பகவத புராணத்தின் இந்தப் பகுதியை ஒரு அற்புதமான கதைபோல விவரிக்கிறேன்: மனதை பரிசுத்தப்படுத்துவதற்கு வேறு எதுவும் இல்லை; முன் பிறவியில் புண்ணியம் செய்தவர்கள் மட்டுமே இந்த பாகவதத்தை பெறுகிறார்கள். ஒருநாள், பரீக்ஷித் மன்னன் மகா சபையில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஶுகதேவர் அங்கே வந்திருந்தார். அந்த சமயத்தில் தேவர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடி, அமிர்தம் நிறைந்த ஒரு குடத்தை எடுத்து வந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஶுகதேவருக்கு வணங்கி, “ஓம் நமோ! இந்த அமிர்தத்துடன் வந்தோம்; ஆனால், நீங்களே பாகவத கதைகளின் அமிர்தத்தை எங்களுக்குத் தாருங்கள்,” என்று வேண்டினர். பரிமாற்றம் நடந்தபோது, மன்னன் பரீக்ஷித் அந்த அமிர்தத்தை அருந்த விரும்பினார்; ஆனால் தேவர்கள் அனைவரும், “நாங்கள் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் அமிர்தக் கதைகளை அருந்துவோம்,” என்று கூறினர். “இந்த உலகில் எங்கே அமிர்தம்? எங்கே கதைகள்? எங்கே கண்ணாடி? எங்கே அந்த மகா மாணிக்கம்?” என்று ஶுகதேவர் (பிரம்மராதர்) சிந்தித்து, தேவர்களைப் பார்த்து சிரித்தார். பக்தியில்லாதவர்களென்று அவர் அவர்களை உணர்ந்ததால், அவர்களுக்கு அந்த பாகவதக் கதைகளின் அமிர்தத்தைத் தரவில்லை; ஏனெனில், ஸ்ரீமத் பாகவதக் கதைகள் தேவர்களுக்குக்கூட பெற முடியாத அரியவை. பரீக்ஷித் மன்னன் முக்தி பெற்றதைப் பார்த்து, பிரம்மா உட்பட எல்லோரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். சத்யலோகத்தில் ஒரு துலாக்கில், பிறவியில்லாத இறைவன், முக்திக்கான வழிகளை எடுக்கும் எடுப்பாக எடைபோட்டார். பிற நூல்கள் எல்லாம் சிறியவை; இந்த பாகவதம் மட்டும் தான் மிக முக்கியம், ஆழமானது. அதனால் அனைத்து முனிவர்களும் பேராச்சரியத்தில் மூழ்கினர். காலி யுகத்தில், இந்த பாகவதம் படிப்பது அல்லது கேட்பது மட்டுமே வைகுண்டப் பலனை உடனே தரும் என்பதால், அவர்கள் பாகவத நூலை இறைவனின் ரூபமாகவே கருதினர். இந்த பாகவதம் ஏழு நாட்களில் கேட்கப்பட்டது; அனைத்துப் பாகத்திலும் இது முக்தியை அளிக்கிறது. பழைய காலத்தில், கருணைமிக்க சனகர் முதலியோர் இதை நாரதருக்கு கூறினர். தெய்விக முனிவரான நாரதர் ப்ரம்மத்துடன் இணைந்ததால் இதை கேட்டார்; ஆனால், ஏழு நாட்களில் இதை கேட்பது எப்படி என்பது குமாரர்களால் விளக்கப்பட்டது. அப்போது சௌனகர் கேட்டார்: “உலக பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்ட நாரதர், யாருடனும் பற்றும், பாசமும் இல்லாதவர். அவருக்கு அந்த யாகத்தில் இருந்தவர்களிடம் எப்படி பாசம் ஏற்பட்டது?” என்று. இதற்கு சூதர் பதில் கூறினார்: “ஓ முனிவர்களே! ஶுகதேவர் என்னை அவரது சீடனாகக் கருதி, ரகசியமாக பக்தியோடு சொன்ன அந்த கதையை இப்போது உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.” விசாலா நகரத்தில், நான்கு தூய்மையான முனிவர்கள் புனிதச் சங்கமத்திற்காக ஒன்றாகச் சேர்ந்தனர்; அங்கே நாரதரை அவர்கள் கண்டார்கள். அந்தக் குமாரர்கள் நாரதரை நோக்கி, “ஓ பிராமணா! உங்கள் முகம் ஏன் சோர்வாக இருக்கிறது? மனதில் ஏன் கவலை? எங்கே போகிறீர்கள்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள். “நீங்கள் பற்றற்றவர் என்றாலும், இப்போது செல்வம் இழந்தவனாக, மனம் வெறுமையாகத் தெரிகிறீர்கள். இதற்கு காரணம் என்ன?” என்று வினவினர். அதற்கு நாரதர் பதிலளித்தார்: “இந்த பூமி மிக உயர்ந்ததென்று எண்ணி, புஷ்கரா, பிரயாகா, காசி, கோதாவரி போன்ற புனித தலங்களைச் சுற்றி வந்தேன். ஹரிக்ஷேத்திரா, குருக்ஷேத்திரா, ஸ்ரீரங்கம், சேதுபந்தம் போன்ற இடங்களிலும் திரிந்தேன். எங்கும் மனதுக்கு திருப்தி தரும் சந்தோஷம் கிடைக்கவில்லை. இப்போது பூமி, கலியுகத்தின் பாவத்தால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளது. சத்தியம், தவம், தூய்மை, கருணை, தானம் ஆகியவை இல்லை. மனிதர்கள் அன்றாடம் வயிற்றை நிரப்புவதற்காகவே வாழ்கிறார்கள்; பொய் பேசுகிறார்கள். மக்கள் புத்தி குறையுடன், துன்பத்தில், பாக்கியம் இல்லாமல், வஞ்சகத்தில் மூழ்கி இருக்கிறார்கள். நல்லோர் சிலர் மட்டுமே; துறவிகள் கூட குடும்பம் நடத்துகிறார்கள். இளம்பெண்கள் வீடுகளை ஆள்கின்றனர்; மாமனார்களே ஆலோசனை வழங்குகிறார்கள்; மகள்கள் பேராசையால் விற்கப்படுகிறார்கள்; கணவன்-மனைவி இடையே சண்டை ஏற்படுகிறது. அந்நியர்களால் ஆசிரமங்கள், புனித நதிகள் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன; பல தேவாலயங்கள் தீயவர்களால் அழிக்கப்பட்டுள்ளன. யோகிகள் இல்லை; சித்தர்கள் இல்லை; ஞானிகள் இல்லை; நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களும் இல்லை; கலியுகத்தின் காட்டுத்தீயால் அனைத்து ஆன்மிக சாதனைகளும் சாம்பலாகிவிட்டன. கிராமங்கள் கொள்ளையர்களால் பாதிக்கப்படுகின்றன; இருமுறை பிறந்தவர்கள் சிவனின் சூலத்தால் பீடிக்கப்படுகின்றனர்; பெண்கள், முடியை அவிழ்த்து, ஆசையில் ஈடுபடுகின்றனர். இந்த கலியுகத்தின் குறைகளைப் பார்த்து, நான் பூமியெங்கும் சுற்றினேன்; இறுதியில், கருணைமிக்க நதியான யமுனையின் கரையில் வந்தேன், அங்கு இறைவனின் லீலைகள் நடந்த இடம். அங்கே நான் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்: ஒரு இளம் பெண், மனதில் கவலையோடு, சோர்வுடன் அமர்ந்திருந்தாள். அவளருகே இரண்டு முதியவர்கள், சோர்ந்து, சுவாசம் மங்க, பசுமை இழந்து படுத்திருந்தனர். அந்த பெண் அவர்களை பராமரித்து, எழுப்ப முயன்று, அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவள் பத்துபக்கங்களிலும் தன்னை பாதுகாக்க யாராவது வருவார்களா என்று பார்த்தாள்; அவளது உருவத்தை நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் விசிறி வீசிக்கொண்டிருந்தனர்; அவர்கள் அவளை மீண்டும் மீண்டும் எழுப்ப முயன்றனர். இதை தொலைவில் இருந்து பார்த்து, என்னிடம் ஆர்வம் எழுந்தது; அருகில் சென்றேன். என்னை கண்டு, அந்த இளம் பெண் பதற்றத்துடன் எழுந்து, “ஓ முனிவரே! ஒரு கணம் தங்குங்கள்; என் கவலையை நீக்குங்கள்; உங்களைப் பார்க்கும் பாக்கியம் உலக பாவங்களை அழிக்கும். உங்கள் வார்த்தைகள் எனக்கு துயர் நீக்கம் தரும்; மிகுந்த பாக்கியம் வந்தால் தான் உங்களைப் பெற முடியும்,” என்றாள். அதற்கு நான், “நீங்கள் யார்? இந்த இரண்டு பேர் யார்? இந்த கமலப்பாத பெண்கள் யார்? உங்கள் துயரத்திற்கு காரணம் என்ன?” என்று கேட்டேன். அந்த பெண் பதிலளித்தாள்: “நான் பக்தி என்று அறியப்படுகிறேன்; இவர்கள் என் இரண்டு மகன்கள்—ஞானம், வைராக்கியம்; இப்போது காலத்தின் தாக்கத்தால் முதியவர்களாக, சோர்ந்துள்ளனர். கங்கை முதலிய இவர்கள், என்னை நினைத்து, என்னை சேவிக்க வந்துள்ளனர்; ஆனால், தேவர்கள் கூட என்னை சேவித்தும், எனக்கு உண்மையான நன்மை கிடைக்கவில்லை. இப்போது, தவசில் சிறந்த முனிவரே, என் கதையை கவனமாகக் கேளுங்கள்; இது அறியப்பட்டதே ஆனாலும், கேட்பதால் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். நான் திராவிடத்தில் பிறந்தேன்; கர்நாடகத்தில் வளர்ந்தேன்; மகாராஷ்டிரா, குஜராத் போன்ற இடங்களில் முதுமை அடைந்தேன். அங்கே, கலியின் கடுமையான தாக்கத்தால், நாங்கள் நம்பிக்கையற்றவர்களால் தாக்கப்பட்டோம்; நீண்ட நாட்கள் பலவீனமாக இருந்தோம். மீண்டும் வ்ரிந்தாவனுக்கு வந்தபோது, நான் இளம், அழகான பெண்மையாக, சிறந்த வடிவில் இருந்தேன். ஆனால், இங்கே என் இரு மகன்கள் சோர்ந்து, தளர்ந்து கிடக்கின்றனர்; இப்பொழுது இந்த இடத்தை விட்டு, வேறு தேசத்திற்குப் போக இருந்தேன்,” என்றாள். இவ்வாறு இந்தப் பகுதி, பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம், கலியின் தாக்கம், பாகவதத்தின் மகத்துவம் ஆகியவற்றை அழகாக விவரிக்கிறது.