைய ராஜரிஷி, உண்மையான பக்தன், அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்தவர்.” இவ்வாறு, அந்த புனிதமான பாரிக்ஷித் கதையும், அவனைச் சுற்றிய நிகழ்வுகளும், முனிவர்களும், பகவான் வாசுதேவனின் மகிமையும், பக்தர்களின் பெருமையும், சூதரின் வாயிலாக முனிவர்களிடையே இனிமையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டன.