ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

காலம் எனும் பாம்பின் பயங்கரமான விழுங்குதலை நீக்குவதற்காக, கலியுகத்தில் கீரர் பக்தி உணர்வோடு ஸ்ரீமத் பாகவதம் எனும் புனித ஶாஸ்திரத்தை உரைத்தார். மனதை தூய்மைப்படுத்துவதற்காக வேறு எதுவும் இல்லை; முன் பிறவிகளில் புண்ணியம் செய்தவர்கள் மட்டுமே இந்த பாகவதத்தை பெறும் அருள் பெறுகிறார்கள். ஒருமுறை, பரீக்ஷித் மஹாராஜா மகா சபையில் அமர்ந்து பாகவத கதையை கேட்கத் தயாராக இருந்தார்; அப்போது ஶுகதேவர் அங்கே இருந்தார். அந்த சமயத்தில் தேவர்கள் அனைவரும் அமுதக் கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு அங்கு வந்தனர். அவர்கள் ஶுகதேவருக்கு வணங்கி, “நாங்கள் இந்த அமுதத்தை கொண்டு வந்துள்ளோம்; எங்களுக்குப் பாகவத கதையின் அமுதத்தை வழங்குங்கள்,” என்று வேண்டினர். அப்போது பரீக்ஷித் மன்னன் அமுதத்தைப் பருக, தேவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் கதையின் அமுதத்தை பருகுவோம் என்றனர். இந்த உலகத்தில் எங்கே அமுது, எங்கே கதைகள், எங்கே கண்ணாடி, எங்கே பெரிய மாணிக்கம்? என்று பரீக்ஷித் மன்னன் (பிரஹ்மராதன்) சிந்தித்து, தேவர்களைப் பார்த்து சிரித்தார். அவர் உண்மையான பக்தி இல்லாதவர்களுக்குப் பாகவத கதையின் அமுதத்தை வழங்கவில்லை; ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் கதைகள் தேவர்களுக்குக்கூட எளிதில் கிடைக்காதவை. பரீக்ஷித் மன்னனின் முக்தியைப் பார்த்து, பிரபஞ்சத்தின் படைப்பாளி பிரம்மாவும் ஆச்சரியப்பட்டார்; சத்தியலோகத்தில் ஒரு தராசு வைத்து, அப்பிறப்பில்லாதவன் (பிரம்மா) மோக்ஷத்தின் வழிகளை எடைபோட்டு பார்த்தார். மற்ற எல்லா நூல்களும் சிறியவை; இந்த பாகவதம் தான் மிகப்பெரும், மிக ஆழமானது. அதனால் அனைத்து முனிவர்களும் அதிசயத்தால் நிரம்பினர். அவர்கள் பாகவத ஶாஸ்திரத்தை பகவானின் உருவமே என்று கருதினர்; ஏனெனில் கலியுகத்தில் இதைப் படித்தாலோ, கேட்டாலோ உடனே வைкун்டப் பலன் கிடைக்கும். இந்த பாகவதம் ஏழு நாட்களில் கேட்கப்பட்டது; எல்லா வகையிலும் அது மோக்ஷத்தை அளிக்கிறது. தொலைந்த காலத்தில், கருணைமிக்க சனகாதிகள் இதை நாரதருக்குக் கூறினார்கள். நாரதர், தெய்வீக ஋ஷியிடம் இருந்து இதை கேட்டிருந்தாலும், ஏழு நாட்களில் கேட்கும் முறை குமாரர்களால் விளக்கப்பட்டது. அப்போது சௌனகர் கேட்டார்: “இம்மைச்சாரமற்று எப்போதும் அலைந்து கொண்டிருக்கும் நாரதர், யாகத்தில் கூடியிருந்தவர்களிடம் எவ்வாறு பாசம் கொண்டார், அல்லது தொடர்பு ஏற்படுத்தினார்?” என்றார். சூதர் பதிலளித்தார்: “நான் உங்களிடம் இங்கு பக்தி நிறைந்த இந்த கதையை விவரமாகச் சொல்கிறேன்; இதை ஶுகர் ரகசியமாக, தன் சீடனாக என்னை எண்ணி எனக்குக் கூறினார். ஒரு சமயம், விசாலா என்ற ஊரில், நான்கு தூய்மையான முனிவர்கள் புனித சங்கமத்திற்காக ஒன்று கூடியிருந்தனர்; அங்கே அவர்கள் நாரதரைக் கண்டனர். குமாரர்கள் நாரதரிடம், “ஓ பிராமணா! ஏன் உங்கள் முகம் கவலையுடன் உள்ளது? ஏன் மனதில் கலக்கம்? எங்கே விரைந்து செல்கிறீர்கள்? எங்கிருந்து வந்தீர்கள்?” என்று கேட்டனர். “இப்போது நீங்கள் உள்ளங்கையில் செல்வத்தை இழந்த சாதாரண மனிதரைப்போல் வெறுமையாகவும், மனம் தளர்ந்தவராகவும் தெரிகிறீர்கள். பற்றினின்றும் விடுபட்டவராக இருப்பவருக்கு இது ஏற்றதல்ல—இதற்குக் காரணம் சொல்லுங்கள்,” என்றனர். அப்போது நாரதர் சொன்னார்: “இந்த பூமியை உயர்ந்தது என்று எண்ணி, புஷ்கர, பிரயாக், காசி, கோதாவரி போன்ற புனித ஸ்தலங்களைப் பார்த்து வந்தேன். ஹரிக்ஷேத்ரா, குருக்ஷேத்ரா, ஸ்ரீரங்கம், சேதுபந்தம் போன்ற பல புண்ணிய ஸ்தலங்களிலும் திரிந்தேன். எங்கும் மனதை திருப்திப்படுத்தும் சந்தோஷம் கிடைக்கவில்லை; இப்போது பூமி, அதர்மத்துக்குச் சிநேகிதனான கலியின் பாதிப்பால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளது. சத்தியம், தவம், தூய்மை, கருணை, தானம் ஆகியவை இல்லை. ஏழை உயிர்கள் வயிற்றை மட்டும் போக்கிக் கொள்ளவும், பொய் பேசவும் வாழ்கின்றனர். மக்கள் மந்த புத்தி, ஏழை, துன்பம் கொண்டவர்கள்; நல்லவர்கள் மிகக் குறைவு, தன்னம்பிக்கையுடன் நடிக்கின்றனர்; சந்நியாசிகள்கூட இல்லறம் நடத்துகின்றனர். பெண்கள் இல்லத்தை ஆளுகின்றனர், மாமனார் அறிவுரை வழங்குகிறார், மகள்கள் பேராசையால் விற்கப்படுகின்றனர்; கணவன்-மனைவி இடையே உடன்பாடு இல்லை. ஆசிரமங்கள் அந்நியர்களால் தடைக்கப்பட்டுள்ளன; புனித நதிகளும் அவ்வாறே; தேவாலயங்கள் பல தீயவர்களால் அழிக்கப்பட்டுள்ளன. யோகிகள் இல்லை, சித்தர்கள் இல்லை, ஞானிகள் இல்லை, நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களும் இல்லை; கலியுகத்தின் காட்டுத்தீயில் ஆன்மிக சாதனைகள் அனைத்தும் சாம்பலாகிவிட்டன. கிராமங்கள் கொள்ளையர்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன; த்விஜர்கள் சிவனின் திரிசூலால் பீடிக்கப்படுகிறார்கள்; பெண்கள் கூந்தலை சிதறவிட்டு, ஆசை மிகுந்தவர்களாகியுள்ளனர். இவ்வாறு கலியுகத்தின் குறைகளைப் பார்த்து, பூமி முழுவதும் அலைந்தேன்; இறுதியில், யமுனை கரையில், பகவானின் லீலை நடந்த இடத்தில் வந்தேன். அங்கே நான் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்—கேளுங்கள், முனிவர்களே! அங்கே ஒரு இளம்பெண், மனம் சோர்ந்து, கவலையுடன் அமர்ந்திருந்தாள். அவளருகில் இரண்டு முதியவர்கள், சாய்ந்து, மெதுவாக மூச்சுவிட்டுக் கிடந்தனர்; அவள் அவர்களை பராமரித்து, எழுப்ப முயன்று, அவர்களுக்கு முன்பு அழுதாள். அவள் பத்து திசைகளிலும் தன்னை காப்பாற்றும் ஒருவரைத் தேடினாள்; அவளது உருவம் நூற்றுக்கணக்கான பெண்களால் விசிறப்பட்டு, அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவளை எழுப்ப முயன்றனர். இதைக் கண்ட நான், ஆச்சரியத்துடன் அருகே சென்றேன்; என்னைக் கண்டதும் அந்த இளம்பெண் பதட்டத்துடன் எழுந்து, இவ்வாறு கூறினாள்: “ஓ முனிவரே! ஒரு கணம் தங்கிப் போங்கள்; என் கவலையை நீக்குங்கள்; உங்களைப் பார்ப்பது உலகத்தின் பாவங்களை ஒழிக்கிறது. உங்கள் பல வார்த்தைகள் என் துயரைத் தணிக்கும்; பெரிய பாக்கியம் வந்தால் மட்டுமே உங்களைப் பார்க்க முடிகிறது.” நான் கேட்டேன்: “நீ யார்? இவரிருவரும் யார்? இந்த தாமரை கண்கள் கொண்ட பெண்கள் யார்? உன் துயரத்தின் காரணத்தை விரிவாகச் சொல், அம்மையே.” அவள் சொன்னாள்: “நான் பக்தி என்று அறியப்படுகிறேன்; இவரிருவரும் என் மகன்கள்—ஞானம், வைராகியம்; இப்போது காலத்தின் தாக்கத்தால் முதுமை அடைந்துள்ளனர். இவர்கள், கங்கையைத் தலைவராகக் கொண்டு, என்னை நினைத்து வந்து எனக்கு சேவை செய்கின்றனர்; தேவதைகள்கூட எனக்கு சேவை செய்தாலும், எனக்கு உண்மையான நன்மை கிடைக்கவில்லை. இப்போது என் கதையை கவனமாகக் கேள், தவம் நிறைந்த முனிவரே! இது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே என்றாலும், கேட்பதால் உனக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். நான் திராவிடத்தில் பிறந்தேன்; கர்நாடகத்தில் வளர்ந்தேன்; மகாராஷ்டிரம், குஜராத் போன்ற சில இடங்களில் முதுமை அடைந்தேன். அங்கே, கலியின் கொடிய தாக்கத்தால், நாத்திகர்களால் தாக்கப்பட்டு, பலவீனமாகிவிட்டேன்; நீண்ட நாட்கள் என் மகன்களுடன் சோர்வாக இருந்தேன். பிறகு, விருந்தாவனத்திற்கு மீண்டும் வந்து, இளமை பெற்று, அழகிய பெண்ணாக, இப்போது சிறந்த உருவத்துடன் இருக்கிறேன்.” இவ்வாறு, ஸ்ரீமத் பாகவதம், கலியுகத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் பக்தி, ஞானம், வைராக்யம் ஆகியவற்றை மீண்டும் உயிர்ப்பித்து, துன்பங்களை நீக்கும் பரம புனிதமான கதையாக விளங்குகிறது.