ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அனந்தன், நுண்ணியன், நிலையானவன், எல்லாம் அறிந்தவன், பேசப்பட்டதும் பேசப்படாததும் ஆகிய அனைத்தையும் தாங்கும் சக்தியான உமக்கு வணக்கம்! அனைத்து சரியான அறிவுகளின் மூலமும், முனிவருமானவனும், வேதங்களின் ஆதாரமும், கர்மமும் வைராக்யமும் ஆகியவற்றின் பாதையும், வேதமே ஆன உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்! கிருஷ்ணா, ராமா, வசுதேவரின் மகனே, பிரத்யும்னா, அனிருத்தா, ஸாத்வதகுல நாதா, உமக்கு வணக்கம்! குணங்களின் விளக்காகவும், அந்தக் குணங்களில் தன்னை மறைத்துக் கொண்டவனாகவும், அந்தக் குணங்களின் செயல்பாடுகளில் காணப்படுபவனாகவும், அவற்றை உணரும் ஆன்மாவாகவும் உள்ள உமக்கு வணக்கம்! அவ்யக்தத்தில் விளையாடுபவனும், விவ்யக்தத்தை சீராக்குபவனும், ஹ்ருஷீகேசா, தவமிருந்த முனிவரே, உமக்கு வணக்கம்! உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆகியவற்றின் பாதையை அறிந்தவனும், அனைத்தையும் மேற்பார்வையிடுபவனும், விவ்யக்தமும் அவ்யக்தமும் ஆகிய இரண்டுமே ஆனவனும், அனைத்தையும் அதன் காரணத்தையும் காண்பவனும் உமக்கு வணக்கம்! இவ்வுலகில் பிறப்பு, இருப்பு, அழிவு ஆகியவற்றை நீயே குணங்களில் பற்றில்லாதவன் என்றாலும், கால சக்தியைத் தாங்கி, உயிரினங்களில் பலவிதமான இயல்புகளை எழுப்பி, உன்னுடைய விழியின் அருளால் விசித்திரமான லீலைகளை நிகழ்த்துகிறாய். இந்த மூன்று உலகங்களிலும் உனக்கு அன்பான இந்த உடல்கள்—சாந்தமானவை, சஞ்சலமானவை, மாயையால் பிறந்தவை—இவற்றில் சாந்தமானவை உனக்கு மிகவும் பிரியமானவை. இப்போது தர்மத்தை காக்கும் உனது விருப்பத்தால், நல்லவர்களைப் பாதுகாக்க முயல்கிறாய். ஒரு குடிமகன் செய்த தவறை அரசர் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; அறியாமல் உன்னிடம் தவறு செய்தவரை அமைதியுடன் மன்னிக்க வேண்டும். அருளை அளி, ஆண்டவரே! பாம்பு உயிரை விட்டுவிடுகிறது; எங்களுக்கும் உயிராகிய கணவரை மீண்டும் எங்களுக்கு வழங்க வேண்டும்; எங்களது துயரமும் தகுதியும் அறிந்தும் இரக்கம் செய். உனது தாசிகளாகிய எங்களை உன்னால் கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்யச் சொல்லு; அதை விசுவாசத்துடன் செய்வோர் எல்லாப் பயத்திலிருந்தும் விடுபடுவர். இவ்வாறு, பாம்பின் பெண்மணிகள் இறைவனைப் புகழ்ந்தபோது, இறைவன், தலை சிதைந்த நிலையில் உள்ள பாம்பைத் தன் பாதங்களில் இருந்து விடுவித்தான். அவன் உணர்வும் உயிரும் மீண்டும் பெற்றான்; மெதுவாக ஹரியை நோக்கிப் பார்த்தான்; மூச்சுவிடப் போராடி, பலவீனத்துடன், மனம் கலங்கி, கிருஷ்ணனை இருகைகூப்பி நோக்கி பேசினான்: “நாங்கள் பிறவியிலேயே தீயவர்கள்; இருளும் பழைய கோபமும் சூழ்ந்திருக்கின்றன; ஆண்டவரே, இந்த இயல்பு எளிதில் விட முடியாதது; எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள பொய்யான பற்றுதலே இதற்கு காரணம். உம்மால் இந்த பிரபஞ்சம் குணங்களின் பிரிவுடன் உருவாக்கப்பட்டது; அதன் பலவிதமான இயல்புகள், சக்திகள், ரூபங்கள், விதைகள், விருப்பங்கள் அனைத்தும் உம்மிடமிருந்து தோன்றுகின்றன. அவற்றில், ஆண்டவரே, நாங்கள் பாம்புகள் கொடிய கோபத்துடன் பிறக்கிறோம்; உம்முடைய மாயையை எப்படித் துறக்க முடியும்? நாங்களே அதனால் மயங்குகிறோம். எல்லாவற்றிற்கும் நீயே காரணம், சர்வஞ்ஞனும், உலக நாதனும்; நீ அருளினாலும், தண்டித்தாலும், எங்களுக்கு உமக்கு ஏற்பவே செய்.” இவ்வாறு கேட்டபின், இறைவன் மனித வடிவில் பேசினார்: “பாம்பே, இங்கு நீ நிலைத்திருக்கக் கூடாது; தாமதமின்றி கடலுக்கு செல். இந்த நதியை, மாடுகள், மனிதர்கள், உன் குடும்பத்தினர், பிள்ளைகள், மனைவிகள் ஆகியோர் அனுபவிக்கட்டும். மனிதர்கள் யார் எனது இந்த உபதேசத்தை நினைவுகூர்ந்து, இரு சந்த்யைகளிலும் பாராயணம் செய்வார்களோ, அவர்களுக்கு உன்னால் எந்த பயமும் இல்லை. நான் விளையாடிய இந்த இடத்தில் யார் நீராடி, தேவர்களுக்கு நீர் அர்ப்பணித்து, விரதம் இருந்து, என்னை நினைத்து வழிபடுவார்களோ, அவர்கள் எல்லா பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்கள். நீ ரமணக தீவை விட்டுவிட்டு இந்த ஏரியில் அடைக்கலம் புகுந்தாய்; என் பாதம் பதிந்துள்ளதால், சுபர்ணன் உன்னைத் தின்னவில்லை. இவ்வாறு கிருஷ்ணன், விசித்திரமான செயல்கள் கொண்டவன், கூறியபோது, பாம்பின் மனைவிகள் மகிழ்ச்சியுடன், மரியாதையுடன் அவனை வழிபட்டார்கள். தெய்வீகமான ஆடைகள், மாலைகள், ரத்தினங்கள், ஆபரணங்கள், சாந்தங்கள், பெரிய தாமரை மாலையுடன் அவனைப் போற்றினார்கள். அனைத்து உலகங்களின் நாதனாகிய, கருடத்வஜ கிருஷ்ணனை வழிபட்டு, அவரைச் சுற்றி வலம் வந்து, வணங்கினார்கள். பின்பு பாம்பு, தன் மனைவிகள், நண்பர்கள், பிள்ளைகள் அனைவரோடும் கடல் தீவுக்குச் சென்றான். அந்தக் கணத்தில், மனித வடிவில் விளையாடிய இறைவனின் அருளால், யமுனை நதி விஷமின்றி தூய்மையாகியது. அவன் பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்துடன், தூபம், சாந்தம், முதலியன கொண்டு இறைவனை வழிபட்டான். அப்போது, சூதர் சொன்னார்: அங்கே, அரசன் ஒரு பசுவையும் ஒரு எருமையும் உதவிக்கரையில்லாதபடி அடிக்கப்படுவதைப் பார்த்தான். ஒரு கீழ்மகன் ஒரு கோலைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு, அரச குடும்பத்திற்குப் பழிவாங்கும் வகையில் நடந்துகொண்டதைப் பார்த்தான். அந்த எருமை, தாமரைத் தண்டு போன்ற வெண்மையுடன், பயத்தில் சிறுநீர் கழிப்பது போல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது; அதனது மூன்று கால்கள் துண்டிக்கப்பட்டு, ஒரு காலை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, அந்த சூதரால் அடிக்கப்பட்டு, பலவீனமடைந்திருந்தது. அந்த பசு, ஒருகாலம் பசுமைத் திருப்பிய பசு, இப்போது துன்பத்தில் துவண்டு, சூதரால் காலால் அடிக்கப்பட்டு, தன் கன்றிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, கண்ணீருடன், மெலிந்து, புல் வேண்டி ஏங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அரசன் தங்கம் பொருத்தப்பட்ட ரதத்தில் ஏறி, இடிமுழக்கத்தோடு கூடிய குரலுடன், வில்லைக் கையில் தூக்கி, அவர்களை நோக்கி கேட்டான்: “நீங்கள் யார்? இந்த உலகில் என் பாதுகாப்பில், குற்றமற்றவர்களை அநியாயமாக பாதிப்பது யார்? நீ அரசன் போல் தோன்றினாலும், உன் செயல் நடிப்பவர் போல் உள்ளது; இருமுறை பிறந்தவன் அல்ல. குற்றமற்றவர்களை மறைவில் தாக்குகிறாயே, உன்னை இப்போது கொல்ல வேண்டியது நியாயம்; கிருஷ்ணனும், காண்டீவம் ஏந்தியவனும் இங்கிருந்து சென்றுவிட்டனர். அல்லது, தாமரைத் தண்டு போன்ற வெண்மையுடன், குறைந்த கால்களுடன் நடக்கிறாய்; நீ ஒரு தெய்வம், எருமை வடிவில் வந்துள்ளாயா, எங்களைத் துன்புறுத்துகிறாயா? பெரும் பாண்டவர் அரசர்கள் உலகைத் தழுவிய காலத்தில், உன்னால் தவிர வேறு எந்த துன்பமும் உயிரினங்களுக்கு ஏற்பட்டதில்லை. சுரபியின் மகளே, இங்கே துன்பப்படாதே; அந்தக் கீழ்மகனுக்கான பயம் நீங்கட்டும்; அழாதே, தாயே; உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். நான் தீயவர்களுக்கு தண்டனை அளிப்பவன். ஒரு நாட்டில் எல்லா குடிமக்களும், நல்லவர்களும் தீயவர்களும் துன்பப்படுகிறார்களானால், அந்த அரசன் புகழும், ஆயுளும், செல்வமும், தர்ம பாதையும் இழக்கிறான். இது அரசர்களின் உயர்ந்த கடமை: துன்பப்படுவோரைக் காக்கவும், அவர்களைத் துன்புறுத்துவோருக்கு தண்டனை வழங்கவும். ஆகவே, உயிரினங்களின் மிகத் தீய பகைவரான இவனை நான் கொல்லப்போகிறேன். சுரபியின் மகளே, உன் மூன்று கால்கள் யாரால் துண்டிக்கப்பட்டன? உன்னைப் போன்றவர்கள் கிருஷ்ணனைப் பின்பற்றும் அரசர்களின் நாட்டில் இருக்கக் கூடாது. எருமையே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்; குற்றமற்றவர்களின் இழிவுக்கு, ப்ரிதாவின் மகன்களின் புகழுக்கு இழிவை ஏற்படுத்திய காரணம் யார் என்று சொல். குற்றமற்றவர்களுக்கு துன்பம் விளைவிப்பவன், எல்லா இடங்களிலும் பயம் ஏற்படுத்துபவன், அவனை அடக்கினால்தான் நல்லவர்களுக்கு நன்மை உண்டாகும்.” இவ்வாறு அந்த இடத்தில் நடந்த நிகழ்வுகள், கிருஷ்ணனின் அருளும், தர்மத்தின் பாதுகாப்பும், அரசனின் கடமையும், உலகில் நீதி நிலைநிறுத்தும் முயற்சியும் ஒளிவீசின.