सर्वे वयं भाग्यशालिनः स्मः, हे गुरो, यद्यपि नाममात्रेण क्षत्रियाः, यः कारणं त्वत्तः श्रीकृष्णकथामृतं सततम् आस्वादयामः। श्रीसूत उवाच—एवं पृष्टः बदरायणसुतः, यस्येन्द्रियाणि अनन्तहृदि सन्न्यस्तानि, स्मरणं प्राप्य, बहु प्रयत्नेन बहिःदृष्टिं प्राप्य, शनैः तस्मै भगवद्भक्तश्रेष्ठाय प्रत्युवाच। द्विजोत्तम! यथापृच्छः, तथा अहं भगवतः लीलावतारान् कर्माणि च सम्पूर्णरूपेण आख्यातवान्। पतितो वा स्खलितो वा विपन्नो छिन्नः अथवा अकिञ्चनः, यः कश्चन 'हरये नमः' इति उच्चैः उच्चारयति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। यदा अनन्तशक्तेः श्रीभगवतः कीर्तिः श्रवणेन अनुभव्या जाता, तदा सः जनानां हृदि प्रविश्य, सम्यक् दुःखं शुद्धयति, यथा सूर्यः प्रचण्डवायुः च तमः मेघं च अपोहरतः। यः वाक्यप्रपञ्चः भगवतः परं न भाषते, सः न वक्तव्यः; केवलं तदेव सत्यम्, तदेव शिवम्, तदेव पुण्यम्, यत् भगवद्गुणानां प्रकाशकं भवति। तदेव रमणीयं, मनोहरं, नित्यनूतनं, नित्यशुभं; तदेव मनः-महोत्सवः, तदेव जनानां दुःखसागरं शोषयति—यदा भगवतः कीर्तिः गायते। या वाणी अलङ्कृतापि, यदि हर्यशः न प्रकाशयति, या लोकपावनी, सा काककर्दमवद्, न हंसैः सेव्या; यत्र तु अच्युतः कीर्त्यते, तत्रैव शुद्धभक्ताः। या वाणी भगवद्गुणनामयुक्ता, छन्दसि दोषयुक्तापि, सा जनानां पापं शमयति; साधवः ताम् एव शृण्वन्ति, गायन्ति, पठन्ति च। अच्युत! यत् कर्म निष्कामं, यत् ज्ञानं विशुद्धं, त्वद्भक्तिरहितं, तदपि न शोभते; तर्हि अन्यानि कर्माणि भगवति अर्पितानि चेत् न, तानि कथं स्थिरं श्रेयः ददाति? यः यशः संपत् च कर्मणा वर्णाश्रमधर्मेण वा, तपसा, अध्ययनैः वा, श्रीधरपादस्मरणं न विन्दति, सः नितरां व्यर्थः; भगवद्गुणश्रवणकीर्तनेन श्रद्धया तद् एव परम्। कृष्णपादस्मरणं सर्वमङ्गलनाशनं, कल्याणदायकं, चित्तशुद्धिकरं, परमभक्तिप्रदं, आत्मविद्यावैराग्ययुक्तं ज्ञानं ददाति। द्विजश्रेष्ठाः, यूयं खलु भाग्यवन्तः, यः कारणं नारायणं देवादिदेवम् अधिपतिं सर्वात्मानं हृदि स्थिरं स्थाप्य सततं यजन्ति। ममापि स्मृतिः आत्मतत्त्वस्य जाताऽभूत्, यद् अहं पूर्वं परमर्षेः मुखात् शुश्राव, यदा पारिक्षित् महाराज उपवासं कुर्वन् आसीत्, महर्षिसंनिधौ। ब्राह्मणाः, एतावता अहं भगवतः कर्माणि महात्मनः आख्यातवान्, यस्य माहात्म्यं सर्वदुरितनाशनं। यः श्रद्धया च एकचित्तः प्रतिदिनं पठति, शृणोति वा, क्षणमात्रम् अपि, सः शुद्धिं प्राप्नोति। द्वादशीषु वा एकादशीषु वा श्रवणेन दीर्घायुष्यम्, संयमेन उपोष्य पठता पापविनिर्मुक्तिः। संयतः यः पुष्करे, मथुरायां, द्वारकायां वा उपोष्य पठति, सः भयात् विमुक्तः भवति। यस्य कीर्तिश्रवणेन, स्तुत्या, देवाः, ऋषयः, सिद्धाः, पितरः, मनवः, नृपाश्च, इच्छितं फलम् ददाति गायतः शृण्वतः च। द्विजः यः ऋग्यजुःसामवेदान् पठति, सः मधुघृतदुग्धस्रोतः फलम् लभते। भक्तः द्विजः यः एतत् पुराणसंहितां पठति, तेन भगवता उक्तं परमं पदं प्राप्नोति। पठता ब्राह्मणः ज्ञानं, क्षत्रियः समुद्रपार्यायाम् ऐश्वर्यम्, वैश्यः धनस्य अधिपत्यं, शूद्रः पापात् शुद्धिं प्राप्नोति। अन्यत्र हि हरिः, सर्वेश्वरः, यः कलिकल्पमलपावकः, न निरन्तरं कीर्त्यते; अत्र तु सः भगवान्, विश्वरूपधारी, श्लोकश्लोकेन सम्यक् आख्यायिकासु कीर्त्यते। अजाय, अनन्ताय, सत्यमात्मने, यस्य शक्त्या सृष्टिस्थितिलयाः, यं ब्रह्मेन्द्रशिवादयः अपि दुरधिगमं स्तुवन्ति, अच्युत, तुभ्यं नमः। नित्याय परमेशाय, यस्य स्वशक्तिः नूतनसंचिता स्थावरजङ्गमं विश्वं स्वयमेव सृजति, यस्य धाम केवलं भाग्यवन्तः प्रतिपद्यन्ते, तस्मै नमः। नमो व्याससुताय, यस्य चित्तं स्वानन्दे निमग्नं, सर्वतो निर्लीनं, अजयमानभगवत्क्रीडया आकृष्टं, यः करुणया एतत् पुराणं सत्यमयं दीपं पापनाशनं प्रकटितवान्। सूतः उवाच—विदुरः, यः तीर्थयात्रायां मैत्रेयात् आत्मतत्त्वमार्गं श्रुत्वा, ज्ञानसन्तोषं प्राप्य, हस्तिनापुरं प्रतिनिवृत्तः। यावत् विदुरः कौषारवमुनिं पृच्छन् आसीत्, तावत् सः गोविन्दे अनन्यभक्तिं प्राप्य, तदनन्तरं प्रश्नान् अवसद्। यदा सः स्वबन्धुं प्रत्यागतम् अपश्यत्, तदा धर्मपुत्रः भ्रातृभिः सहितः, धृतराष्ट्रः, युयुत्सुः, सूतः, कृपः, पृथा, गान्धारी, द्रौपदी, ब्राह्मण, सुभद्रा, उत्तरा, कृपी, पाण्डुपत्न्यः अन्याः च, तेषां पुत्राः स्त्रीबन्धवः च, सर्वे प्रमुदिताः, जीवनमिव पुनरागतं मन्यमानाः, सम्यक् उपेत्य, आलिङ्गनप्रणामैः तं अभ्यनन्दन्। विरहक्लेशेन स्नेहाश्रुपातं कृत्वा, राज्ञा सत्कारः आसनार्पणेन अभ्यागतः। यदा सः भुक्त्वा, विश्रान्तः, सुखासीनः, तदा राजा सविनयं प्रणम्य, सर्वैः शृण्वद्भिः इदं वचनम् अपृच्छत्—"स्मरसि किं नः, ये तव आश्रयात् पुष्टाः, मातरं सह बहुधा विषाग्न्यादिभिः विपत्तिभिः रक्षिताः स्मः? कथं भूमौ विहरन् जीवितं यापितवान्? तीर्थराजान् पुण्यक्षेत्राणि च दृष्टानि वा? भगवद्भक्तः त्वं स्वयम् अपि तीर्थरूपः; यः गदाधरं हृदि वहसि, सः तीर्थान्यपि पावयति। प्रिय, अस्माकं बान्धवाः कृष्णाराधकाः दृष्टाः वा श्रुताः वा? यदवः स्वपुरी सुखेन वसन्ति किम्?" इति धर्मराजेन पृष्टः, विदुरः स्वानुभूतं सर्वं यथावत् आख्यात्, यदूनां विनाशं तु न प्राकाशयत्, दयालुः सन् परदुःखदर्शनम् असमर्थः। सः कतिपयकालं तत्र, देववत् मान्यः, सुखेन स्थित्वा, ज्येष्ठभ्रातरं सुखम् उपादाय, सर्वेषां सुखदः अभवत्।