ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மதுராவில், யுதிஷ்டிரர் வஜ்ரனைக் சூரசேனர்களின் தலைவராக அமர்த்தினார். தேவபூஜை முறைகளைச் செய்து, இறுதியில் அவர் வேள்வியின் அக்னியை அருந்தினார். அங்கு, அவர் தன் உறவுகள், நண்பர்கள், சொத்துகள் ஆகிய எல்லா பிணைப்புகளையும் விட்டுவிட்டு, பற்றும், அகங்காரமும் இல்லாதவராக, அனைத்து பந்தங்களையும் துண்டித்தார். அவர் தன் சொற்களை மனத்தில் அர்ப்பணித்தார்; மனதை உயிரில் சேர்த்தார்; பிற உணர்ச்சிகளை இருளில் சேர்த்தார்; வெளியே வரும் உயிரை மரணத்தில் சேர்த்தார்; இவ்வாறு அவர் சங்கர்ஷண நிலையை அடைந்தார். ஐந்து மூலதத்துவங்களை ஒன்றோடொன்று இணைத்து, பின்னர் ஒற்றுமையில் சேர்த்தார்; எல்லாவற்றையும் ஆத்மாவில் சேர்த்தார்; ஆத்மாவை அழியாத பிரம்மத்தில் அர்ப்பணித்தார். அவர் மரச்சட்டை அணிந்து, உண்ணாமலிருந்து, ஜடாமுடியை கட்டி, தலை uncovered நிலையில், மனம் மங்கியவனாக, பைத்தியக்காரன் போல, அல்லது ஆட்கொண்டவனாக தோன்றினார்; ஆனால், இது அவரது உண்மையான வடிவம். அவர் பற்றில்லாமல், கேட்காதவர் போல, புறக்கணித்து, வடக்கு பாதையில் சென்றார்; இதை முன் முனிவர்கள் செய்தபடி, அவர் தனது மனதை பரமபிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்தி, திரும்ப வராதவாறு சென்றார். அவரது சகோதரர்களும், தாங்கள் தீர்மானித்தபடி, அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்; ஏனெனில், பூமியில் மக்கள் கலியின் தீமையால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்கள் எல்லா கடமைகளையும் தர்மபூர்வமாக நிறைவேற்றிய பிறகு, ஆத்மாவின் இறுதி இலக்கை அறிந்து, மனதை வைகுண்ட நாதரின் பாதங்களில் நிலைநிறுத்தினார்கள். அவர்கள் மனதை நாராயணனின் உயர்ந்த தாமரைக் குடிலில் மட்டும் செலுத்தினார்கள்; இதை அவர்கள் அசையாத பக்தியுடன், தூய அறிவுடன் செய்தார்கள். அவர்கள் மிக அரிய நிலையை அடைந்தார்கள்; இந்த நிலை புலன்களின் ஆசையில் கட்டுண்டவர்களால் பெற முடியாது; தூய ஆத்மாக்கள் மட்டுமே பெறும். விதுரரும், ப்ரபாஸாவில் தன் உடலை விட்டு, மனதை கிருஷ்ணனில் ஒருமித்து, முன்னோர்களுடன் ஒட்டிய நிலையில், தன் சொந்த இடத்தை அடைந்தார். அந்த நேரத்தில், திரௌபதி, தனது கணவர்களின் பற்றின்மை உணர்ந்தபோது, மனதை முழுமையாக வாசுதேவரில் நிலைநிறுத்தி, அதே நிலையை அடைந்தார். இந்த பாண்டு மகன்களின் விலகல் கதையை, பக்தியுடன், விசுவாசமாக கேட்பவர்கள், ஹரியில் பக்தியும், ஆன்மிக Siddhியும் பெறுவர். பிறகு, சுதர் கூறினார்: பரீக்ஷித், மகா பக்தர், ப்ராமணர்களின் அறிவுரையின்படி பூமியை ஆளினார்; அவர்கள் சிறந்த குழந்தையை வழிநடத்தும் விதமாக, அவர் ஆட்சி செய்தார். அவர் உத்தராவின் மகள் இராவதியுடன் திருமணம் செய்து, ஜனமேஜயன் முதலான நால்வரை பெற்றார். கங்கை கரையில், அவர் மூன்று அஸ்வமேத யாகங்களை நடத்தினார்; இதில், அவர் மிகுந்த தானங்கள் அளித்தார்; ஷாரத்வதா யாகாசாரியராக இருந்தார்; அங்கு தேவர்கள் கூட காணப்பட்டார்கள். ஒரு தடவை, திசைகளை வெல்லும் போர் பயணத்தில், வீரமான பரீக்ஷித், கலியை பிடித்தார்; அவன் ராஜா போல வேஷமிட்டு இருந்த சுத்ரன், ஆனால் உண்மையில் சுத்ரன், ஒரு பசுவும், ஒரு காளையும் காலால் அடித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது, சௌனகர் கேட்டார்: ராஜா திசைகளை வெல்லும் போது, எதற்காக கலியை பிடித்தார்? அந்த சுத்ரன் யார், ராஜா அடையாளங்களை அணிந்து, பசுவை காலால் அடித்தவன்? க்ருஷ்ணனின் கதைகளுடன் தொடர்புடையது என்றால், தயவு செய்து சொல்லுங்கள். அல்லது, பகவான் தாமரைக் காலின் அமிர்தத்தை சுவைக்கும் பக்தர்களுக்கு, பிற பயனற்ற கதைகள் என்ன பயன்? அவை வாழ்நாளை வீணாக்கும். இனியவரே, குறுகிய வாழ்நாளுடைய மனிதர்களுக்கு, அமரத்துவம் விரும்புபவர்களுக்கு, இறப்பு வடிவில் பகவான், ஷாமிக முனிவரால் இங்கு அழைக்கப்பட்டுள்ளார். இறப்பு இங்கு இருக்கும் வரை யாரும் இறக்க மாட்டார்கள்; அதனால், பெரிய முனிவர்கள் பகவானை அழைத்தார்கள். ஹரியின் லீலை அமிர்தம் மனித உலகில் பரவட்டும்! இந்த யுகத்தில், மக்கள் மெதுவானவர்கள், குறைந்த அறிவுடையவர்கள், குறுகிய வாழ்நாளுடையவர்கள்; இரவில் தூக்கத்தில், பகலில் வீணான செயல்களில் காலம் செல்கிறது. சுதர் தொடர்ந்தார்: பரீக்ஷித், குரு நாட்டில் வாழ்ந்தபோது, கலி தனது நாட்டில் நுழைந்ததை அறிந்தார்; வீரமான வில் வீரர், தனது விலையும் எடுத்தார். அவர் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறினார்; கரும்புள்ளி குதிரைகள், சிம்மம் சின்னம் கொண்ட ரதம்; ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாடிகள் கொண்ட படையுடன், திசைகளை வெல்ல புறப்பட்டார். அவர் பத்ராச்வ, கேதுமால, பாரத, வடக்கு குரு, கிம்புருஷம் உள்ளிட்ட பகுதிகளை வென்று, அவற்றிலிருந்து பல பரிசுகளை பெற்றார். நகரங்கள், காட்டுகள், தூய நீருள்ள நதிகள், தேவர்களுக்கு ஒப்பான மனிதர்கள், அழகான பெண்கள்—இவற்றையெல்லாம் அவர் வென்றார். தனஞ்சயன், அதிசயமான, முன்பு காணாத இடங்களை, பிரமிப்பூட்டும் வீடுகளை, தேவாங்கனைகளை ஒத்த பெண்களை பார்த்தார். அங்கு, மற்ற இடங்களிலும், அவர் தனது முன்னோர்களின் புகழ் பாடப்படுவதைக் கேட்டார்; அவை கிருஷ்ணனின் மகிமையை விளக்கின. அவர், தானே அஸ்வத்தாமனின் பிரமாஸ்திரத்திலிருந்து எப்படி காப்பாற்றப்பட்டார், வ்ருஷ்ணிகள் மற்றும் பாண்டவர்கள் இடையே உள்ள அன்பு, கேசவனுக்கான பக்தி—all இவற்றைப் பற்றியும் கேட்டார். அவரால் மகிழ்ந்து, கண்கள் பெரிதாக, அவர் மக்களுக்கு நிறைய பொருட்கள், ஆடைகள், ஹாரங்கள் வழங்கினார். பரீக்ஷித், விஷ்ணுவின் தாமரைக் காலில் பக்தியுடன், பாண்டவர்களை அன்புடன் சேவித்தார்—ரதசாரதி, தோழர், உதவியாளர், நண்பர், தூதர், வீரத்திற்கான இடத்தில் உடனிருந்தவர், அவர்களை பின்தொடர்ந்தவர், புகழ்ந்தவர், வணங்கியவர்; இதனால் உலகம் விஷ்ணுவை வணங்கியது. அவர், தன் முன்னோர்களின் நடைமுறையை நாள்தோறும் பின்பற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு அதிசய நிகழ்வு அருகில் நிகழ்ந்தது—இதை நான் சொல்கிறேன். தர்மம், ஒரு காலில் நடந்தபோது, பூமியைப் பார்த்தார்; அவள் நிழல் குறைந்திருந்தது, கன்றிலிருந்து பிரிந்த பசுவைப் போல அழுதாள்; தர்மம் அவளிடம் கேட்டார். தர்மம் கேட்டார்: இனியவளே, உனக்கு எல்லாம் நலமா? ஏன் நீ இவ்வளவு சோகமாக, வாடியவளாக இருக்கிறாய்? உன் உள்ளத்தில் ஏதோ துயரம் காண்கிறேன்—நீ தூரத்தில் உள்ள உறவுக்காக வருந்துகிறாயா, அம்மா? நீ உன் ஒரு அங்கத்தை இழந்ததற்காக, தீயவர்களால் அழிக்கப்படுவதற்காக, அல்லது யாகங்களில் தேவர்கள் பங்கு இழந்ததற்காக, அல்லது மக்கள், இந்திரன் மழை தராமல் தவிக்கும் நிலைக்காக வருந்துகிறாயா? நீ பாதுகாப்பற்ற பெண்கள், பிள்ளைகள், கொடுமை செய்யும் மனிதர்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக வருந்துகிறாயா? அல்லது, ப்ராமணர்களில் தேவியின் தூய சொல் மாறியதற்காக, நல்ல குடும்பங்கள் அநியாய ராஜாக்களால் வீழ்ந்ததற்காக வருந்துகிறாயா? க்ஷத்திரியர்கள் கலியால் பாதிக்கப்பட்டதற்காக, அவர்கள் அழித்த நாட்டிற்காக, அல்லது மக்கள் உணவு, குடி, வீடு, குளியல் தேடி அலைபவர்களுக்காக வருந்துகிறாயா? அல்லது, அம்மா, ஹரி உன் பாரத்தை குறைக்க வந்த செயல்களை நினைத்து, அவர் இப்போது சென்றதால், உன் விடுதலை தாமதமாக இருப்பதற்காக வருந்துகிறாயா? பூமி, உன் துயரத்தின் காரணம் என்ன என்பதைச் சொல்; அதனால் நீ பாதிக்கப்பட்டுள்ளாய். தேவர்கள் போற்றும் உன் சீரும், மிக வலிமையான காலனால் பறிக்கப்பட்டதா? பூமி பதிலளித்தாள்: தர்மமே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் நீ தெரிந்தவனே; உலகத்திற்கு சந்தோஷம் தரும் நான்கு கால்களை நீ தாங்குகிறாய். — இவ்வாறு அந்த நிகழ்வுகள் அற்புதமாக, பக்தி நிறைந்த சாந்தத்துடன் நடந்தன.