ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்போது, அந்த மகான், பந்தங்களையும், உறவுகளையும், சேவகரையும், சொத்துகளையும் முழுமையாக விட்டு, பற்றும், அகந்தையும் அறுத்து, எல்லா பிணைப்புகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றார். தனது பேச்சை மனத்தில் இட்டார்; மனதை மூச்சில் சேர்த்தார்; பிற உணர்வுகளை இருளில் அர்ப்பணித்தார்; வெளியேறும் மூச்சையும் இறப்பில் அர்ப்பணித்து, அந்த கலைய நிலைக்குள் புகுந்தார். பஞ்சபூதங்களை ஒன்றில் ஒன்றாக கலைத்து, இறுதியில் ஒன்றாக்கி, அந்த ஞானியார் அனைத்தையும் ஆத்மாவில், ஆத்மாவையும் அழியாத பரம்பொருளில் அர்ப்பணித்தார். மரச்சீலை உடுத்தி, விரதமாக இருந்து, முடியை சுருட்டி கட்டி, தலைக்கவசம் இல்லாமல், வெளிப்படையாக அறிவில்லாதவன், பைத்தியக்காரன், அல்லது பிசாசு பிடித்தவன் போல் தோன்றினார்; ஆனால் அதுவே அவர் உண்மையான வடிவமாகும். அனைத்திலும் விருப்பம் இன்றி, காதுகள் கேட்காதவனாக, அவர் வடதிசை நோக்கி பயணம் செய்தார்; இதை முன்னர் மகா ஆன்மாக்கள் செய்தபடி, அவர் மனதை பரமபிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்தினார்; அங்கிருந்து மீண்டும் பிறவிக்குத் திரும்பவில்லை. அவருடைய சகோதரர்கள் அனைவரும், மனதில் உறுதியுடன், அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்; ஏனெனில், தர்மத்திற்குப் பகைவரான கலியின் தீங்கு உலகில் பரவத் தொடங்கியது. அவர்கள் தங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்றி, ஆத்மாவின் பரம இலக்கை உணர்ந்து, மனதை வைகுண்ட நாதனின் திருவடிகளில் நிலைத்தனர். மனம் தூய்மையுடன், அசையாத பக்தியுடன், அவர்கள் தங்கள் சிந்தனையை நாராயணனின் உயர்ந்த தாமஸில் மட்டுமே நிலைநிறுத்தினர். இப்படி, அவர்கள் மிகவும் அரிதாகக் கிடைக்கும் அந்த நிலையை அடைந்தனர்; உணர்வுகளிலும், அசுத்தத்திலும் ஆசை கொண்டவர்களுக்கு அது கிடையாது; தூய ஆன்மாவிற்கு மட்டுமே அது கிடைக்கும். விதுரரும், பிரபாஸத்தில் தனது உடலை விட்டு, மனதை கிருஷ்ணனில் நிலைநிறுத்தி, பிதாக்கள் உடன் ஒன்றிய நிலையில், தன் சொந்த தாமஸை அடைந்தார். அப்போது, திரௌபதி, கணவர்களின் வைராக்கியத்தை உணர்ந்து, மனதை ஒருமைசெய்து பகவான் வாசுதேவனில் நிலைநிறுத்தி, அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார். பாண்டுவின் பிள்ளைகள் விட்டு சென்ற இந்த தூய்மையான, மங்களமான வரலாற்றை யார் பக்தியுடன் கேட்பாரோ, அவருக்கு ஹரியில் பக்தியும், ஆன்ம சித்தியும் உண்டாகும். அப்போது, சூதர் சொன்னார்: பறீக்ஷித், அந்தப் பெரிய பக்தன், முன்னோர்களான பிராமணர்களின் அறிவுரைப்படி பூமியை ஆட்சி செய்தார்; அது, ஒரு புத்திசாலி ஆசான், புதிதாகப் பிறந்த நல்ல குழந்தையை வழிநடத்துவது போல் இருந்தது. அவர் உத்தரையின் மகளான இராவதியுடன் கல்யாணம் செய்து, ஜனமேஜயன் முதலான நான்கு மகன்களை பெற்றார். கங்கை கரையில், சரத்வதன் புரோகிதராக, மூன்று அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்து, ஏராளமான தானங்களை வழங்கினார்; அங்கு தேவதைகளும் கண்காணித்தனர். ஒருமுறை, திசைகளை வெல்வதற்காகச் சென்றபோது, வீரமான ராஜா கலியைப் பிடித்தார்; அவன் ராஜா போல வேடமிட்டிருந்தாலும், உண்மையில் சுத்ரன்; அவன் ஒரு பசுவையும், ஒரு காளையையும் பாதியால் அடித்துக் கொண்டிருந்தான். அதை கேட்ட ஷௌணகர், "அந்த வெற்றிப் பயணத்தின் போது, பறீக்ஷித் ராஜா கலியை ஏன் பிடித்தார்? அந்த ராஜா போல தோன்றிய சுத்ரன் யார்? அவன் பசுவை அடித்தது ஏன்? இது கிருஷ்ணனின் கதைகளுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தால், தயவுசெய்து சொன்னீர்," என்று கேட்டார். "பகவானின் திருவடிகளின் அமுதத்தை ரசிப்பவர்களுக்கு, பிற பயனற்ற பேச்சுக்கள் வாழ்க்கையை வீணாக்கும் என்பதால், அவை எதற்கு? மனிதர்கள், இந்தக் குறுகிய ஆயுளில் அமரத்துவத்தை விரும்புகிறார்கள்; அந்த இறப்பை, ஷாமிக முனிவர் அழைத்திருக்கிறார். இறப்பு இங்கு இருக்கும் வரை, யாரும் இறக்கமாட்டார்கள்; அதனால், பெரிய முனிவர்கள் அவரை அழைத்தனர். ஹரியின் லீலை அமுதம் மனிதர்களால் பருகப்படட்டும்!" "இந்த காலத்தில் மக்கள் மந்தமான புத்தியுடன், குறுகிய ஆயுளுடன், இரவை தூக்கத்தில், பகலை வீணான செயல்களில் செலவழிக்கின்றனர்," என்றார். சூதர் தொடர்ந்தார்: "பறீக்ஷித், குருக்கள் நாட்டில் இருந்தபோது, கலி தனது நாட்டில் புகுந்துவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டதும், அந்த வீர வில்லாளி தன் வில்லையும் எடுத்துக்கொண்டார். அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட, கருப்பு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, சிங்கக் கொடி கொண்ட தேரில் ஏறி, தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படைகள் சூழ, திசைகளை வெல்லத் திரண்டார். பத்ராசுவா, கேதுமால, பாரத, வடக்கு குருக்கள், கிம்புருஷ மற்றும் பிற பிரதேசங்களை வென்று, அவர்களிடமிருந்து கணிசமான வரிகளைப் பெற்றார். நகரங்களையும், காடுகளையும், தூய நீர் கொண்ட நதிகளையும், தேவதைகளைப் போல உள்ள மக்களையும், அழகான பெண்களையும் வென்றார். தனஞ்சயன், இதுவரை காணாத அதிசயங்களை, பிரமாண்டமான மாளிகைகளையும், தேவதைகள் போன்ற பெண்களையும் பார்த்தார். அங்கும், வேறிடங்களிலும், தன் முன்னோர்களின் புகழ் பாடப்படுவது கேட்டார்; அவை கிருஷ்ணனின் மகிமையை வெளிப்படுத்தின. அவர் தானும், அஸ்வத்தாமனின் அக்னி அஸ்திரத்திலிருந்து எவ்வாறு காப்பாற்றப்பட்டார், விருஷ்ணிகள் மற்றும் பாண்டவர்கள் இடையிலான அன்பும், அவர்கள் கேசவனுக்கான பக்தியும் கேட்டார். மகிழ்ச்சியில் கண்கள் பெரிதாக, மனம் மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கு வெகுவாக செல்வமும், ஆடைகளும், மாலைகளும் வழங்கினார். விஷ்ணுவின் திருவடிகளில் பக்தியுடன், பாண்டவர்களுக்கு அன்புடன் சேவை செய்தார்; தேரோட்டியாகவும், தோழனாகவும், உதவியாளராகவும், தூதுவனாகவும், வீரப் பங்கில் பங்குபெறுபவனாகவும், அவர்களைப் பின்தொடர்பவனாகவும், புகழ்ந்து வணங்குபவனாகவும் இருந்து, உலகையே விஷ்ணுவுக்கு வணங்கச் செய்தார். இவ்வாறு, முன்னோர்களின் வழியைப் பின்பற்றி, தினசரி கடமையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அருகில் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது; அதை நான் சொல்வதை கவனியுங்கள். அப்போது தர்மம், ஒரு கால் மட்டும் வைத்து நடந்தபடி, பூமியைப் பார்த்தார்; அவள் நிழல் குறைந்து, தன் கன்றை இழந்த பசுவைப் போல அழுது கொண்டிருந்தாள். தர்மன், "அம்மா! உனக்கு நலம் தானே? ஏன் இவ்வளவு சோர்வாக, மெலிந்து இருக்கிறாய்? உனக்குள் ஏதோ வருத்தம் இருப்பதை உணர்கிறேன். நீ ஏதாவது தொலைவில் உள்ள உறவுக்காக வருந்துகிறாயா?" என்று கேட்டார். "உன் ஒரு உறுப்பை இழந்ததற்காகவா, தீயவர்களால் அழிக்கப்படப்போகிறாய் என்பதற்காகவா, அல்லது தேவதைகள் யாகப் பாகம் இழந்ததற்காகவா, அல்லது மக்கள், இந்திரன் மழை தராததால் துன்பப்படுவதற்காகவா, நீ வருந்துகிறாயா? பூமியில் பாதுகாப்பு இழந்த பெண்கள், குழந்தைகள் கொடூரர்களால் சிதைக்கப்படுவதற்காகவா, அல்லது வாக் தேவி, பிராமணர்களில் கெடுபிடியாகிவிட்டதற்காகவா, அல்லது உயர்ந்த குடும்பங்கள், அதர்ம ராஜாக்களால் வீழ்ந்ததற்காகவா? கலியால் பாதிக்கப்பட்ட க்ஷத்திரியர் குலங்களுக்காகவா, அவர்கள் அழித்த ராஜ்யங்களுக்காகவா, அல்லது மக்கள் உணவு, தண்ணீர், உறைவிடம், குளியல் என்று அலைந்து திரியும் நிலைக்காகவா நீ வருந்துகிறாய்? அல்லது, அம்மா, ஹரியின் அவதாரங்கள் நினைவுக்கு வருகிறதா? அவர் உன் பாரத்தை தாங்க வந்தார்; இப்போது அவர் பிரிந்துவிட்டார்; அதனால் உன் விடுதலை தாமதமாகிறதா? பூமி! உன்னைக் கஷ்டப்படுத்தும் காரணம் என்ன? உன் நன்மை, தேவரால் வணங்கப்பட்டது, காலம் எனும் வலிமைமிக்கவனால் பறிக்கப்பட்டுவிட்டதா?" என்று கேட்டார். பூமி பதிலளித்தாள்: "தர்மனே! நீ கேட்கும் அனைத்தும் உனக்குத் தெரிந்தவைதான்; ஏனெனில், நீ உலகிற்கு நன்மை தரும் நான்கு கால்களைத் தாங்குகிறாய். சத்தியம், தூய்மை, கருணை, மன்னிப்பு, வைராக்கியம், திருப்தி, நேர்மை, அமைதி, சுய கட்டுப்பாடு, தவம், சமநிலை, சகிப்பு, வாஞ்சை இல்லாமை, கல்வி—" என்று கூறி தன் வருத்தத்தைத் தொடங்கினாள்.