ஒரு காலத்தில், காளியன், தனது உணர்வுகளை மீட்டுக் கொண்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கி மெதுவாக பார்த்தான். அவன், கஷ்டப்பட்டு, சுவாசிக்க போராடி, இரு கைகளையும் சேர்த்து, கிருஷ்ணனிடம் பேசினான். "என் ஆண்டவா," என்றான் காளியன், "நாங்கள் பிறவியால் தீயர்களாகவே உள்ளோம்; நாங்கள் நீண்ட காலமாகக் கறுப்பு அடிக்கடி மனதில் வைத்திருக்கிறோம். உன் மாயையை விலக்குவது எளிதல்ல, ஏனெனில் இது அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் உள்ள ஒரு தவறான பிடிப்பு." "உன்னைப் போலவே, இந்த பிரபஞ்சம் உருவாக்கப்பட்டது, உன் ஆசி மற்றும் ஆற்றல்களால்; எங்கள் தீவிர கோபத்தால், நாங்கள் பாம்புகள் ஆக பிறந்தோம். உன் மாயையை விலக்குவது எவ்வாறு சாத்தியமாகும், நாம் அதை ஏற்கனவே நம்புகிறோம்?" எனவும், "நீயே இதற்கான காரணம், எங்கள் ஆண்டவா; நீயே அருளிக்கிறாய் அல்லது தண்டிக்கிறாய், எப்போது வேண்டுமானாலும் எங்களுக்கு உத்திகள் செய்யுங்கள்," எனவும் கூறினான். இந்த வார்த்தைகள் கேட்டு, கிருஷ்ணன் மனிதராய் நடித்து, "காளியா, நீ இங்கு இருக்கக் கூடாது; உடனே கடலுக்கு செல். இந்த நதியை மாடு, மனிதர்கள், மற்றும் உன் குடும்பத்தினர் அனுபவிக்க விடு," என்றான். "நான் உனக்கு கொடுத்த இந்த அறிவுரையை நினைவில் வைத்திருப்பவர்களுக்கு, இரவு மற்றும் பகலின் இரு நேரங்களில் இதைப் பாடினால், நீயால் அவர்கள் பயப்பட மாட்டார்கள். இங்கு நீ குளித்தால், நான் விளையாடிய இடத்தில், கடவுள்களுக்கு நீர் வழங்கி, உன்னை நினைத்துப் போதிக்கிறேன் என்றால், அனைத்து பாவங்களும் நீங்கும்." பின்பு, காளியன் ராமனக தீவிற்கு விட்டுவிட்டு, அந்த ஏரியில் தங்கியிருந்தான்; அப்போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மனித வடிவத்தில் விளையாடும் கருணையால், யமுனா நதி விஷமுக்தமாகிவிட்டது. பிறகு, காளியன் தனது மனைவிகள் மற்றும் உறவினர்களுடன் கடலுக்கு சென்றான். அப்போது, பாம்புகளின் மனைவிகள், கிருஷ்ணனை மகிழ்ச்சியுடன், மரியாதையுடன் பூஜித்தனர்; அவர்கள் அவருக்கு தெய்வீக உடைகள், மலர்கள், மற்றும் அழகான நகைகள் வழங்கினார்கள். அவர்கள் கிருஷ்ணனை சுற்றி வந்து, மரியாதை செலுத்தினர். காளியன், தனது மனைவிகள், நண்பர்கள், மற்றும் மக்களுடன், கடலின் தீவுக்கு புறப்பட்டான்; அப்போது, யமுனா நதி, கிருஷ்ணனின் அருளால், விஷமுக்தமாகிவிட்டது. அடுத்ததாக, ஒரு மன்னன், தனது சவாரியிலிருந்து, ஒரு கோவையும், ஒரு காளையும், துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டான்; அந்த சோழர், அவர்களை அடிக்கிறான், இது ஒரு ராஜ்யத்தின் அவமதிப்பு. காளை, ஒரு குலேந்தியாய், பயத்தில்震震ிக்கொண்டிருந்தது; அந்த கோவையும், தனது கன்றுடன் பிரிக்கப்பட்டு, கண்ணீர் கசிந்து, அசைபவராக இருந்தது. அவன், தன் சவாரியில் இருந்து, "நீங்கள் யார், இந்த உலகில், என்னுடைய பாதுகாப்பின் கீழ், பலவீனங்களை அநியாயமாக துன்புறுத்துகிறீர்கள்?" என கேட்டான். "நீங்கள் ராஜா போல தோன்றுகிறீர்கள், ஆனால் உங்களின் செயல்கள் ஒரு நடிகனின் போலவே இருக்கின்றன." "நீங்கள், காளியனின் பின்பு, இந்த காளையைப் போலவே, இந்த உலகில் எங்கள் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகிறீர்களா?" எனவும், "காளியன், கிருஷ்ணனுடன் தொலைந்து விட்டதால், நீர் கொல்லப்பட வேண்டும்," என்றான். "என் ராஜ்யத்தில், அனைத்து பிரஜைகள் கஷ்டம் அடைகிறார்கள்; அந்த மன்னன், தனது புகழையும், வாழ்நாளையும், செல்வத்தையும் இழக்கிறான்." "இது ராஜாக்களின் மிக முக்கியமான கடமை; நான் இந்த தீய மனிதனை கொல்லப்போகிறேன்," என்றான். "நீங்கள், இந்த காளையை, காளியனின் மனைவியின் வலது கால், மூன்று கால்களை வெட்டியவர் யார்?" "நீங்கள், நன்மை மற்றும் தீமை, இரண்டுக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறீர்கள்; அப்போது, நான் உன் கையை பிடிக்கப்போகிறேன், நீங்கள் மனிதர் என்றாலும்." "ராஜா, உன் கடமை, உன் தர்மத்தை நிலைநாட்டுவது; நீங்கள் மற்றவர்களை வேதங்களில் உள்ள வழியில் ஆள வேண்டும்." "இது தர்மம்; நீங்கள் கூறுவது சரியானது, தர்மம் ஒரு காளையின் வடிவில் உள்ளது," என்றான் மன்னன். "ஆனால், இங்கு அநீதிகள் நடக்கின்றன; உங்கள் மூன்று கால்கள், பெருமை மற்றும் மதிப்பினால் உடைக்கப்பட்டுள்ளன." "இப்போது, தர்மம், உன் மிச்ச காலாக இருப்பது உண்மை; ஆனால், காளி, பொய்க்கு அடிப்படையாக, அதை பிடிக்க விரும்புகிறது." "இந்த பூமி, ஒரு பெரிய சுமையை ஏற்க, ஆண்டவரால் நியமிக்கப்பட்டது; அந்த மகிழ்ச்சியானவன், எங்கு எங்கும் தனது காலடிகளை விட்டிருக்கிறான்." இவ்வாறு, இந்த அர்த்தமுள்ள உரையாடல், தர்மம் மற்றும் அநீதியின் மத்தியில், மன்னனின் உறுதியுடன், காளியனின் கதை, அவரின் மனைவிகளின் மரியாதை, மற்றும் கிருஷ்ணனின் அருளால், வாழ்க்கையின் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.