अनन्तस्य भगवतः कीर्तनं यदा क्रियते, तदा तस्य श्रवणबलस्य प्रभावेण स भगवान् जनानां हृदये प्रविश्य सर्वं दुःखं सम्यक् शमयति, यथा सूर्यः प्रचण्डवायुश्च तमः मेघांश्च अपाकरोति। ये वाक्यानि भगवत्सन्देशरहितानि, तानि शून्यानि मिथ्याप्रलापाश्च; केवलं तद् एव सत्यम्, तद् एव शिवम्, तद् एव पुण्यं यत् भगवद्गुणोद्भवम्। भगवतः पुण्यकीर्तनमेव मनःसदा उत्सवः, नित्यनूतनं रमणीयं च; तदेव मनुष्याणां दुःखसागरं शोषयति। यद्वाक्यं हरिकथारहितं, यदपि सुसंस्कृतं, तद् वायसतीर्थवत्, हंसैर्नोपजीव्यते; यत्र तु अच्युतः कीर्त्यते, तत्रैव शुद्धभक्ता भवन्ति। अपि च, यद्वाक्यं भगवन्नामगुणयुतं छन्दसि दोषयुक्तमपि, तद् एव पावनं, पापं क्षालयति; साधवः तद् एव शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। हे अच्युत! यदपि कर्म ज्ञानं च निष्कामं शुद्धं वा भवेत्, यदि त्वयि भक्तिरहितं तर्हि न शोभते; तर्हि अन्यत् कर्मापि किं दीर्घशुभदं स्यात्? यत् कर्म, यत् तपः, यत् अध्ययनं वा, जात्याश्रमधर्मैः यत् कीर्तिप्राप्तये श्रेयसे च क्रियते, तद् एव परं यदा श्रीधरचरणस्मरणं नित्यं जनयति, भगवद्गुणश्रवणकीर्तनयोर् भावेन। कृष्णपादस्मरणं सर्वमङ्गलनाशनं, कल्याणदं, चित्तशुद्धिकरं, अन्तर्बहिः स्थितभगवति पराभक्तिं, ज्ञानं च साक्षात्कारयुक्तं वैराग्ययुक्तं च ददाति। यूयं द्विजश्रेष्ठाः धन्यतमाः, ये सदा नारायणं परमेश्वरं, देवदेवं, सर्वात्मानं, हृदि धारयित्वा, यथावत् पूजयथ। अहं च, पूर्वं यत् परमर्षेः मुखात् आत्मतत्त्वं शुश्राव, तद् इदानीं पारिक्षितस्य उपवासकाले महर्षिसमवाये पुनः स्मृतवान्। एवं महाकर्मणः भगवतः कीर्तिम् अहं वः सम्यग् आख्यातवान्, यस्य महिम्ना सर्वापद् विनश्यन्ति। यः चैतद् अविचलितचित्तः श्रद्धया नित्यं पठति वा शृणोति वा, स शुद्धिं लभते। द्वादश्यां वा एकादश्यां शृण्वन्, दीर्घायुः भवति; संयम्य पठन् उपोष्य च, पापात् मुच्यते। संयम्य उपोष्य वा पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा पठन्, भयात् विमुक्तः भवति। यस्यानुकीर्तनश्रवणेन देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, नृपाश्च कामान् प्रयच्छन्ति गायन्तः शृण्वन्तो वा। द्विजः यः ऋग्यजुःसामवेदान् पठति, स मधुघृतदुग्धप्रवाहफलानि लभते। यः भक्त्या एतत् पुराणसंग्रहम् अधीयानः द्विजः, स तदुक्तं परमं पदं प्राप्नोति। पठन् ब्राह्मणः ज्ञानं, क्षत्रियः समुद्रपतित्वं, वैश्यः वित्तेशत्वं, शूद्रः पापात् विमुक्तिं लभते। अन्यत्र यत्र हरिः, सर्वेश्वरः, कलिकल्मषपुञ्जदाहकः, न नित्यं कीर्त्यते; अत्र तु भगवतः विश्वरूपस्य, श्लोकश्लोके, आख्यानान्तरगतेषु, सम्पूर्णं कीर्तनं भवति। अजोऽसि त्वम् अनन्तः सत्यमात्मा; तव शक्त्या सृष्टिस्थित्यन्तानि क्रियन्ते; ब्रह्मेन्द्रशिवादिभिरपि स्तुतिरदृश्यः असि, हे अच्युत। नित्याय परमेशाय, स्वशक्त्या स्थावरजङ्गमं विश्वं स्वात्मनि स्थापयति, यस्य धाम केवलं पुण्यैः ज्ञायते, तस्मै नमः। नमामि व्याससुतं, स्वात्मानन्दनिष्ठं, सर्वसङ्गविवर्जितं, अजय्यलीलया आकृष्टं, दयया पुराणदीपं पापध्वंसिनं प्रकाशितवान्। सूत उवाच—विदुरः तीर्थयात्रायां मैत्रेयात् आत्मनो मार्गं शुश्राव, तया ज्ञानतृष्णया तृप्तः हस्तिनापुरं पुनरागच्छत्। यावत् स कौषारवमुनिं पृच्छन्, तावत् गोविन्दे एकनिष्ठां भक्तिं प्राप्य, तदनन्तरं प्रश्नान् अवसीत्। तस्यागमनं दृष्ट्वा धर्मपुत्रः भ्रातृभिः सह, धृतराष्ट्रः, युयुत्सुः, सूतः, कृपः, पृथा च, गान्धारी, द्रौपदी, सुभद्रा, उत्तरा, कृपी, पाण्डुपत्न्यः, पुत्राः, स्त्रियश्च, हर्षेण उत्थाय, जीवनमिव पुनः प्राप्तं मन्यमानाः, सम्यक् उपेत्य, आलिङ्गनाभिवादनादिभिः प्रत्यपूजयन्। स्नेहवियोगविह्वलाः, प्रेमाश्रुपातैः सिक्ताः, राज्ञा सत्कृत्य, उपवेश्य, भक्षयित्वा, विश्रान्तः सुखासीनः अभवत्। तत् सर्वेभ्यः श्रुत्वा, राजा नम्रः प्राह—स्मरास्मान्, यैः तव आश्रयात् वर्धिताः स्म, विषाग्न्यादिभ्यः विपत्तिभ्यः सह मातृभिः रक्षिताः स्म? कथं भूमौ विचरन् जीवितं यापितवान्? तीर्थानि क्षेत्राणि च प्रमुखाणि किम् अतीतानि? भक्ताः तव यदुवंश्याः बान्धवाः कच्चित् दृष्टाः श्रुताः वा? कच्चित् यादवाः स्वनगरे सुखेन वर्तन्ते? एवं धर्मराजेन पृष्टः, विदुरः यथानुभूतं सर्वं क्रमशः न्यवेदयत्, यादवविनाशं तु न प्राकथयत्। दुःखकरमप्रियमपि घटितं न न्यवेदयत्, दयावान् सन् परदुःखदर्शनासहिष्णुतया। स किञ्चित्कालं तत्र देववत् सत्कृतः, सुखी, ज्येष्ठभ्रातुः कल्याणाय, सर्वेषां हर्षाय च वर्तते स्म। आर्यमाः पापकृतां दण्डं यथोचितं चकार, यमस्तु शापात् शूद्रभावं शतवर्षाणि स्थितवान्। युधिष्ठिरः राज्यं पुनः प्राप्त्वा, पौत्रं वंशधरं दृष्ट्वा, भ्रातृभिः सह लोकपालोपमैः, परमसमृद्ध्यां सन्ददौ। एवं गृहेषु आसक्तानां प्रमत्तानां तेषु, गृहारम्भादिषु, अत्यन्तदुस्तरः कालः अपि, अचेतसां, अपि च, अनभिज्ञातः, व्यतीयाय। विदुरः तद् अवलोक्य, धृतराष्ट्रं प्रोवाच—'राजन्, शीघ्रं प्रयाहि; पश्य, विपदागतं।